Vialikaja hutarka z dačkoj Lavona Volskaha, jakaja stała śpiavačkaj
Jaje viedajuć jak unučku Artura Volskaha, adnaho z aŭtaraŭ «Kałychanki» Dzieda-Baradzieda, i jak dačku lehiendy biełaruskaj sceny Lavona Volskaha, ale Adela daŭno nie prosta svajačka viadomych ludziej. Jana vykładaje na svaim jutub-kanale videa, dzie čytaje vieršy biełaruskich paetaŭ, zapisvaje kaviery na «Nirvanu», Ziemfiru i Viktara Coja, a pad kaniec 2017 hoda vypuściła pieršy muzyčny albom. Na hetym spyniacca Adela nie źbirajecca.
My pahutaryli z 19-hadovaj śpiavačkaj pra toje, jak heta — znachodzicca pad udaram krytyki fanataŭ Volskaha, rana stracić maci i zmahacca z unutranaj pierfiekcyjanistkaj. Nu i, kaniečnie, pra chłopcaŭ, źniešnaść, studenctva i Biełaruś.
Pra siamju
«Nina»: Ty rasła ŭ tvorčaj siamji. Ci nie było ŭ ciabie kryŭdy, što baćki nie dadali tabie ŭvahi praz svaju zaniataść?
AV: U dziacinstvie ja, kaniečnie, časta čuła: my źjazdžajem na kancert, ty nie budzieš sumavać? Mianie pakidali ź niańkami, ale tady ja nie da kanca razumieła, što adbyvajecca.
U padletkavym uzroście, kaniečnie, było krychu baluča praz pastajannuju adsutnaść baćkoŭ, ale ja razumieła, što jany zarablajuć nam na žyćcio, a rabić heta tvorčaściu nie vielmi prosta. Navat u samyja składanyja časy, kali kancerty baćki zabaranialisia, ja ni ŭ čym nie adčuvała niastačy. Maci rabiła ŭsio mahčymaje, kab u domie było ŭtulna. Jany z baćkam staralisia nie pakazvać, što ŭ ich niejkija prablemy ŭ płanie finansaŭ ci palityki. Za heta ja im vielmi ŭdziačnaja.
Siońnia ŭ mianie kudy bolš surjoznyja finansavyja prablemy (śmiajecca). Choć ja i maju ciapier u Polščy niadrennuju stypiendyju — heta jak niedzie 720 biełaruskich rubloŭ, — ale na ŭsie studenckija patreby hrošaj nie zaŭsiody chapaje.
«Nina»: Tvoj albom źmiaščaje historyju ad padletkavaha ŭzrostu da siońniašnich dzion, ale ja nie ŭbačyła tam piesień, pryśviečanych maci, jakaja syšła z žyćcia ŭ sakaviku 2016 hoda…
AV: Nasamreč amal va ŭsich pieśniach, akramia tych čatyroch pieršych, što napisanyja ŭ dziacinstvie, prysutničaje jaje vobraz. Jany źmiaščajuć uvieś bol, jaki ja adčuła, kali jaje nie stała. Pryśviacić maci niešta adno ja nie zdoleła b emacyjna: ja b nie zmahła praśpiavać takuju pieśniu, bo navat tyja tvory, dzie jość tolki zhadki pra maci, dajucca mnie składana.
«Nina»: Jak ty ŭvohule pieražyła jaje śmierć?
AV: Ja pamiataju, jak dva hady tamu, u lutym, jana adpraŭlała mianie na zaniatki ŭ Polšču. Jana drenna chadziła i namiaknuła, što ŭ jaje depresija. Ale mnie zdavałasia, što heta prosta niejkaja psichasamatyka, što ŭsio projdzie i naładzicca. Pierad maim dniom naradžeńnia 23 sakavika my stelefanoŭvalisia. Ja kazała, što, chutčej za ŭsio, praviadu śviata ŭ Polščy, ale jana klikała dadomu, kazała, što jany z tatam padrychtujuć siurpryz.
A potym baćka paviedamiŭ, što joj stała zusim drenna. Mnie pryjšłosia ŭsio kinuć i viarnucca ŭ Biełaruś. Ja pryjechała na kvateru da babuli, što na praśpiekcie Pieramožcaŭ, tam maci žyła raniej. Pamiataju jaje žoŭty tvar, jana ŭžo nie mahła padniacca, prosta lažała i nie razumieła, što adbyvajecca, navat mianie nie paznavała…
Ja taksama nie da kanca razumieła tyja padziei i paŭtarała dziažurnyja frazy, kab padtrymać baćku i astatnich svajakoŭ, kštałtu: «Usio budzie dobra».
