Alaksandr Łukašenka siońnia ŭ čas rabočaj pajezdki ŭ Iŭjeŭski rajon pahutaryŭ z žycharami rajcentra i padzialiŭsia ź imi ŭražańniami ad horada, piša BiełTA.
Jon raspavioŭ, što padčas pajezdki ŭ Hrodzienskuju vobłaść chacieŭ naviedać mienavita Iŭje, jak jaho nie adhavorvaŭ hubiernatar, kab pahladzieć, jak raźvivajucca rajony na ŭskrainie vobłaści. Bo im, jak praviła, nadajecca nie tak šmat uvahi. «Ščyra skažu, vy mianie pryjemna ździvili. Ja dumaŭ, pryjedu ciapier u Iŭje, a tam jakaja-niebudź ciomnaja vioska ci zaniadbany horad, — pryznaŭsia kiraŭnik dziaržavy. — Kali pryjechaŭ na hety kurort, ja hubiernataru kažu: «Ty naohuł małajčyna!» I heta ž nie zrobiš da pryjezdu».
Pavodle słoŭ Alaksandra Łukašenki, mnohija zamiežniki, kali pryjazdžajuć u Biełaruś, dziviacca jaje pryrodzie i kažuć, što byccam trapili ŭ raj.
«Ja druhi raz za apošni tydzień traplaju ŭ raj: pieršy raz u Starych Darohach — samy lasny naš rajon. Ja daŭno-daŭno tam byŭ. Pryjechaŭ, dumaju: cikava, jak jano. Słuchajcie, jak na kurorcie ludzi žyvuć: vakoł lasny masiŭ, ludzi zadavolenyja», - adznačyŭ jon.
Jon dadaŭ, što ŭ rehijonach chapaje prablem, ale kali ŭ ludziej jość mahčymaść spakojna žyć, tady ŭ ich usio atrymlivajecca. «Dziakuj vam za toje, što vy dužyja ludzi. Ja zaraz mahu być spakojny, što hubiernatar pracuje nie tolki ŭ Hrodnie i pobač, ale i na ŭskrainach», — padkreśliŭ kiraŭnik dziaržavy.
Kamientary