Kultavy muzykant apublikavaŭ pieršuju knihu prozy.
U biblijatecy Sajuza biełaruskich piśmieńnikaŭ «Kniharnia piśmieńnika» pry padtrymcy MHA «Zhurtavańnia biełarusaŭ śvietu «Baćkaŭščyna» vyjšaŭ pieršy prazaičny zbornik Lavona Volskaha «Miłaruś».
U knizie sabranyja prazaičnyja tvory Volskaha, pačynajučy z 80-ch hadoŭ i da našaha času. «Ale ŭ asnoŭnym tut apiavajucca roznakalarovyja 90-ja. Tamu nie ździŭlajciesia brudu na vulicach, bandziukavatym naviednikam restaracyjaŭ i razborkam u ciomnych dvarach.
U zbornik uvajšli 13 apoviedaŭ i apovieść «Pakul sabačka žyvy».
«Ludzi chodziać na kancerty, kab atrymać niejkija emocyi. — kaža Lavon Volski. — Adnak pakul isnujuć «čornyja śpisy», kancertaŭ amal niama, dyk kožny moža kupić sabie knihu i pačytać. U knizie sabranyja vielmi roznyja tvory: ad zusim starych da apošnich. Adnak asnoŭnaja častka — heta takoje «retra pra kaniec
Admaŭlacca ad kancertnaj dziejnaści spadar Lavon nie maje namieru, adnak nieabchodny dla litaratury čas u jaho źjaviŭsia praz adsutnaść vialikich turaŭ. Takim čynam, «Miłaruś» — nie apošniaja kniha Volskaha. «Nasamreč, čytać biełaruskuju litaraturu, navat samuju kiepskuju, — heta ŭsio adno lepiej, čym hladzieć biełaruskaje telebačańnie. I heta dakładna», — kaža muzyka.
Lavon Volski. Miłaruś. — Minsk: "Miedyjał, 2011. (Biblijateka Sajuza biełaruskich piśmieńnikaŭ, «Kniharnia piśmieńnika», vypusk 11.)
Ciapier čytajuć
Siłaviki śćviardžajuć, što zatrymali dvuch mužčyn za hałasavańnie na vybarach u KR. Ale ci možna hetamu vieryć?14
Kamientary