Były vajskoviec, jon pisaŭ na biełaruskaj i ruskaj movach, sastajaŭ u mahiloŭskim historyka-patryjatyčnym pošukavym kłubie i ruskim kulturna-aśvietnickim tavarystvie.
Pamior paet Alaksandr Kazieka. Jamu było 67 hadoŭ.
Litaratar naradziŭsia 4 žniŭnia 1958 hoda ŭ vioscy Novy Juzin Kiraŭskaha rajona ŭ siamji leśnika. Vučyŭsia ŭ Čačevickaj sielskaj škoły, paśla pastupiŭ u Arłoŭskaje vyšejšaje vajennaje vučylišča suviazi. Słužyŭ u Arle, Uładzivastoku, Bransku, Mahilovie.
Paśla vychadu ŭ zapas pracavaŭ nastaŭnikam u vioscy Čačevičy, potym — u Mahiloŭskaj abłasnoj fiłarmonii. Paśla zakryćcia fiłarmonii pracavaŭ namieśnikam kiraŭnika Mahiloŭskaha abłasnoha Centra kultury i mastactva.
Kazieka byŭ u praŭładnym Sajuzie piśmieńnikaŭ Biełarusi, uznačalvaŭ jaho Mahiloŭskaje abłasnoje adździaleńnie. Byŭ u hramadskim abjadnańni «Ruskaje kulturna-aśvietnickaje tavarystva», Mahiloŭskim abłasnym historyka-patryjatyčnym pošukavym kłubie «Vikkru».
Pisaŭ na biełaruskaj i ruskaj movach. U jaho vyjšli knihi paezii «Duši mojej rodnik» (2005 h.), «Miełodija nadieždy» (2008 h.), «Čas siaŭby» (2009 h.) i inšaje.
Kazieka mieŭ niekalki dziaržaŭnych uznaharod — miedali «Za biezdakornuju słužbu» III i II stupieniaŭ, miedal Francyska Skaryny.
Kamientary