Ja bačyła, jak pieražyvaje baćka, jon vielmi emacyjny čałaviek. I sa svajho boku naŭmysna zabłakavała vychad usich emocyj. Kali b ja hetaha tady nie zrabiła, to zvarjacieła b, chutčej za ŭsio. Zatoje heta adhuknułasia mnie paśla. Kali ja ŭžo viarnułasia ŭ Polšču, tolki tady da kanca asensavała, što adbyłosia. Pačałasia depresija. Chaciełasia ŭsio kinuć, ničoha nie rabić.
Darečy, za niekalki hadoŭ da śmierci maci ŭ nas ź joj była hutarka, u jakoj jana paraiła nikoli nie chadzić na pachavańni blizkich ludziej. I voś tak atrymałasia, što majo pieršaje pachavańnie było takim…
«Nina»: Niekatoryja asudžali Lavona Volskaha, kali jon nieŭzabavie paśla sychodu Hanny pačaŭ sustrakacca ź inšaj žančynaj. Jak ty adreahavała na heta?
AV: Baćku było vielmi składana. Heta była vialikaja strata i stres. Nie budu kazać, što adbyvałasia, ale toje było strašna.
Pry hetym ja nie mahła pastajanna znachodzicca ź im razam, bo vučusia ŭ Polščy. I ja razumieju, što novyja stasunki dapamahli tatu vytrymać, ja ŭdziačnaja Jancy za heta. Mnie nikoli nie chaciełasia svarycca i kryčać na jaho z hetaj nahody, maŭlaŭ, «što ty robiš?». Kali jon ščaślivy, to ščaślivaja i ja.
Pra adukacyju, relihiju i siabroŭ
«Nina»: Ty vučyłasia ŭ 23-j biełaruskamoŭnaj himnazii, paśla — u Kołasaŭskim licei. Čamu hałoŭnamu tam ciabie navučyli?
AV: Licej adnaznačna navučyŭ mianie vyžyvać u žorstkich umovach i vieryć u siabie. A jašče paznajomiŭ z cudoŭnymi ludźmi, ź jakimi ja kamunikuju da hetaha času. Z Ružanaj, dačkoj Vincuka Viačorki, z Arsieniem, unukam Hienadzia Buraŭkina, z Bahusłavam, synam Vitala Cyhankova, sa Ściapanam, synam Alaksandra Puciły i inšymi.
Ja nie mahu skazać, što razmaŭlaju vyklučna pa-biełarusku, bo ŭ mianie jość roznyja znajomyja i siabry. Adnak upeŭniena, što nie viedać rodnuju movu — dakładna soramna.
«Nina»: A jak ty ŭvohule hladziš na sučasnuju Biełaruś, na toje, što ŭ nas adbyvajecca z pravami čałavieka i svabodaj słova? Ci chaciełasia b tabie budavać tut budučyniu?
AV: Heta treš!
Vielmi składana znajści svajo miesca ŭ našaj krainie, bo jakija b ty cikavyja rečy ni rabiŭ, ciabie mohuć ci pasadzić, ci ŭnieści ŭ čorny śpis, kali heta chacia b krychu źviazana z palitykaj.
Ale, niahledziačy na heta ŭsio, ja lublu svaju krainu i, siedziačy ŭ Polščy, dumaju, što vielmi chaču viarnucca.
«Nina»: A jak ty ŭ svoj čas trapiła ŭ chor pry kaściole?
AV: Upieršyniu ŭ kaścioł mianie pryviała babula. Ja doŭha śpiavała ŭ tamtejšym chory, dzie i padciahnuła vakał. Paśla prosta stała cikavicca relihijaj ci, chutčej, Boham: mnie chaciełasia adkryć dla siabie niešta novaje, zrabić niejkija ŭnutranyja adkryćci. Ja naviedvała słužby, zaniatki pry kaściole, znajšła tam šmat siabroŭ.
«Nina»: To bok možna skazać, što ŭ vas vierujučaja siamja?
