Zahałovak «Našaj Nivy» «Najlepšyja pierakładčyki družna praihnaravali cyrymoniju ŭručeńnia premij sabie» vyklikaŭ cełuju buru ŭ Fejsbuku.
Hety zahałovak naradziŭsia nie z buchty-barachty.
Hladzicie: uručeńnie pieršaj premii Hiedrojca – častki łaŭreataŭ niama ŭ zale.
Uručeńnie druhoj premii Hiedrojca – demarš z boku Stankieviča.
Uručeńnie premii «Prajdziśvieta» – biez łaŭreataŭ.
Ci heta narmalna? Nie, heta nienarmalna. Heta niepavaha da našaha kulturnaha pracesu. Heta prosta niekulturna.
Spytajeciesia, niekulturna z čyjho boku? A voś tut treba razabracca.
Kali heta arhanizatary pryznačajuć cyrymoniju, nie ŭzhadniŭšy hrafikaŭ z łaŭreatami, — heta niazdatna ź ich boku. Ale i kali łaŭreaty viedajuć pra honar premii, abiacajuć być, a nie abjaŭlajucca – heta nie krasić ich.
Zahałovak «Našaj Nivy» byŭ nievypadkovy. Jon byŭ napaminam: premija «Prajdziśvieta», jak i premija Hiedrojca – heta nie mižsabojčyk, heta važna dla našaj supolnaści. Ništo nie abychodzicca tak tanna i nie kaštuje tak doraha, jak vietlivaść, pisaŭ Servantes.
Kamientary