Павел Вінаградаў назваў топ-5 рэчаў, па якіх ён сумаваў у турме
«Народ, я вас не цаніў. Мне здавалася, вы проста рэдкія дурні і разгільдзяі — пакуль я не трапіў на строгі рэжым». Былы палітвязень Павел Вінаградаў на «Белсаце» расказаў, чаго і каго яму найбольш не хапала за кратамі.
1. Першы пункт банальны да немагчымасці, але ад гэтага не менш праўдзівы: сям'я. Перад тым як я пастанавіў заставацца ў Беларусі, нягледзячы на ўжо заведзеную крымінальную справу, я атрымаў «дабро» на адседку ўва ўсіх, чыя думка на гэты конт мне была цікавая. Амаль ува ўсіх. Адзіны чалавек, які мне гэтае самае «дабро» не даваў, — гэта мой сын. На момант майго затрымання яму яшчэ трох гадоў не было. Часам хацелася выць ад таго, што не магу яму штосьці апавесці, чамусьці навучыць і проста абняць у патрэбны момант.
2. Інтэрнэт. Не ведаю, як вы, спадарства, а я большую частку содняў у онлайне. Для мяне вялікая каштоўнасць — той факт, што я магу даведацца практычна пра што заўгодна цягам 10 секундаў. Знайсці патрэбны кантакт — лёгка! Забавіць сябе на цэлы дзень — яшчэ прасцей. Я з тых людзей, якія не пакідаюць межаў жытла без важкай на тое прычыны. Навошта? Навошта, калі ўдома ёсць Яго Вялікасць Інтэрнэт.
3. Маё кола стасункаў. Народ, я вас не цаніў. Мне здавалася, вы проста рэдкія дурні і разгільдзяі — пакуль я не трапіў на строгі рэжым. О-о-о, там сядзіць сапраўды спецкантынгент. Чытаць умеюць не ўсе. Пісаць — тым больш.
Аднойчы да мяне прыйшоў чалавек, каб узяць у мяне паштоўку. На паштоўцы быў намаляваны Мікі Маўс. І напісана, як ні дзіўна, там было таксама Mickey Mouse. Калі ён у мяне запытаўся «А што тут напісана?», я засмяяўся, бо падумаў, што ён так прышпільваецца. А ён не прышпільваўся.
4. Смажанае. Іншыя гастранаркотыкі кшталту салёнага, салодкага, тлустага і вэнджанага дастаць можна. Калі ў вас прозвішча Вінаградаў, то гэта будзе цяжкавата, але ўсё роўна можна. А вось смажанае… м-м-м… Пару разоў мне шанцавала, і я трапляў у Ваўкавыску на смажаную рыбу. А аднойчы адзін асуджаны абяцаў мне аддаць сваю порцыю смажанай рыбы і кінуў мяне. Роберце, паскуда, я цябе памятую!
5. Магчымасць проста крочыць наперад і не ўпірацца ў сцяну. Для ўсіх, хто не сядзеў: гэта ўвогуле не каштоўнасць. Гэта тое, што само сабой зразумела. Базавая опцыя, як кісларод. А вось для гангстараў гэта ого-го! Потым звыкаешся, вядома, што твой максімум — гэта чатыры крокі ў адным кірунку (у Аўтуховіча, дарэчы, такая раскоша, як чатыры крокі, ёсць не заўсёды), але жаданне ісці куды вочы глядзяць ад гэтага нікуды не прападае.
Замест парэшткаў Вітаўта за сцяной Віленскай катэдры знайшлі толькі кучу камянёў. Але ўлады Літвы гатовыя выдаткаваць на працяг пошукаў яшчэ 1,5 мільёна еўра3232
Каментары