Natalla Dulina publična adkazała na paklop z boku druhoj palitźniavolenaj, Haliny Dzierbyš

«Mnie vielmi nie chaciełasia pra heta havaryć i pisać. Kali ŭsio heta pačałosia tut, u emihracyi, ja ćviorda vyrašyła ni pierad kim nie apraŭdvacca i nie rabić publičnych zajaŭ. Hetamu mianie navučyła kałonija. Kab zachavać svaju hodnaść, lepš za ŭsio nie adkazvać na pravakacyi i ahresiju. Hałoŭnaje — što mienavita ja viedaju pra samu siabie i svaje dziejańni.

Ale ŭziacca za fejsbučnaje piaro mianie prymusiła toje, što ja vypadkova znajšła na staroncy ŭ Siarhieja Piatruchina. Havorka idzie pra publičnyja abvinavačvańni, jakija vykazała byłaja palitźniavolenaja Halina Dzierbyš na adras inšaj byłoj palitźniavolenaj Ksienii Łuckinoj.

I ciapier ja vymušanaja ŭmiašacca i zahavaryć pra heta, tamu što Halina pieraśleduje Ksieniju z-za mianie.

Kali «Naša Niva» rabiła intervju z Halinaj Dzierbyš, jana raskazvała pra svaje kryŭdy na Dulinu i našamu karespandentu. My pravieryli ahučanuju joj infarmacyju praź inšych palitviaźniaŭ i pierakanalisia, što abvinavačvańni biespadstaŭnyja.

Usio pačałosia z taho, što my z Halinaj apynulisia ŭ adnym atradzie. Spačatku ŭ nas byli dobryja adnosiny, ale potym u niejki momant jana mianie niezalubiła i stała havaryć pra mianie paskudstvy. Usich novieńkich dziaŭčat, jakija prychodzili ŭ atrad, asabliva palityčnych, jana nastrojvała suprać mianie. Zajaŭlała, što ja nijakaja nie «palityčnaja», a «pył padpłotny» — tak jana mianie nazyvała, i heta, badaj, samy biaskryŭdny vyraz z tych, jakimi jana mianie ščodra nadzialała. A paśla i zusim stała ŭsim vakoł raskazvać, što ja «pracuju» na administracyju kałonii.

Ja nikoli nikomu nie skardziłasia ni na jaje, ni na inšych svaich kryŭdzicielaŭ. My ž usie ŭ adnoj łodcy, usie my biezabaronnyja i całkam zaležym ad načalstva kałonii, chiba možna biehčy da ich pa dapamohu? Darečy, adnojčy jana skazała adnoj asudžanaj pryludna, što achvotna pierarezała b joj horła. Taja paskardziłasia atradnamu apieratyŭniku, toj sabraŭ nas, piensijanierak — astatnija dziaŭčatki byli na pracy, — i staŭ vyśviatlać u nas, ci sapraŭdy Halina takoje kazała. Ja jaje nie vydała, skazaŭšy, što ničoha padobnaha nie čuła. I Halina heta acaniła i skazała mnie pra heta.

A potym usio praciahnułasia. U kałonii my ŭsie jak na dałoni. Kali chtości z nas kamunikuje z opierami, heta nie moža zastacca niezaŭvažanym. Mianie administracyja nie čapała, ale niekatoryja supracoŭniki čaplalisia i karali, u asnoŭnym heta byli niejkija prybiralnyja pracy. Adnojčy mnie navat daviałosia farbavać ścieny ŭ pamiaškańni, choć piensijanieraŭ zvyčajna da takich rabot nie pryciahvali, navat jość taki zakon u KVK, art. 101. Usio heta było na jaje vačach. Niaŭžo mianie prymušali b heta rabić, kab ja pracavała na supracoŭnikaŭ?

Urešcie nas z Halinaj raskidali pa roznych atradach. I jana apynułasia ŭ adnym atradzie z Ksienijaj Łuckinoj. Halina adrazu pačała joj raskazvać, jakaja ja drennaja, a kali Ksienija spyniła heta, skazaŭšy, što dobra mianie viedaje i nie vieryć jaje słovam, Ksienija adrazu stała dla jaje voraham № 1 i jana pačała psavać žyćcio ŭžo Ksienii.

Uvieś hety «dziciačy sadok» nibyta skončyŭsia, kali vyjšła pa pamiłavańni spačatku Ksienija, potym «vyvieli» mianie (vypravadzili), a zatym vyzvalili i Halinu. Niahledziačy ni na što, ja vielmi była radaja za jaje, tamu što pa-čałaviečy joj spačuvała. U jaje byŭ termin 20 hadoŭ! Heta niejmavierna, u žanočaj kałonii z takim terminam — 20—23 hady — siadzieli tolki žančyny-dzietazabojcy! Biełaruskaje zakanadaŭstva biaźlitasnaje da tych, chto ździajśniaje złačynstva suprać dziaciej. Ale, jak my ciapier viedajem, nie tolki da ich.

Pavialičyć

I raptam praz peŭny čas Halina viarnułasia da svaich abvinavačvańniaŭ, adrasavanych mnie i Ksienii, stała raspaŭsiudžvać chłuślivuju infarmacyju siarod pradstaŭnikoŭ našaj demakratyčnaj biełaruskaj dyjaspary ŭ Polščy i Litvie. Da mianie dajšli źviestki, što jana zajaviła, što zrobić usio, kab mianie i Ksieniju departavali ŭ Biełaruś.

U mianie ŭ toj čas jašče nie było dakumientaŭ na pražyvańnie ŭ krainie, tolki nacyjanalnaja viza. Vielmi doŭha mnie daviałosia ich čakać, u mihracyjnaj słužbie na moj zapyt adkazali, što mianie «praviarajuć» miascovyja orhany biaśpieki. Ja cudoŭna razumieła, što dziejańni Haliny taksama mahli b spryjać zaciahvańniu majoj tut lehalizacyi. Tym nie mienš ja nie stała źviartać na heta ŭvahi, pakul heta nie kranuła Ksieniju. Ja — sama pa sabie, adkazvaju tolki za siabie. A Ksienija bałatujecca ŭ Kaardynacyjnuju radu, i takija «najezdy» na jaje padryvajuć davier da demsiłaŭ, pryčym absalutna niespraviadliva.

Pavialičyć

U narmalnaj situacyi hramadzianin narmalnaj krainy moh by paskardzicca na takija dziejańni, padać u sud. Ja nie stanu, naturalna, hetaha rabić, navat kali b była abaronienaja pravami hramadzianina Litvy, a hramadzianstva ŭ mianie niama. Dy i ździajśniać heta ŭ dačynieńni da čałavieka, jaki prajšoŭ praz takija pakuty, ja nikoli nie budu.

Dla mianie zastajecca zahadkaj, čamu jana heta robić? Jaje «achviarami», choć i nie ŭ takim maštabie, stanavilisia i inšyja palitviaźni (mienavita «svaje», palityčnyja! Nu čamu?) Ja nie mahu ich nazvać, jany jašče pa-raniejšamu ŭ kałonii. Naprykład, Maryna Zołatava, jakaja była z nami ŭ adnym atradzie i stała śviedkaj usiaho hetaha absurdu, ličyć, što ŭ Haliny nie ŭsio ŭ paradku ź psichikaj. Mnie Halina zdajecca całkam adekvatnym čałaviekam. I, pa-mojmu, jana dobra ŭśviedamlaje toje, što raspaŭsiudžvaje chłuśniu i sprabuje rasčulić inšych.

Uvohule, vielmi ŭsio heta prykra».

• 6
• 1
• 5
• 17
• 1
• 12
• 3
• 2