«Праца на лесапілцы цяжкая, моцна схуднеў, куртка вісіць як парашут». Пра што палітзняволены журналіст Андрэй Кузнечык піша з калоніі

Праца на лесапілцы цяжкая, палітвязень Кузнечык вельмі схуднеў, просіць даслаць на зіму новую куртку, на пару памераў меншую.

«Нечаканая навіна «з палёў». Апрануў год таму атрыманую ад вас куртку, а яна на мне як парашут. Трэба ўшываць і тулава, і рукавы. Мо вам прасцей мне даслаць, як такая нагода, лацвейшую? Выбачайце за познюю просьбу і дадатковыя выдаткі», — піша Андрэй у лісце сваякам.

«Запаўняю філалагічныя свае прагалы»

Андрэй працуе 6 дзён на тыдзень, у адзіны выходны піша сваякам лісты і чытае — з апошняга прачытаў Вячаслава Адамчыка, Барыса Сачанку. У некаторых творах пазнае сябе і свае думкі.

«Узяў «Год нулявы» Вячаслава Адамчыка, бацькі Адама Глобуса. Сюжэт у яго не тое каб нікуды не спяшаецца, а проста вязне ў батаніцы. Часам здаецца, што травы і кветкі больш галоўныя героі, чым персанажы. Затое мова смачная, не раўня сучаснікам з літаратурных часопісаў. Запаўняю філалагічныя свае прагалы», — прызнаецца Андрэй Кузнечык, філолаг па адукацыі, які шмат гадоў працаваў рэдактарам у вядучых незалежных СМІ.

Парадавала Андрэя і навіна пра пераклад на беларускую мову Хэмінгуэя і Фіцджэральда, хоць пад уплывам свежых чытацкіх уражанняў яму б хацелася, каб гэта была Айн Рэнд. (Маецца на ўвазе раман амерыканскай пісьменніцы Айн Рэнд «Атлант расправіў плечы». — РС).

«Цікава, што ў слоўніках, якія я знайшоў, ангельская дзеяслоўная частка назвы кнігі перакладаецца як «паціснуў» (плячыма). Гордае «расправіў» і недаўменнае «сцепануў» — цікавая гульня адценняў і задачкі для перакладчыка», — разважае Андрэй Кузнечык.

«Запала ў душу апавяданне «Вязень» Барыса Сачанкі»

Прачытаў Кузнечык раман «Чужое неба» Барыса Сачанкі, напісаны ў 1975 годзе. Кнігу ўзяў у бібліятэцы пасля публікацыі ў «Звяздзе» архіўнага даклада ЦК КПБ.

«Сачанка быў сярод тых, у каго выявілі хібы, памылкі, там яшчэ і Караткевіч згадваўся. Лепшай рэкамендацыі не прыдумаеш. Прозвішча я ведаў з навінаў майго юнацтва — здаецца, ён узначальваў «Беларускую энцыклапедыю» ў самыя плённыя часы. Спадабалася мова, шчырасць, нават па мерках сённяшняга часу. Шмат разважанняў супала з маімі, трошку вусцішнавата ад такіх суадносін, падумаўшы», — прызнаецца Андрэй.

Асабліва яму запала ў душу, «зрэзанавала» і «засугучнілася» апавяданне «Вязень».

«Там бацька едзе ў раён за 20 кіламетраў праз лес з ваўкамі на выклік да «органаў», якія падазраюць яго ў шпегаўстве, бо ён быў на прымусовых работах у Нямеччыне — і гэты бацька цягне з сабой малога, каб жонка была спакойная, што ён не заверне да маладзіцы, да якой яна яго раўнуе. Сын на холадзе сядзіць у парку, пакуль бацька, якога могуць і арыштаваць, ходзіць па кабінетах, і ў дзіцячым яго розуме столькі страхаў, што ў яго ногі ватнымі робяцца і ён ісці не можа. Хай сабе нядаўняя вайна, нялюдская сістэма, беды-нягоды, але ну дужа я быў злы на гэтых бацькоў. Хоць аўтар наўрад ці гэтага хацеў бы, бо гісторыя, наколькі я разумею, аўтабіяграфічная», — дзеліцца сваімі ўражаннямі аб прачытаным цяперашні палітвязень Андрэй Кузнечык.