AV: Tata prymaje relihiju, ale nikoli nie chadziŭ u kaścioł. Maci ž naviedvała čas ad času. Siońnia ja i sama amal nie byvaju na słužbach i starajusia bolš šukać Boha ŭ sabie, sprabuju naładzić ź im suviaź, bo nie lublu, kali inšyja ludzi krytykujuć moj ład žyćcia i vučać, jak mnie treba žyć.
«Nina»: Čamu ty praciahnuła navučańnie ŭ Polščy, a nie ŭ Biełarusi?
AV: U mianie nie było admysłovaj mety źjechać, ale kali źjaviłasia mahčymaść pastupić u Polšču pa prahramie Kalinoŭskaha, ja pasprabavała — i ŭ mianie atrymałasia. Heta nie było zapłanavanym krokam.
Mnie zdajecca, pa majoj śpiecyjalnaści «arhanizatar mierapryjemstvaŭ» u Polščy bolš čamu možna navučycca.
«Nina»: A ŭ ciabie była mahčymaść pasprabavać siabie ŭ budučaj prafiesii da pastupleńnia? Ci ty abrała jaje naŭhad?
AV: Ja ŭ pryncypie lublu situacyi, kali treba adnačasova šmat čaho rabić. Kali na ciabie nibyta valicca hara śmiećcia, a ty ŭsio heta chutka čyściš.
Na letnich kanikułach maci adpraŭlała mianie pracavać u kampaniju «Event Decor», tam pracuje jaje najlepšaja siabroŭka dziacinstva. Ja dapamahała arhanizoŭvać karparatyvy, viasielli, roznyja viečaryny. Tamu paśpieła adčuć, jak heta — być arhanizataram.
«Nina»: I ty płanuješ źviazać z hetaj dziejnaściu budučyniu?
AV: Chutčej, nie.
Ciapier ja dakładna zrazumieła, što chacieła b žyć na srodki ad muzyki i tvorčaści. U hetym ja baču svajo sapraŭdnaje ščaście.
Ja razumieju, što šlach muzyki niaprosty. Jak u Biełarusi, tak i ŭ inšych krainach. Ale ja viedaju, što, kali čahości chaču, dla mianie nie isnuje pieraškod.
Pra debiutny albom, muzyčnaje vychavańnie i krytyku
«Nina»: Pry kancy vosieni 2017 hoda ŭ ciabie vyjšaŭ debiutny albom «Kazka». Paśla hetaha ŭ tvaim žyćci niešta źmianiłasia?
AV: Ludzi daviedalisia pra mianie, niekatoryja zachacieli paznajomicca sa mnoj bližej i praciahvajuć heta rabić. Vielmi pryjemna, kali pišuć, što albom fajny. Niechta, viadoma, jaho krytykuje — i ja za heta im vielmi ŭdziačnaja.
Ale kudy bolš značać dla mianie źmieny, što adbylisia ŭva mnie: ja narešcie vyrašyłasia padzialicca svaim, unutranym. Pa natury ja pierfiekcyjanistka: mnie nikoli ničoha nie padabajecca da kanca. Z albomam taksama takoje było: chaciełasia ŭsio vydalić i pierapisać nanoŭ. Ja da hetaha času baču ŭ svaich pieśniach šmat niedaskanałaściaŭ. Ale razumieju, što adrazu zrabić usio idealna niemahčyma: treba i dośvied, i rabota nad pamyłkami. Tamu ciešusia, što ŭsio ž vyrašyłasia vydać albom, jaki pačaŭ pisacca jašče ŭ padletkavym uzroście.
«Nina»: To bok ty ŭvažliva adsočvaješ krytyku? Jak ty na jaje reahuješ, asabliva kali jana nie na tvaim baku, kali ciabie paraŭnoŭvajuć z baćkam?
AV: Kali robiš niešta ŭpieršyniu, to, naturalna, cikava, jak na heta reahujuć ludzi. Niejkija abhruntavanyja zaŭvahi ja, kaniečnie, prymaju. A na niehatyŭ biez arhumientacyi, na biazhłuździcu starajusia nie zvažać.
Što da paraŭnańniaŭ z baćkam, to ŭ nas ź im zusim roznyja temy. Jon piša pra publičnaje: hramadskija źjavy, palityku tuju ž. Ja ž nakiravanaja ŭnutr siabie, pišu pra asabistyja pieražyvańni. Chacia apošni albom taty «Psichasamatyka» taksama atrymaŭsia bolš intymnym, čym zvyčajna, mnie padajecca.
