Teatr i kachańnie: top-5 ramantyčnych znajomstvaŭ 

Zoja Biełachvościk i Alaksandr Harcujeŭ

Jany paznajomilisia ŭ Teatralna-mastackim instytucie, dzie vučylisia ŭ adzin čas, ale na roznych kursach. Paźniej razam zdymalisia ŭ kino. A potym Harcujeŭ syšoŭ u armiju. Kali viarnuŭsia, Zoja pieražyvała rasstańnie z kachanym čałaviekam. «Paśla horkaha vopytu ja zarakłasia mieć stasunki z žanatymi mužčynami i blizka Sašu nie padpuskała, – pryznavałasia aktrysa. – Ale bačyła, što ŭ siamju jon nie śpiašajecca… Ja vielmi pałochałasia hetaha, ale mienavita Saša viarnuŭ mianie da žyćcia: ź im było cikava, viesieła, pryhoža i ščyra». Sam Harcujeŭ raskazvaŭ, što jany syšlisia na hlebie modnaha tady zachapleńnia bardaŭskaj pieśniaj. «Ja šmat piesień pisaŭ, Zoja dobra śpiavaje – taki voś duet u nas atrymaŭsia. Zoin baćka (akcior Valancin Biełachvościk), nazirajučy za nami, adrazu skazaŭ, što dabrom hety duet nie skončycca. Voś i daśpiavalisia…» Dačka Zoi i Alaksandra, Valancina Harcujeva, taksama stała aktrysaj i pracuje ŭ Kupałaŭskim razam z maci. Alaksandr staŭ režysioram i źjaŭlajecca mastackim kiraŭnikom RTBD.

Julija Dziatko i Kanstancin Kuźniacoŭ

Pavialičyć

Budučaje siamiejnaje ščaście salistam baleta Dziatko i Kuźniacovu pryniesła hazietnaja natatka. Kanstancin naradziŭsia ŭ Smalensku, dzie zajmaŭsia ŭ Narodnym teatry baleta. U Minsku ŭ jaho było šmat svajakoŭ. Adnojčy im na vočy trapiłasia hazieta, u jakoj paviedamlałasia pra nabor u chareahrafičnaje vučylišča. 10-hadovy Kuźniacoŭ jakraz chacieŭ pabyvać u Minsku, u toj ža pryjezd zdaŭ ustupnyja ekzamieny i pastupiŭ. Razam ź im u adnym kłasie apynułasia karennaja minčanka Julija Dziatko: jaje svajaki hrali u arkiestry Opiernaha teatra. Kanstancin i Julija trapili ŭ adzin kłas. Piedahohi pačali stavić ich razam u duetnych tancach. Kali para skončyła vučylišča i była pryniataja ŭ Muzyčny teatr, Kanstancin pierajechaŭ na kvateru da Julii. Praŭda, jak siabra i baletny partnior, žyŭ u susiednim pakoi. Baćki byli nie suprać, tolki tata časam cicha pytaŭsia ŭ dački: «Kali ž viasielle?» Prapanovu tancoŭščyk zrabiŭ praz dva hady. Ciapier Dziatko i Kuźniacoŭ – nie tolki viadučyja salisty Opiernaha teatra, ale i chareohrafy, čyje balety iduć na vialikaj scenie.

Kaciaryna Šatrova i Alaksandr Tkačonak

Pavialičyć

Minčanka Kaciaryna mahła paznajomicca sa svaim budučym mužam adrazu paśla škoły: u 1988 hodzie jana pastupała ŭ Teatralna-mastacki instytut na kurs, dzie vykładaŭ Alaksandr Tkačonak, zorka Ruskaha teatra. Ale ź pieršaha razu ŭ VNU nie trapiła. Tamu znajomstva adbyłosia… praz 11 hadoŭ, kali Šatrova pryjšła na prahlad u Ruski. Tady ŭ kalektyvie isnavała tradycyja – kožnaje leta, dvaccać lipieńskich dzion, trupa vystupała z kancertami ŭ vajennych častkach. Tkačonak byŭ ich aktyŭnym udzielnikam, Šatrova – viadučaj. Vypadkova atrymałasia tak, što ŭ aŭtobusie Kaciaryna siadzieła adna, Alaksandr – taksama, tamu padčas darohi akciory razhavarylisia. «Jon časta braŭ z saboj płejer, i ŭ darozie my słuchali muzyku, abmieńvalisia pohladami na žyćcio, dzialilisia ŭražańniami ab pračytanym abo ŭbačanym, – raskazvała Šatrova, – I hetyja razmovy ŭ niejki momant zrabilisia dla mianie prosta nieabchodnymi. Jany vielmi naturalna stali častkaj majho žyćcia». Kali trupa viarnułasia ŭ Minsk, akciory syšli ŭ adpačynak. Ale mužčynskaja častka trupy na dva tydni źjechała na rybałku. Praŭda, užo praz dva dni Alaksandr napisaŭ Kaciarynie list. Taja adkazała… Darečy, sukienku na ŭłasnaje viasielle Šatrova pašyła sama.

