List z vojska ad sasłužboŭca Franaka Viačorki
Ja vielmi ŭdziačny Franaku Viačorku za toje, što ciapier napeŭna viedaju, za što zmahacca.
Kolki možna chvalić naša vojska. Toje, što pišuć pra jaho ŭ hazietach — poŭnaja chłuśnia. Ja vam apaviadu, jak ciažka i nieprestyžna słužyć u našych uzbrojenych siłach. Jak słužyć, kali paŭsiul brudnaja vada, drennaja ježa, dziedaŭščyna. U vojsku my addadzienyja sami sabie. Kali «na hraždancy» my viedali što nas achoŭvaje milicyja, dyk u vojsku — heta my achoŭvajem krainu. A nas abaranić niama kamu.
Dziedaŭščyna — tema vielmi balučaja, bo zakranaje nie adnu čaść ci padraździaleńnie. Navat na zarobak u niekalki dziesiatkaŭ tysiač rubloŭ tak zvanyja dziady prymušajuć sałdata niešta brać im u kramie. A što sałdat choča
Ale i heta nie samaje cikavaje ŭ armii. Jość ža jašče miedycyna. Jość aficery, jakija zialonyja pryjšli z Akademii. Tam ich navat nie vučyli, jak źviartacca da sałdataŭ. Jany stajać rasšpilenyja, ruki ŭ kišeniach, a šapka navat nie na patylicy — u niekatorych jaje naahuł niama. Voś takija ŭ nas aficery.
Ciažka źmianić sistemu, jakaja zachoŭvałasia hadami. Ale ja liču, kali my praciahniem zmahacca, urešcie heta ŭsio vypravicca.
Ja vielmi ŭdziačny Franaku Viačorku za toje, što ciapier napeŭna viedaju, za što zmahacca.
Kaniešnie ja moh by havaryć pra heta doŭha, ale mušu jašče baranić pavietranuju prastoru Biełarusi.
Što za Dźmitryj Skindzieraŭ, jaki abviaściŭ vajnu Cichanoŭskaj? Supracoŭnictva z HUBAZiKam, daŭhi ŭ Biełarusi, daŭhi ŭ Litvie37
Kamientary