Siońnia spaŭniajecca 60 hod Leanidu Drańko-Majsiuku — biełaruskamu rupliŭcu, paetu, aŭtaru słovaŭ usim viadomaj «Polki biełaruskaj». Redakcyja «Našaj Nivy» dałučajecca da vinšavańniaŭ!
Da žurby dakranajsia, niby da žaleza;
Jazykom vycałoŭvaj maroznaje škło,
Razumiejučy prostaje: toje paezija,
Što nikoli paezijaj i nie było.
Što ni jość — usio dobra, usio maje racyju,
I pad kamieniem kožnym hadziučycca vierš…
Ty — paet kamaryna-ślaźlivaje nacyi
Za zdaroŭje svajo vocat pješ!
Pi, zakładnik svajoj dabryni z'ałkaholenaj,
Pi na zajzdraść padonkam, niazdaram usim —
Ty zastaŭsia. A im? Nie zastacca nikoli im
Ni paemaj, ni vieršam, ni słovam žyvym;
Pi, usio bieznazoŭnaje lubiačy, pomniačy,
Cień Kupały vitajučy proščaj svajoj…
Jak cudoŭna — paetam tak sumna na poŭnačy!
Jak cudoŭna — žaleza łahodzić žurboj!
***
U Vašym hołasie kvitniejuć astry,
Jakich nie bačyŭ ja raniej.
Mnie zrazumieła ŭsio i ŭsio nie jasna…
U Vašym hołasie kvitniejuć astry,
I kožnaj kvietcy Boh skazaŭ: kvitniej.
Mnie zrazumieła ŭsio i ŭsio nie jasna —
Ci varty muzyki takoj?!
Ci varty ja chviliny hetaj ščasnaj,
Kali hučać arfična Vašy astry
Pa-nad pustoj kancertnaj asakoj.
Ci varty ja chviliny hetaj ščasnaj,
Nie viedaju i viedać nie chaču.
Zapaminaju hołas Vaš pryjazny;
Nibyta vierš, zapaminaju astry, —
Pa-školnamu, na pamiać ich vuču.
Zapaminaju hołas Vaš pryjazny…
Pakiń, pakiń, hłybokaja struna,
Šum hłybini i niespakoj ramansny,
Kab u kryvi majoj kvitnieli astry…
Kroŭ — heta vaza, što nie maje dna.
***
Kali atručana krynica,
Duša, vychodziačy ź biady,
Nanova choča naradzicca
U Krevie, bo jakraz tudy
Haspodź zaŭsiody mościć kładku —
Da viečna čystaje vady,
Kab da ščaślivaha pačatku
Ty nie spyniaŭ svajoj chady.
***
Ty, — pamnožanaja na nieba
I padzielenaja na strach, —
Zdabyvaješ sa smutku srebra
Staražytnych viasiołych drachm.
Ty dalej, čym słova d a ł jo k a,
I čyściej za ŭsie chałady…
Nieŭradlivy piasok siroka
Zasypaje tvaje ślady.
Ty ŭžo čuješ, jak śviečka płača
Na błakitnym letnim aknie,
Projdzie vosień nad Biełaj dačaj
I patonie ŭ našym vinie.
Što ž ciabie, darahaja, strašyć?
Nu, adkul jon, adkul jon — strach?
Na vinie pacałunki našy,
Dziakuj Bohu, nie na ślazach.
I kali ja tvoj brat starejšy,
To pasłuchaj mianie choć raz:
Bahdanovič apošnim vieršam
Ad samoty pazbaviŭ nas, —
A ŭ samotniejšyja chviliny
Unačy, pad haźnicy blisk,
Nie ŭ Vilniu — pisaŭ u Afiny
Da Vacłava niaśmieły list.
Što za Dźmitryj Skindzieraŭ, jaki abviaściŭ vajnu Cichanoŭskaj? Supracoŭnictva z HUBAZiKam, daŭhi ŭ Biełarusi, daŭhi ŭ Litvie37
Kamientary