Будаўнік з Магілёва расказаў, колькі зарабляе і чаму больш не хоча працаваць у Расіі
Андрэй з Магілёва ў будоўлі ўжо 20 гадоў: ён бачыў і каміны на Рублёўцы па цане кватэры, і «кідалава» на тысячу даляраў. Myfin даведаўся ў яго, колькі можна зарабіць у рэгіёне летам, а колькі — зімой і чаму ў Расію ехаць больш не хочацца.
Колькі можна зарабіць на будоўлі?
Андрэю з Магілёва 40 гадоў, і амаль палову з іх ён правёў на будоўлі.
За два дзесяцігоддзі Андрэй выпрацаваў сваю сістэму разлікаў з заказчыкамі. Галоўнае правіла — ніякай працы ў доўг да пераможнага фіналу.
— Я працую па дакладным графіку выплатаў. Дамаўляемся аб цане, і ў канцы кожнага тыдня я забіраю грошы за выкананы аб’ём. Дрэнна, калі ты зрабіў велізарны кавал працы, а табе засталіся вінаватыя кучу грошай. Так што напрацаваў умоўна на 1000 даляраў — забраў гэтую суму і спіш спакойна.
Андрэй не хавае лічбаў. Даходы ў будаўніцтве сезонныя, але пры належнай стараннасці — цалкам годныя для рэгіёна.
Вясной магілёвец працаваў з напарнікам на аб’екце ў Магілёўскім раёне. Графік быў шчыльны: з дзевяці раніцы да сямі вечара. За 35 рабочых дзён кожны атрымаў каля 8000 рублёў. Летам займаліся касметычным рамонтам офіса. Справіліся хутка. За паўтара тыдні чысты заробак склаў 2000 рублёў.
«Разлічваю, каб у дзень выходзіла ад 150 рублёў зімой і ад 200 — летам»
— Ведаю, што ў Мінску хлопцы за месяц могуць падняць і 6‑7 тысяч рублёў. Я разлічваю так, каб у дзень выходзіла ад 150 рублёў зімой і ад 200 — летам. Для будаўніка ў Магілёве гэта адэкватныя грошы. Зімой стаўка заўсёды крыху прасядае, бо заказаў менш і канкурэнцыя вышэйшая.
Самы прыбытковы хлеб у будаўніцтве — фасады. Тут Андрэй вылучае два фактары: вялікі аб’ём і прыстойныя расцэнкі.
— За квадратны метр фасада зараз плацяць 40‑50 рублёў, але, калі аб’ект складаны, можна дамовіцца і на 80-100. Хоць памятаю часы ў пазамінулым годзе, калі працавалі і за 15‑20 рублёў.
Вопыт на Рублёўцы: каміны па цане кватэры
У біяграфіі Андрэя быў перыяд маскоўскіх заробкаў. Больш за 15 гадоў таму ён адправіўся на легендарную Рублёўку.
— Месяц шчыравалі на даху, ставілі кроквенную сістэму. Зарабіў тады па тых часах няшмат, крыху больш за 1000 даляраў.
Пазней была праца з элітным італьянскім мармурам: мантаж падлог, камінаў і ваннаў. Гэта быў узровень вышэйшага пілатажу, дзе памылка каштавала шалёных грошай.
— Камін мог складацца з сямі элементаў, якія трэба было склеіць філігранна. Прымаў працу не гаспадар, а прадстаўнік фірмы ці дызайнер. Ён літаральна вадзіў пальцам па швах: калі шоў не «захімічаны» ідэальна ў тон каменя ці адчуваецца хоць найменшы бугарок — перарабляй.
Асабліва страшна было падступацца да мармуровых ваннаў.
— Камплект каменя каштаваў тады больш за 30 000 даляраў. Усе слэбы выразаныя з адной скалы. Калі ты памыліўся на міліметр і малюнак не супаў — усё, унікальны прыродны ўзор страчаны. Гэта была каласальная адказнасць.
Чаму ў Расію больш не цягне
Нягледзячы на досвед працы ў Падмаскоўі, сёння Андрэй аддае перавагу працы дома. Галоўная прычына — рызыка застацца з пустымі кішэнямі.
— У Расію зараз ехаць не хачу. Зарабіць можна і ў нас, а там занадта шмат пасрэднікаў і «левых» фірмаў. Грошы асляпляюць людзей. Часта гаспадар аб’екта плаціць сумленна, але да рабочага грошы даходзяць праз тры калены пасрэднікаў. І кожны хоча адкусіць кавалак.
Табе лёгка могуць сказаць: «Ты тут накасячыў», — і проста не аддаць рэшту. Мы так у Падмаскоўі працавалі: асноўную частку выплацілі, а «хвосцік» у 1000 даляраў так і завіс. Мы гэтых грошай больш не ўбачылі. Каб табе спраўна плацілі ў такіх структурах, трэба ўмець падлізвацца, зазіраць у вочы. А ў мяне характар не той.
Андрэй прызнаецца, што камфортней за ўсё яму працаваць са звычайнымі людзьмі.
— У тых, хто разбагацеў нядаўна, часта праскоквае гэтае стаўленне: «Хто ты, а хто я?». Глядзяць звысака. З простымі заказчыкамі прасцей, там чалавечыя адносіны на першым месцы.
Магілёвец глядзіць на будаўнічы рынак цвяроза, без ілюзій, але і мяняць прафесію не плануе.
— Пакуль у цябе ёсць здароўе і інструмент у руках — ты пры грошах. Гэта праца не для беларучак, тут трэба і спіну пагнуць, і пылам падыхаць. Але затое я сам сабе гаспадар. Мне не трэба чакаць авансу ад завода ці выпрошваць прэмію ў начальніка. Зрабіў аб’ект — атрымаў разлік.
На пытанне аб тым, што б ён параіў маладым хлопцам, якія толькі прыходзяць на будоўлю, Андрэй адказвае каротка:
— Галоўнае — рэпутацыя. Горад у нас невялікі, а будаўнічы свет яшчэ меншы. Адзін раз накасячыш і прападзеш з радараў. А калі робіш на сумленне, то і рэклама не патрэбна, «сарафаннае радыё» працуе лепш за любыя аб’явы. Грошы прыходзяць і сыходзяць, а майстэрства застаецца.
Бабарыка пра сябе ў 2020-м: Гэта не наіўнасць. Не думаю, што такога крыважэрнага сцэнара нехта чакаў79
Каментары