«Chaj mianie asudziać za maje słovy, ale ja skažu» — pieršaje intervju Hanny Šarejka

Vyzvalenaja ŭ zale suda dyrektarka Viciebskaj ptuškafabryki raskazała žurnalistam pra svaje płany, kryŭdy i padzialiłasia mierkavańniem, čamu siońnia fabryka pierastała być prybytkovaj.

Pavialičyć

Pra vinu

«Chaj mianie i asudziać za maje słovy, ale ja skažu. Ja i pa siońniašni dzień nie liču siabie vinavataj. U poŭnym abjomie ja nie pryznaju nijakaj viny. I mnie hety abvinavaŭčy prysud trochi, kaniečnie, zasmučalny. Bo ja zaŭsiody pracavała ŭ intaresach hetaj fabryki, ja jaje lubiła jak svajo dzicia, vychadziła jaje i heta było samaje darahoje, što ja mieła. Tamu ja liču, što spraviadliva było b nie bajacca i vynieści całkam apraŭdalny prysud. Bo viny niama».

Pra kryŭdy

«Ja nie chaču nikoha asudžać. Hetyja pamyłki byli zroblenyja dva hady tamu i ich, napeŭna, treba było pryznać. Heta taksama niaprosta. Ale častkova, napeŭna, razabralisia. Treba radavacca tamu, što jość. I hety prysud — jon taki, što jość mahčymaść bačyć svaich rodnych, bačyć kalektyŭ. Heta dźvie siamji, jakim ja pryśviaciła ŭsio svajo žyćcio, tamu ja ŭsio roŭna rada. Kalektyŭ žyŭ dva hady z nami, pieražyvaŭ za nas. Ja viedaju, što jany viedajuć i vierać, u ich nie było sumnievaŭ, što my rabili i vyrašali ŭsio pravilna».

Pra pieršyja dni na voli i płany

«Ja pryvykła pracavać usio žyćcio. I spadziajusia, što budu pracavać. Ale ci budu pracavać na tym ža pradpryjemstvie, vas napeŭna cikavić? Toje, što ja budu pracavać — heta nie abmiarkoŭvajecca, bo ja adčuvaju siabie absalutna narmalna, i fizična, i maralna. Ja navat bolš zahartavałasia tut, adužeła. A ci budu na tym ža pradpryjemstvie? Daviedajusia mierkavańnie kiraŭnictva, mierkavańnie vyšejšaj arhanizacyi — nakolki jany mnie daviarajuć. Kali jość u ich davier — ja hatovaja pracavać. Kali nie daviarajuć, to ja tam pracavać nie budu nikoli. Budu pracavać u inšym, prynosić karyść tam. Usio pytańnie ŭ hetym».

Pra siońniašnija straty na ptuškafabrycy

«Prakamientavać heta prosta. Siońnia ekanamičnaja situacyja vielmi składanaja ŭ krainie. Heta važna. Šmat jakija pradpryjemstvy adčuvajuć surjoznyja straty. Heta pieršaje. A druhoje — čaho hracha taić, kali piać čałaviek klučavych śpiecyjalistaŭ, kiraŭnictva, schapili, to tyja ludzi nie mohuć, jak by jany nie chacieli, u ciažkaj ekanamičnaj situacyi ŭziać tuju nošu, što my nieśli hadami».

Pra luboŭ

«Ja chaču skazać, kab ludzi nie złavali, bo časam… Toje, što robić vyšejstajačaje kiraŭnictva — jany imknucca paŭsiul navieści paradak. I toje, što jość pamyłki — jak za heta možna abvinavačvać? Pamyłki jość paŭsiul. Tamu, ja liču, nie treba złavacca, treba dalej vieryć, lubić i pracavać. Ja zaŭsiody kažu, što luboŭ pieramoža. Luboŭ da ŭsiaho, da ludziej, da blizkich, da kalektyvu… Bo bieź jaje ničoha niama. Vynik budzie tolki kali ty lubiš. A ja lublu, i da hetaha času lublu. Lublu ludziej, lublu žyćcio. Lublu svaich svajakoŭ. Ja prosta lublu».

Pra toje, što Norkusa nie vyzvalili

«Heta adna z zasmučalnych notak… Ale zastaŭsia miesiac. Što ž zrobiš. Ale jon vielmi mocny čałaviek. Čałaviek, jaki spravicca, choć jon i zastaŭsia adzin, i ja razumieju, jak heta baluča… I ja ź im pobač u dumkach kožnuju chvilinu. Dumaju, chutka my budziem razam». 

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0