Nił Hilevič sustreŭsia z maładačancami i adkazaŭ na šorstkija pytańni.
Na dniach u maładečanskaj muzyčnaj vučelni imia M.K.Ahinskaha adbyłasia viečaryna słynnaha paeta Niła Hileviča. U zapoŭnienaj zali pieravažała moładź, tamu svoj vystup paet pryśviaciŭ temie kachańnia dy maładości. Nił Symonavič čytaŭ vieršy sa svajho novaha čatyrochtomnika.
Paśla paetyčnaj častki viečaryny paet ščyra adkazaŭ na ŭsie pytańni, jakija zadavali słuchačy. Niechta pacikaviŭsia: «Ci było vam soramna za jaki‑niebudź sa svaich vieršaŭ?» Hilevič, krychu padumaŭšy, adkazaŭ: «Ciapier mnie niajomka tolki za adzin moj vierš — napisany na śmierć Stalina. Ale nie mahu skazać, što soramna, bo ja nia chłusiŭ, a na toj čas sapraŭdy tak dumaŭ, i nie ŭjaŭlaŭ, što možna dumać inačaj».
Naprykancy žadajučyja zmahli nabyć knihi Hileviča z aŭtohrafam aŭtara dy časopis «Dziasłoŭ». Sustreča maładečancaŭ ź viadomym biełaruskim paetam adbyłasia ź inicyjatyvy miascovaj paetki Taisy Trafimavaj.
Ciapier čytajuć
«Ženia pahadziŭsia na budoŭlu, a nie vajavać. I tolki kali vyjdzie z zapoju!»: jak pradali ŭ rasijskuju armiju žychara Lozna. Achviara nie adna6
Kamientary