Жбанкоў аб Доліне і «Прадмове»: Мяне злуе, што расейскія стравы падаюць з асаблівым «восторгом»
«Жывеш сабе цішком, строчыш тэксцікі як умееш, а тут — бац! Наступае фэст інтэлектуальнай кнігі «Прадмова». Выдатны шанец сваё публічна пачытаць. Можа нават кніжак прадаць. Праўда, слаба зразумела, аб чым гаворка і хто ў афішы. Але мне што з таго?» — піша культуролаг Максім Жбанкоў.
«Потым прыйшла прапанова ад арганізатараў паўдзельнічаць у размове пра кіно з Антонам Доліным, якога ў іх «атрымалася запрасіць».
Пазней высветлілася, што атрымаліся яшчэ публіцыст Шандаровіч і літаратарка Гаралік. Нічога асабістага, нармальныя людзі, але што ім рабіць на фэсце белліту? Пытанне стагоддзя. Адказ на які, мяркуючы па ўсім, незразумелы нікому: ні публіцы, ні арганізатарам, ні рускім гасцям. Аднак паклікалі (адчуйце розніцу: «шараговым» беларусам прапанавалі падавацца самім).
Імаверна, гэта здавалася цудоўнай ідэяй: зорная брыгада паравозікам. А белліт — да яе прычэпчыкам. У поп-культуры такія таўкачы клічуць хэдлайнерамі. Памылка? Так. І вельмі важная.
Мяне юшыць не тое, што я не Долін. Гэтага не выправіць. Мяне злуе тое, што рускія стравы падаюць з асаблівым захапленнем і павагай. Што неспадзяваны рускі тут варты спецыяльнага сольнага вечара. Што ўкраінцы ў адказ на рускі дэсант з праграмы сышлі — а арганізатары гэтага нібы і не заўважылі. Што беларускія сеткавыя каментатары выбухнулі хваляй усхваляваных каментаў — а аргкамітэт палічыў за лепшае і тут напышліва адмахнуцца з каламутнай адмазкай «мы супраць культуры забаронаў».
І самае пацешнае: у працэсе ўдакладнення праграмы ўдзельнікам прапанавалі шыкоўны квэст па самавызначэнні. Прыкладна, так: хочаце з рускімі —націсніце 0, хочаце сысці — цісніце 1, можна застацца, калі … — цісніце 2.
Што не так? Перавод стрэлак. Цудоўны ход: паклікаць да нас у лодку недарэчны люд, а вы ўжо вырашайце самі — радавацца, трываць або скакаць у ваду. Ваш выбар. Мы ні пры чым. Мы паважаем вашую свабоду.
Варыянт дбайна адбіраць пасажыраў? Няма такой опцыі! Затое можна з гонарам паведаміць: «Ніхто не быў выключаны з праграмы паводле жадання арганізатараў.» І хоць задушыцеся са сваёй беларусацэнтрычнасцю, русафобы няшчасныя.
Галоўны трабл цяперашняй «Прадмовы» ў тым, што яна рэжысуе не падзеі, а канфлікты. Што, яшчэ нават не пачаўшыся, яна ўжо працуе ў таксічным рэжыме.
Перасварыла нас з украінцамі. Умераных беларусаў, што ўздыхаюць «ну, запрашаць Доліна, вядома, не варта, але што цяпер ужо рабіць…», увяла ў вострую спрэчку з прыхільнікамі выразнага выбару прыярытэтаў і сыходу ад «Масквы ў галаве». Пакрыўдзіла прыкметных аўтараў: Шандаровіча паклікалі, а Заміроўскую — не (праўда, потым наўздагон спахапіліся і запрасілі на дыскусію).
Прапалола спіс удзельнікаў, прымусіла іх чамусьці абіраць паміж глухой упартасцю адміністрацыі фэста і эмацыйным плёскам беларусаў, заклапочаных захаваннем уласнай ідэнтычнасці. Напэўна разбіла не адны добрыя адносіны і не адзін творчы альянс.
Ператварыла зону сумеснага інтэлектуальнага пошуку ў міннае поле. Прымусіла думаць, што тры расійскія райтэры важаць больш чым беларускія разумнікі, на меркаванне якіх лёгка можна напляваць.
Цікава, яно таго вартае?»
Цяпер чытаюць
«У пашпарце бабулі стаіць дата нараджэння 00.00.1945» — «А ў маёй XX.XX.1940». Як такое можа быць?1
Каментары