«Душа захацела выгаварыцца, з ёй па восені бывае»

Сваім дзецям Андрэй піша новыя вершы, уважліва сочыць за новымі звычкамі дзетак, знаходзіць анекдоты для 9-гадовай дачкі Яніны, кшталту гэтых:

— Ты не магла б выйсці на працу ў нядзелю? — Добра, толькі ў нядзелю транспарт ходзіць вельмі рэдка. — А калі ты будзеш? — У панядзелак.

— У колькі ты павінен прыйсці? — У сем. — А цяпер? — Сем гадзін дзевяноста тры хвіліны.

Павялічыць

Напісаў Андрэй і «дарослы» верш, але турбуецца, ці не надта ён выйшаў сумны і ці не падправіць яго. Раіцца з жонкай Алесяй, ці варта яго чытаць дзецям:

«Думаў пра прынагодна-жартаўлівы верш, а нарадзіўся сур’ёзны, крышку нават з калючых, з лёгкай гарчынкай і светлай «сумавінай». Значыць, душа захацела выгаварыцца, з ёй па восені бывае. І хоць засталіся і казачнасць, і чараўніцтва, вершык атрымаўся не толькі для Яніны і Мацвея, а мо і для цябе (мо нават і перш для цябе). Мо нават для Яніны ён сур’ёзны? Глядзі сама, ці чытаць», — разважае Андрэй.

Старэйшая дачка Яніна добра малюе, свае мастацкія творы дасылае бацьку. А ягоныя сябры нядаўна падарылі дзецям выяву драўлянага ката.

«Мухамор твой надзвычай прыгожы і прыцягальны. Яго мо таму і схавалі, каб дзеці не папанадкусвалі? І лялька твая мілая. А драўляны кот — як фантастычнае спраўджванне мары. З такіх чароўных момантаў і складаецца ўражанне пра шчаслівае дзяцінства, я мяркую. Відаць, у дзетак ёсць такія чароўныя падзеі, мне тут асабліва ўсцешна. І вялікі дзякуй майстру-віртуозу, вядома!» — піша Андрэй.

«Адкрыццё беларускамоўнага гуртковага цэнтра — нейкі цуд»

Палітвязень шчыра радуецца, калі даведваецца пра новыя беларускамоўныя ініцыятывы, якія працягваюць прарастаць. Жонка Кузнечыка Алеся з пачатку новага навучальнага года вядзе гурток для дзетак па вырабе лялек.

«Адкрыццё беларускамоўнага гуртковага цэнтру — нейкі цуд, які не ўпісваецца ў лінію сюжэту, дзе, як у Айн Рэнд, усё толькі ляціць пад адхон і, як у Стывена Кінга, з'ядаецца лангальерамі. Значыць, нешта прарастае? Значыць, ёсць нітачкі, за якія можна трымацца (ці якія трымаюць?) тут. І, наколькі я здагадаўся, у цябе будзе яшчэ менш вольнага часу? Спадзяюся, новы занятак будзе табе даспадобы? Шчыра радуюся і сардэчна віншую!» — піша ён.

Сваякі дасылаюць Андрэю шмат фатаздымкаў, каб ён бачыў, як растуць і сталеюць 9-гадовая дачка Яніна і 3-гадовы сын Мацвей.

«Якія ж экспрэсіўныя здымкі ў лісце!.. Фоткі шэдэўральныя, дзеткі — не налюбавацца! І падзеі ў вас — не засумуеш. Чаго толькі варты прыезд куранятак! Разумею, што за кадрам шмат клопатаў з непаседамі, але ўражанні свежыя і радасныя, цёплыя і сонечныя, як твае насычаныя летнім настроем фатаграфіі», — піша Кузнечык.

• 10
• 0
• 3
• 0
• 1
• 9
• 2
• 0