Ciesna siadzieli, dy dobra havaryli

Viečaryna najstarejšaj biełaruskaj hazety prachodziła ŭ pryvatnaj chatcy ŭ sercy Maładečna: adsiul piać chvilinaŭ da rajvykankamu, da Centralnaj biblijateki (imia Maksima Bahdanoviča), da Muzyčnaj vučelni (imia Ahinskaha), da Klubu čyhunačnikaŭ, da Pałacu kultury. Tolki nie adzin z hetych ciopłych chramaŭ kultury nia zdoleŭ pryniać stohadovuju «Našu Nivu»: jak my nia bilisia z kiraŭnictvam ustanovaŭ, ideolahami ad ułady, vynik byŭ prademanstravany ŭ liście na imia Redakcyi jašče ŭ minułym hodzie («Strach adkazvaje»).

Ale ž i nievialičkuju vystyłuju chacinu nabiłasia 50 čałaviek. Navat miesca ŭsim nie chapiła, mnohija słuchali pramoŭcaŭ stojačy.

Hetuju sustreču arhanizoŭvała maładaja supolnaść «Za Maładečna», u składzie jakoj pradstaŭniki roznych hramadzkich arhanizacyjaŭ (takich, jak Tavarystva biełaruskaj movy), palityčnych partyjaŭ (AHP, BNF), inicyjatyvaŭ, moładzievych abjadnańniaŭ. Dziakujučy vysiłkam siabroŭ supolnaści, u niežyłoj chacie stała ŭtulna (visieli bieł‑čyrvona‑biełyja baloniki, hučała biełaruskaja muzyka, častavali kavaj, harbataj i piečyvam), a taksama prysutnyja zajmieli mahčymaść biaspłatna atrymać padarunki: kružełki ź filmam «Płošča», muzykaj «Pieśni svabody‑1,2», zapisami padziejaŭ sakavika‑2006, biełaruskija kalandaryki, znački i branzalety kampanii «Za Svabodu», čarhovy (užo siomy) śviežy numar niezaležnaj hazety «Za Maładečna».

Jak tut nia ŭbačyć ściah?

Padčas svaich vystupaŭ Andrej Skurko, Valery Bułhakaŭ, Andrej Dyńko raspaviadali, prezientavali knihi, u tym liku z seryi «Kniharnia «Naša Niva». Tut ža adbyłasia pieršaja ŭ krainie prezentacyja novaje knihi «Biełaruś za dziesiać padarožžaŭ», napisanaj Andrejem Dyńkom i Andrejam Skurko padčas vandrovak pa krainie.

Valery Bułhakaŭ – redaktar «ARCHE» – emacyjna raskazvaŭ pra viadomych histaryčnych dziejačoŭ našaje krainy, reklamujučy takim čynam vydańni, dzie pra ich išła havorka.

Andrej Skurko – hałoŭny redaktar «Našaj Nivy» – raspaviadaŭ pra ciapierašni stan hazety, jaje kancepcyju i internet‑farmat.

Dazvolu sabie nie zusim zvykłaje paraŭnańnie. Trojca redaktaroŭ nahadała mnie naš nacyjanalny bieł‑čyrvona‑bieły ściah: dva «biełyja» (hety koler asacyjujecca ŭ mianie z razvažnaściu, spakojem: mienavita tak pramaŭlajuć Skurko i Dyńko) Andrei i reaktyŭny, impulsiŭny, niejki časam nieadčepny, «čyrvony» Bułhakaŭ. Dy kali ŭžo paraŭnoŭvać, dyk ja b nazvaŭ «Našu Nivu» – biełaj, u toj čas jak «ARCHE» – čyrvony. Voś i atrymoŭvajecca: kolerava jany roznyja, ale razam prapahandujuć adny kaštoŭnaści, zmahajucca za adnu metu. Jak tut nia ŭbačyš bieł‑čyrvona‑bieły ściah?!

Azdobiŭ śviata hurmanaŭ biełaruskaha słova vystup maładačanskich aŭtaraŭ‑vykanaŭcaŭ Lavona Tyškieviča i jahonaha syna Jaŭhiena. Dziakujučy ich pieśniam mierapryjemstva pieratvaryłasia ŭ sapraŭdnuju tvorčuju viečarynu.

Prysutnyja razam z bardam zaklikali:

...Uźlataj chutčej, žaŭruk, u nieba!
I adtul śpiavaj ciapło viasny.
Uźlataj chutčej, žaŭruk, u nieba!
I pra viasnu mnie viestku pryniasi.
...Nadakučyła zima. Nadakučyła...
Ciopłyja pałacy i zimnaja siadziba

U zaklučnaj pramovie Andrej Dyńko, siarod inšaha, adznačyŭ: «Niahledziačy na toje, što my śviatkujem 100‑hodździe «Našaj Nivy» nie ŭ pałacach, a voś u takich chałodnych chatkach, dla nas našmat važniejšy nie pamier siadziby, a toj duch, jakaja panuje na hetkich vo imprezach». Naprykancy, jak užo tradycyjna na sustrečach, pryśviečanych «Našaj Nivie», usie prysutnyja razam pad hitarny akampanement praśpiavali himn «Nie zahasnuć zorki ŭ niebie». Byli admysłova nadrukavanyja i razdadzienyja arkušy z tekstam pieśni.

Hości raskazvali šmat, niazvykłaje hramadztva da takich haściej (a to ŭsio Lavonćjeŭ, Smołava, Kalina), pytańniaŭ zadavała niašmat. Zatoje paśla viečaryny sustreča nabyła inšy farmat.

Rabić svaju spravu

Paśla razdačy aŭtohrafaŭ, nabyćcia knižak i nievialičkaje fotasesii hramada pierasunułasia bližej da stolika z kavaj i harbataj. Voś tam viečaryna i atrymała nia mienš cikavy praciah.

Pry padbuchtorvańni haściej ź Miensku i Varšavy (dzie hety hod čytaje lekcyi Valer Bułhakaŭ), maładačancy, jakija zastalisia na dyskusijnuju častku sustrečy, pryniali vyklik našaniŭcaŭ i badziora spračalisia na roznyja temy, jakija chvalujuć demakratyčnuju supolnaść krainy.

Pryncypovych razychodžańniaŭ u pohladach na ahulnanacyjanalnuju palityku zaŭvažna nie było: našaniŭcy i maładačancy vystupajuć za adzinstva demakratyčnych siłaŭ i kansalidacyju vakoł Milinkieviča. Chacia, jak słušna adznačyli našaniŭcy, nia treba zašmat zacyklivacca na asobie lidera i na tym, što adbyvajecca ŭ stalicy: važna kožnamu rabić svaju nievialikuju, ale karysnuju spravu, nabližajučy pieramohu našaje Biełarusi.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0