Andrej Dźmitranok: Z byłoj mietrapolijaj treba razmaŭlać z akcentam

Ja nadoječy čuŭ pryhažość. Nie bačyŭ, a mienavita što čuŭ. Pryhažość na kantraście, jak sutyknieńnie majskaj śpioki i kropiel daždžu, to było intervju. Razmova pa radyjo dvuch dobrych ludziej, jakija mahli b prosta maŭčać, byccam pratestoŭcy z arkušami biełaj papiery — siadzieć i ŭśmichacca, bo i tak usio zrazumieła adnosna tatalitarnych krainaŭ. Tolki pa radyjo tak niemahčyma, cišyniu tam musiać zapoŭnić hukami słovaŭ ci muzyki. Jany nie maŭčali, Viktar z Maskvy i Źmicier ź Minska: «Totalitarizm, diktatura, dokole…» — razmaŭlali na ruskaj, i ŭsio heta nie mieła b nijakaha sensu, kab nie adna akaličnaść — tam byŭ jaskravy biełaruski akcent.

Ona čitała mir kak roman
a on okazałsia poviesťju
sosiedi po podjezdu
parni s pryŝavoj soviesťju

prohułka v parkie biez doha
možiet vstať tiebie śliškom doroho
mať učit naizusť tielefon morha
kohda jeje niet doma śliškom dołho

otiec prichodia nie nachodit dvieriej
i plujet v prihotovlennyj užin
ona staršie čiem mať
on dołžien stať jeje mužiem

piervyj opyt boŕby protiv potnych ruk
prichodit vsiehda śliškom rano
lubov́ — eto tolko lico na stienie
lubov́ — eto vzhlad s ekrana

Alen Diełon hovorit po-francuzski
Alen Diełon hovorit po-francuzski
Alen Diełon nie ṕjet odiekołon
Alen Diełon ṕjet dvojnoj burbon
Alen Diełon hovorit po-francuzski

Razmaŭlać na svajoj — heta pryhoža, u akcencie zakładziena paetyka miesca, admietnaść narodu. Tak u Kikabidzie mova hučyć recham hor, u Dapkunajte — nibyta niaśpiešny špacyr pa ściudzionym bałtyjskim uzmorji. Aŭstralijskaja anhlijskaja: tam huki skačuć šalonymi trusami — nie dahnać, nie zrazumieć. Andałusijcy ad śpioki — im nie toje što pracavać, im słovy svaje vymaŭlać lanota — z zapałam fłamenka kažuć tolki pałovu. I heta pryhoža: pasłuchajcie Łorku. Hetak smačnaje vino, što akcentam admietnaje. Taskana, Rjocha, Bardo — nichto nie budzie namahacca zrabić ich padobnymi. Dub, višnia, čarešnia, jaźmin. Asałoda na styku adcieńniaŭ. My ž svajho akcentu curajemsia, niby tyja ludzi, što, trapiŭšy za miažu, pierachodziać na inšy bok vulicy, pačuŭšy rodnuju movu. Jak im nie patrebna suviaź z radzimaj, tak i tut źniščajecca ŭłasny akcent. My śmiajomsia z taho, jak hučym, bo hladzim na siabie vačyma razanca. Okajem, admaŭlajemsia dziekańnia, zamiest taho, kab padkreślivać našu admietnaść. Ad sadka da pieršaj asoby krainy paznačyć našaje ćviordaje «č». Navat kali my viedajem pryniatuju fanietyčnuju normu, z byłoj mietrapolijaj treba razmaŭlać mienavita z akcentam, z dotykam partyzanščyny, krambambuli-zubroŭki. A skul jamu ŭziacca? Tolki praź viartańnie da rodnaje movy.

parni mohut staraťsia na kvartirach podruh
ona tožie byvajet tam
no eto jej nie dajet ničieho
kromie budničnych utrieńnich dram

a doma sovsiem druhoje kino
ona smotrit v jeho hłaza
i fantazii vchodiat v łono lubvi
silniej čiem vsie tie kto uznajut jeje

Alen Diełon hovorit po-francuzski
Alen Diełon hovorit po-francuzski
Alen Diełon nie ṕjet odiekołon
Alen Diełon ṕjet dvojnoj burbon
Alen Diełon hovorit po-francuzski

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0