Biełaruska raskazała, jak jaje maci nie puścili ŭ Minsku na aŭtobus u Varšavu
Biełaruska Lina ceły hod nie bačyłasia z maci, jakaja žyvie ŭ Viciebsku. Kali žančynie narešcie vydali vizu, jana nabyła bilet u Varšavu, ale na aŭtobus ź Minska spaźniłasia na piać chvilin.
Pavodle słoŭ dački, aŭtobus jašče stajaŭ, adnak kiroŭca admoviŭsia puścić pasažyrku ŭ sałon. Historyja ŭ Threads sabrała bolš za 400 kamientaryjaŭ, piša Most.
Lina žyvie ŭ Varšavie, a jaje maci — u Viciebsku. Pavodle słoŭ dziaŭčyny, jany nie bačylisia ceły hod. Paśla taho jak maci atrymała vizu, siamja «ličyła dni» da sustrečy.
Žančyna zahadzia spłanavała pajezdku. Jana sieła ŭ maršrutku ŭ Viciebsku tak, kab da adpraŭleńnia aŭtobusa ź Minska zastavałasia jašče hadzina. Ale, jak piša Lina, z-za zatoraŭ maršrutka spaźniłasia.
Pavodle słoŭ dziaŭčyny, maci prybiehła da aŭtobusa a 20:35. Adpraŭleńnie było pryznačana na 20:30, ale aŭtobus usio jašče stajaŭ. Žančyna zajšła praź piarednija dźviery, adnak kiroŭca admoviŭsia ŭziać jaje.
— «Pasadka zavieršana! Miescaŭ niama! Vyjdzicie!» — mienavita tak, pavodle Liny, adkazaŭ kiroŭca.
Dziaŭčyna piša, što jaje maci zastałasia adna nočču ŭ čužym horadzie — z čamadanam i vialikim rasčaravańniem.
«Ja razumieju, što isnujuć praviły. Ale niaŭžo ŭ ich niama miesca dabryni i čałaviečnaści?» — napisała biełaruska.
Sama Lina patłumačyła spaźnieńnie tym, što ŭ Biełarusi byŭ skaročany pieradśviatočny pracoŭny dzień, a napieradzie čakali try vychodnyja. Tamu na vyjeździe ź Viciebska byŭ vielmi intensiŭny aŭtamabilny ruch.
Pavodle jaje słoŭ, maršrutka vyjechała na 40 chvilin paźniej za raskład, a astatni čas byŭ stračany ŭ zatorach na trasie i ŭ Minsku.
Paźniej biełaruska paviedamiła, što atrymała adkaz ad pieravozčyka. Pavodle jaje słoŭ, u kampanii rastłumačyli, što kiroŭca dziejničaŭ u adpaviednaści z rehłamientam, a admova ŭ pasadcy była źviazana sa spaźnieńniem pasažyrki i nieabchodnaściu vykonvać ustanoŭlenyja praviły. Taksama, jak śćviardžaje dziaŭčyna, kiroŭca admaŭlaje, što kazaŭ frazu «miescaŭ niama».
«Prynosim ščyryja prabačeńni», — taki adkaz pieravozčyka pryviała Lina.
Pry hetym dziaŭčyna adznačyła, što nie zdymaje adkaznaści ź siabie i razumieje nieabchodnaść vykanańnia praviłaŭ i rehłamientaŭ.
«Dla nas hetaja situacyja taksama stała ŭrokam. Ale dla mianie heta historyja nie tolki pra praviły. Jana pra staŭleńnie. Pra empatyju», — napisała jana.
Paźniej Lina paviedamiła, što jaje maci ŭsio ž udałosia nabyć bilet na nastupny rejs praz try hadziny. U adnym z kamientaryjaŭ dziaŭčyna ŭdakładniła, što pieršapačatkovy bilet byŭ nabyty zahadzia — jašče 1 červienia.
Historyja vyklikała aktyŭnaje abmierkavańnie. Adny karystalniki padtrymali dziaŭčynu i padzialilisia padobnymi vypadkami z aŭtobusnymi pieravozčykami. Inšyja cikavilisia, ci byŭ u žančyny zahadzia apłačany bilet, i adznačali, što paśla zaviaršeńnia pasadki kiroŭca moh užo ŭziać inšaha pasažyra na hetaje miesca.
Ciapier čytajuć
«U pašparcie babuli staić data naradžeńnia 00.00.1945» — «A ŭ majoj XX.XX.1940». Jak takoje moža być?1
Kamientary