Anastasija Hrynienka i Dźmitryj Jakubovič

Pavialičyć

U kancy 1990-ch u Biełaruskaj akademii mastactvaŭ abjavili nabor na pieršy ekśpierymientalny kurs: režysior i piedahoh Barys Utoraŭ rychtavaŭ svaich vučniaŭ dla pracy ŭ Muzyčnym teatry. U vyniku na scenie hetaha kalektyvu pracujuć Iłona Kazakievič i Kaciaryna Dziehciarova, a Julija Špileŭskaja vystupaje na scenie Kupałaŭskaha. Ale hałoŭnaje, što zrabiŭ Utoraŭ dla svaich vučniaŭ, – dapamoh Dźmitryju Jakuboviču i Anastasii Hrynienka adšukać ščaście. Dźmitryj rychtavaŭsia stać akcioram, Anastasija – režysioram. Jany razam rychtavali ŭryŭki z dvuch pjesy Hryhoryja Horyna – «Karaleŭskija hulni» i «Čuma na vašyja damy». U abodvuch tvorach maładziony pavinnyja byli hrać zakachanuju paru. Tamu Utoraŭ vučyŭ studentaŭ technicy pacałunka na scenie (a ŭvieś kurs cicha padhladvaŭ). Vidać, tady pamiž Hrynienka i Jakubovičam prabiehła iskra. U kancy druhoha kursa jany pačali sustrakacca, a na trecim, u 1999 hodzie, uziali šlub. Ciapier Anastasija – mastacki kiraŭnik teatra «Terytoryja miuzikła», Dźmitryj – dyrektar hetaha kalektyvu i adnačasova salist Muzyčnaha teatra.

Kaciaryna Hałaŭlova i Michaił Pandžavidzie

Pavialičyć

Śpiavačka Hałaŭlova i režysior Pandžavidzie paznajomilisia ŭ maskoŭskim Vialikim teatry. «Ja byŭ stažoram, a Kacia – salistkaj, – raskazvaje Pandžavidzie. – Ja daŭ sabie zarok: pakul stažor, nijakich ramanaŭ. Tamu byŭ paj-chłopčyk, na žančyn navat nie hladzieŭ. Choć Kaciu zaŭvažyŭ adrazu, u pieršuju čarhu tamu, što jana była vostraja na jazyk. Daścipnaść u žančynach dla mianie vielmi kaštoŭnaja, tym bolš što davoli redka sustrakajecca. Kali stažyroŭka skončyłasia, mianie pieraviali ŭ štat. Ad radaści ja vyrašyŭ zładzić hetaki «husarski zabieh». Zachodžu ŭ teatr u pošukach pieršaj achviary, a nasustrač Kaciaryna. Zaprasiŭ jaje na šampanskaje, jana paabiacała i nie pryjšła. Mianie heta tak raspaliła, što ja pačaŭ da jaje zalacacca, kab dasiahnuć svajho. U vyniku dasiahnuŭ – zakachaŭsia i ažaniŭsia. Tym moj «husarski zabieh» i skončyŭsia. Pieršaja «achviara» akazałasia i apošniaj. Voś i žyviom razam užo amal dvaccać hadoŭ».

Michaił Pandžavidzie – hałoŭny režysior Nacyjanalnaha teatra opiery i baleta, Kaciaryna Hałaŭlova – salistka adrazu dvuch Vialikich teatraŭ – minskaha i maskoŭskaha.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0