Łukašenka pryznaŭsia, što heta jon paprasiŭ u Boha šmat śniehu i maroz. I prapanavaŭ vyjaŭlać vorahaŭ z dapamohaj abraza

Alaksandr Łukašenka na Rastvo vystupiŭ z amvona ŭ carkvie ŭ vioscy Akolica Minskaha rajona. Spačatku palityk pryznaŭsia, što stolki śniehu ŭ Biełarusi vypała dziakujučy jamu.

«Nu my ž tak chacieli, i ja ŭ tym liku Hospada prasiŭ, kab byŭ maroziec i śnieh vypaŭ. Słuchajcie, nu tak i atrymałasia. Navat z zapasam. Tamu ja rady, što ŭ nas śniežnaja narešcie zima. Viadoma, nie taja zima, što ŭ našym dziacinstvie — nas nie vidać było z-za sumiotaŭ (u aryhinale — suhroba, NN), asabliva ŭ vioscy. Ale tym nie mienš sapraŭdnaja zima. Chaj i žyćcio ŭ vas budzie sapraŭdnaje», — skazaŭ Łukašenka.

U dar chramu jon pryvioz Minski abraz Božaj Maci. I adrazu ž znajšoŭ jamu praktyčnaje prymianieńnie. Łukašenka ličyć, što hety abraz dapamoža znajści pravilny šlach u zabłytanym śviecie.

«Šmat-šmat razoŭ ja źviartaŭ vašu ŭvahu na toje, što śviet siońnia vielmi składany. Zabłytany da niemahčymaści. Moža, našaja hałoŭnaja śviatynia i dapamoža nam u hetym ciomnym, zabłytanym, niezrazumiełym śviecie znajści niejki pravilny šlach. Heta pa-pieršaje», — skazaŭ Łukašenka.

Bačyć jon u abraza i jašče adnu funkcyju — jon pavinien vyjaŭlać patencyjnych vorahaŭ.

«Archivažna! Tamu daj boh, kab vam tut i ŭsim nam hetaja ikona, hetaja našaja hałoŭnaja śviatynia dapamahała bačyć… Nu, vorahaŭ u nas, budziem ličyć, niama. A voś, nie daj boh, patencyjnych niejkich našych praciŭnikaŭ my pavinny bačyć. I naša ikona, mahčyma, nam dapamoža ŭ hetym», — ličyć Łukašenka.

Na jaho dumku, letaś u Biełarusi była biełaja pałasa. Ale kali što raptam, ikona dapamoža ŭ hory i smutku.

«Žyćcio jość žyćcio. Jak u nas kažuć, žyćcio — heta cialniaška. I biełyja, i ciomnyja pałosy. Dyk voś nie zaŭsiody byvajuć biełyja pałosy. Choć, treba skazać, što Haspodź nas miłavaŭ i my žyviom u mirnaj krainie. I heta, zychodziačy ź minułaha hoda, ja b skazaŭ, heta biełaja pałasa. U nas siońnia jość usio dla taho, kab ludzi mahli žyć, karmić siabie i svaich dziaciej. Pry ŭmovie tolki adnoj — kali jany pracujuć. Biez pracy ničoha nie budzie. Tamu hetaja ikona daruje nam spakoj i suciašeńnie. Navučaje», — adznačyŭ Łukašenka.

Jašče Łukašenka vykazaŭ nadzieju, što abraz budzie vychoŭvać moładź, jakaja ŭžo inšaja, i lačyć dziaciej.

«My budziem tolki rady. Dla nas heta važna. U nas dastatkova ludziej, jakim patrebna dapamoha. Chaj pry dakranańni da hetaj ikony čałaviek chaj pavolna, pastupova, ale acalajecca», — adznačyŭ Łukašenka.

Ale ŭ cełym jon zaklikaŭ biełarusaŭ dapamahać sabie samim.

• 1
• 2
• 9
• 28
• 2
• 0
• 7
• 0