«Nieruš» — fotavystava Džona Kunstadtera ŭ Ńju-Jorku

Vitaju šanoŭnaje spadarstva! Chaču z Vami padzialicca navinaj ad Džona Kunstadtera, jon dasłaŭ list ab svajoj vystavie. Miarkuju, što Vašaj haziecie budzie cikava heta. Na kalarovym zdymku — D.K., jon byŭ zrobleny pad čas sumiesnaj vandroŭki ŭ Kramianicu.

Z pavahaj, Uładzisłaŭ Mihdalonak

U hetaj vystavy dźvie krynicy natchnieńnia.

Pieršaja krynica – tvorčaść jeŭrapiejskaha paeta Ryhora Baradulina (1935-2014), narodnaha paeta Biełarusi. Ja mieŭ honar być ź im znajomym, i vystava nazvanaja pavodle jaho vierša «Nieruš», chvałaśpieva movie biełarusaŭ.

Druhaja krynica – hłybokaja pašana da takich ludziej, pra jakich Chrystos havaryŭ: «Vy – sol ziamli… Vy - śviatło śvietu».

Hetaje natchnieńnie viadzie mianie ŭ fatahrafičnaje padarožža pa troch ściežkach.

Pieršaja - zanatoŭka biełaruskaha brevijaryja - koła hodu i chroniki novaha naradžeńnia viery – jak prajavy i pryčyny admietnaha biełaruskaha aśviatleńnia, admietnaha biełaruskaha vodaru hleby i admietnaha biełaruskaha pačućcia poviazi z radzimaj.

Druhaja – sproba adlustravać hłybokuju, niazłomnuju i, znoŭ ža, admietnuju i nieadjemnuju jeŭrapiejskaść biełaruskaj kultury, biełaruskaj sutnaści. Nieźličonuju kolkaść razoŭ ja byŭ śviedkam taho, što serca biełaruskaj nacyi bjecca ŭ kožnym małym, navat u niemaŭlaci, što mova nacyi śpiavaje ŭ kožnym žeście i kožnaj uśmiešcy, što biełarusy ścipła i niepachisna spraŭdžvajuć słovy Maksima Bahdanoviča:

«Tak rupnaja pčała ŭmieje ŭ soty miod sabrać i z horkich kvietak».

Ja budu ščaślivy, kali hladač ŭbačyć i pačuje adbitak hetych miełodyj, hetych rytmaŭ, hetaj ruplivaści ŭ pracach ekspazicyi.

Treciaja ściežka, spadziajusia, viadzie mianie da hłybiejšaha razumieńnia poviazi losaŭ našaj nacyi i nacyi biełaruskaj. My nie byli b amerykancami, kali b nie losavyznačalnaja dapamoha Tadevuša Kaściuški. My zaŭsiody šanujem Kaściušku jak palaka, a jon, narodžany ŭ Mieračoŭščynie, u sercy zachodnich biełaruskich ziemlaŭ, jość synam biełaruskaj hleby.

Kali razvažać šyrej, treba pryhadać, što honar našaj nacyi ŭ tym, što my ŭśviedamlajem siabie jak nacyja prostaha čałavieka. Kožny, chto vyras na Čykahščynie, jak ja, ci ŭ Pitsburhu, Kliŭlendzie ci lubym inšym horadzie serca Ameryki, viedaje, jak prostyja biełarusy i pradstaŭniki inšych nacyj, što isnavali pad impierskim uciskam ŭ tym ža rehijonie, – palaki, litoŭcy, ukraincy i mnohija inšyja – prajšli svoj ciažki šlach da Ameryki, jak hetyja hodnyja i pracavityja ludzi stali častkaj našaj nacyi, jak jany budavali našu nacyju, jak jany adyhrali nieadjemnuju rolu ŭ vyznačeńni, kim my jość i čamu.

Razhladajučy tvary na hetych fatahrafijach, pa vialikim rachunku my hladzim na samich siabie.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0