Uładzimir Karanik u Indaniezii papaziravaŭ u znakamitaj miascovaj kašuli FOTAFAKT
Adnačasova z vizitam u Indanieziju Alaksandra Łukašenki ŭ stalicy hetaj krainy Džakarcie prachodzić indaniezijska-biełaruski biznes-forum, siarod udzielnikaŭ jakoha staršynia prezidyuma Nacyjanalnaj akademii navuk Uładzimir Karanik. Jon nie praminuŭ mahčymaści pakazać siabie śvietu ŭ ekzatyčnaj adziežynie.
U krainach Paŭdniova-Uschodniaj Azii papularnaja tradycyja padčas padobnych mierapryjemstvaŭ apranać haściej u svaje nacyjanalnyja ŭbory. U Indaniezii heta kašula, raśpisanaja ŭ nacyjanalnym styli pad nazvaj bácik.
Indaniezijski bacik — heta tradycyjnaja technika ručnoha rośpisu i farbavańnia tkaniny, a taksama sama tkanina z atrymanym uzoram. Na tkaninu (zvyčajna bavoŭnu abo šoŭk) spačatku nanosiać uzor haračym voskam z dapamohaj śpiecyjalnaj pryłady (čantynh) abo štampaŭ. Vosk abaraniaje hetyja miescy ad farby. Potym tkaninu farbujuć, vosk zmyvajuć haračaj vadoj — i na jaho miescy zastajecca śvietły malunak. Praces moža paŭtaracca šmat razoŭ dla stvareńnia šmatkolernych uzoraŭ.
Kožny ŭzor i koler majuć svajo značeńnie. Peŭnyja arnamienty raniej mahli nasić tolki členy karaleŭskich siemjaŭ, inšyja pryznačany dla viasiellaŭ, naradžeńnia dziaciej ci navat pachavańniaŭ.
U 2009 hodzie JUNIESKA ŭklučyła techniku bacika ŭ śpis niemateryjalnaj kulturnaj spadčyny čałaviectva. Dla indaniezijcaŭ heta nie prosta adzieńnie, a častka nacyjanalnaj identyčnaści, jakuju jany nosiać jak u štodzionnym žyćci, tak i na aficyjnyja mierapryjemstvy.
Kamientary