Rasijski aