Памёр гісторык Карла Гінзбург, які пісаў пра жыццё тых, каго звыклі не заўважаць
Карла Гінзбург — адзін з заснавальнікаў «мікрагісторыі». Яго ўвага канцэнтравалася на тых бяздольных, а часта і гнаных, што існавалі па-за коламі палітычных, сацыяльных і культурных эліт. Вывучаў Гінзбург эпохі Сярэднявечча і Адраджэння.
У Балонні, Італія, на 88‑м годзе жыцця памёр гісторык, адзін з заснавальнікаў кірунку мікрагісторыі, Карла Гінзбург. Ён паходзіў з яўрэйскай сям'і з Турына, у 1961 годзе атрымаў ступень доктара філасофіі (PhD) у Пізанскім універсітэце. Пасля гэтага займаўся навуковымі даследаваннямі, захапляльна пісаў і выкладаў. Сярод яго прац — «Начныя бітвы», «Сыр і чарвякі», а таксама «Экстазы: разгадка ведзьмінага шабашу».
У сваёй кнізе «Сыр і чарвякі» (1976) ён даследуе гісторыю фрыульскага млынара XVI стагоддзя, якога звалі Менокіа і які двойчы паўставаў перад судом каталіцкай інквізіцыі: у першы раз яго прысудзілі да пажыццёвага зняволення (пазней ён быў вызвалены па памілаванні з-за дрэннага стану здароўя і гаротнага эканамічнага становішча яго сям'і), а на другі раз яго спалілі на вогнішчы як нераскаянага і зацятага ерэтыка. У гэтай кнізе Гінзбург, на аснове аналізу судовых дакументаў, вылучае розныя аспекты дзіўна разнастайнага свету культурных, філасофскіх, палітычных і рэлігійных поглядаў Менокіа, якія толькі ў мінімальнай ступені можна патлумачыць уплывам «высокай» культуры.
«Бываюць аўтары з такім статусам класікаў, што нязменна здзіўляешся, калі даведваешся, што, аказваецца, яны жывыя і актыўна пішуць. Так у мяне было з Карла Гінзбургам: у гады шкалярства яго імя ўключалася ў гістфакаўскія праграмы і пералічалася недзе побач з Брадэлем, Фуко і яўна само належала гісторыі.
Пасля, у гады больш дарослыя, я здзівіўся яшчэ раз, апынуўшыся на ягонай лекцыі. Класік працягваў быць жывым і бадзёрым, а мне ўсё здавалася, што я праціснуўся ў нейкую шчыліну ў часе і бачу тое, што чалавек майго пакалення бачыць не павінен.
Зараз вось яго сапраўды не стала. Што б сказаў пра гэта млынар Менокіа? Напэўна, тое, што памерлі і яго цела, і ягоная душа, што застаюцца толькі напісаныя ім кнігі, а чытанне кніг можа даваць сапраўдную радасць у жыцці, але і быць небяспечным. І што ёсць вялікая насалода ў разуменні свету — ад нябесных сфераў да самых простых і сціплых яго праяваў. І што сіньёр прафесар тое добра ведаў і іншых гэтаму вучыў», — напісаў у развітальным слове пра Гінзбурга ў сябе ў фэйсбуку гісторык Сяргей Грунтоў.
Цяпер чытаюць
«Яна гадамі цярпела, а пасля адзін раз ударыла мужа нажом — гэтага хапіла, каб забіць»6
Каментары