«Nina»: Niaŭžo ŭ ciabie niama nivodnaha «zmaharskaha» vierša?
AV: Naturalna, jość. Tym bolš što ciapier ja vučusia ŭ Polščy i pieražyvaju emihranckija pačućci, možna skazać. Sumuju pa radzimie. Ja pišu na roznyja temy: časam heta palityka, časam — kachańnie. Źvieści ich u adzin albom było b dosyć składana, tamu «Kazka» tolki pra ŭnutranaje.
Mahčyma, u budučyni ja zmahu spałučyć roznyja pa źmieście tvory ŭ adno. Ale rabić vyklučna palityčny albom ja dakładna nie źbirajusia. Mnie zdajecca, heta nie majo.
«Nina»: Ci jość u ciabie mara zapisacca z kim-niebudź razam?
AV: Ja pakul što nie ŭjaŭlaju siabie ŭ duecie: heta ž niejkim čynam treba damovicca z čałaviekam, jaki maje zusim inšyja pohlady, husty, znajści kampramis… Heta składana. U tvorčym płanie ja, vidać, krychu ehaist. A voś mieć svoj hurt u budučyni ja b chacieła.
«Nina»: Ty ž u raniejšych kamientarach ŚMI kazała, što žyvych vystupaŭ pakul nie płanujecca. Jak moža isnavać hurt i ŭvohule vykanaŭca biez hetaha?
AV: Ciapier ja asensavała, što biez žyvych vystupaŭ nie zmahu, bo tolki takim čynam ty možaš adčuć enierhietyku słuchačoŭ, tolki tak sam addaješsia tvorčaści napoŭnicu. Pa sakrecie skažu, što ŭžo ŭ lutym razam z hitarystam i kłavišnikam płanuju zładzić kancert u Minsku.
«Nina»: Hrać na hitary ty vučyłasia sama. Čamu tak, kali pobač byŭ baćka, jaki virtuozna vałodaje instrumientam?
AV: U dziacinstvie maje baćki, jak i mnohija inšyja, kudy tolki nie zapisvali mianie: i da repietytaraŭ, i na tenis, i ŭ muzyčnuju škołu… Ale tady mnie heta duža nie padabałasia. Ja nie mahła prymusić siabie zajmacca ni pijanina, ni hitaraj, ni mandalinaj, na jakija mianie pryvodzili. Mnie nie padabalisia saŭkovyja nastaŭniki, i ja nie razumieła, navošta mnie heta. U tyja hady ja ŭsio heta kinuła, pra što ciapier, naturalna, škaduju.
Peŭny čas ja była vielmi składanym dziciom: ličyła siabie hotam, nasiła tolki čorny koler i farbavała ŭ taki ž vałasy, słuchała ciažkuju muzyku kštałtu Korn, System of a Down i nie chacieła vučycca. Baćki pieražyvali za maju budučyniu, tamu mahli i pakarać, i pabić, kali zasłuhoŭvała.
A voś hadoŭ u 11 uva mnie pračnułasia mocnaje žadańnie śpiavać i hrać na hitary. Ja tady skazała tatu, što avałodaju instrumientam samastojna. Jon byŭ upeŭnieny, što ja zajmajusia hłupstvam i nikoli hetamu nie navučusia, bo raniej kinuła. Ale ja dakazała jamu i sabie, što zmahu. Hladzieła roznyja miedyjakursy, jutub, raźbirała akordy, dzieści tydzień pachadziła na zaniatki da znajomych i ŭ vyniku navučyłasia. Sama. U mianie ŭsio atrymlivajecca lepš, kali ja zajmajusia hetym mienavita samastojna. Bo kali isnuje žadańnie, zrobiš usio, navat niemahčymaje.
«Nina»: A jak uvohule farmavaŭsia tvoj muzyčny hust?
AV: U dziacinstvie ja słuchała roznuju zamiežnuju papsień kštałtu Brytni Śpirs, Ryjany, chacia tata mianie saromiŭ za heta. Jon uvohule zaŭsiody kazaŭ praŭdu, za što ja jaho i lublu. Pamiataju, kali ja pakazvała jamu pieršyja vieršy, ščyra kazaŭ, što heta niejkaja achinieja.
Pastupova ja sama pierajšła spačatku na kłasičnuju muzyku, paśla — na rehi. Potym byŭ džaz, jaki ja zaŭsiody słuchaju, kab uźniać sabie nastroj, kantry. Lublu taksama kłasičny rok. Nie skažu, što nie słuchaju toj ža rep — usio ž heta siońnia chajpovy žanr. Ja naziraju za batłami na jutubie, pavažaju ŁSP. Ale rep dla mianie — mimalotnaje, kab zastavacca ŭ temie, pastajanna słuchać ja takoje nie budu.
Pra kachańnie, źniešnaść i chłopcaŭ
«Nina»: U albomie jość pieśnia «Luby» z takimi słovami: «Dzie ty moj luby? Bieź ciabie žyć ciažka mnie, a z taboj jašče horš. Siabie ja łamaju, kab stać lepš hetym letam. Usio dziela ciabie, usio dziela kachańnia. Aj, dastała mianie durackaje čakańnie!». Heta pryśviačajecca kamuści kankretnamu?
AV: Mnie 19 hod, i, jak u luboj dziaŭčyny ŭ takim uzroście, u mianie ŭžo byli roznyja historyi, źviazanyja z kachańniem. Tamu pieśnia źmiaščaje ŭsie pačućci, pieražytyja za hetyja hady. Asabliva, kali jany dastajuć i chočacca pasłać usio nafih.
«Nina»: A ciapier u ciabie jość chłopiec?
AV: Tak, jamu 25, jon biełarus. My sustrakajemsia nie tak daŭno, ale kali my paznajomilisia, ja adrazu zrazumieła, što heta na 90% moj čałaviek. Tamu nie dumaju, što ŭsio, što pamiž nami adbyvajecca, chutka projdzie.
«Nina»: Jość niešta, što ciabie razdražniaje ŭ chłopcach?
AV: Mnie nie padabajecca, što ciapier dziaŭčatam amal zaŭsiody davodzicca rabić pieršy krok. I kali ty chočaš paznajomicca, i kali prosta zapłanavała sustrecca sa starymi siabrami — arhanizacyju treba brać u svaje ruki.
U bytavych situacyjach ja lublu bałans, jak ciapier u nas jość z chłopcam: hatavać mahu i ja, i jon.
A voś kali mnie ŭkazvali majo miesca, nahadvali, što abaviazki žančyny — iści na kuchniu i varyć boršč, heta vyklikała ŭ mianie zabastoŭku. U takija momanty ŭva mnie pračynajecca sapraŭdnaja fieministka.
«Nina»: Nakolki dla ciabie važnaja źniešnaść?
AV: Mnie padabajecca być pryhožaj, ale biez fanatyzmu. Kali dziaŭčaty pastajanna sočać za modaj, skuplajuć usie časopisy, kab być u kursie apošnich trendaŭ — dla mianie heta śmiešna. Ja dakładna nikoli b nie zrabiła płastyčnuju apieracyju, jak pastupajuć niekatoryja zorki. Niedachopy ŭ ciele — heta naturalna, a mnie padabajecca naturalnaść.
Pra budučyniu
«Nina»: Čaho čakać ad ciabie ŭ najbližejšy čas?
«Nina»: Ja ŭžo pracuju nad novym albomam, paralelna zajmajusia samaadukacyjaj. Bolš za ŭsio ŭ mianie pretenzij da maich vieršaŭ, tamu ja čytaju šmat paezii, jak biełaruskaj, tak i polskaj, ruskaj, a taksama teksty inšych vykanaŭcaŭ. U asnoŭnym usia praca adbyvajecca na papiery: ja ni čytać nie lublu z manitora, ni pisać u vordzie.
Na pieśniu «Nichto nie kiruje nami» chočacca źniać klip u niejkim abstraktnym styli. A jašče płanuju ŭ svaich supołkach u sacsietkach vykładać vieršy, bo nie z usich tekstaŭ naradžajucca pieśni, a dzialicca z publikaj tym, što ŭ mianie adbyvajecca, chočacca.
Nu, i čakajcie minski kancert u lutym.
Ciapier čytajuć
«Ženia pahadziŭsia na budoŭlu, a nie vajavać. I tolki kali vyjdzie z zapoju!»: jak pradali ŭ rasijskuju armiju žychara Lozna. Achviara nie adna5
Kamientary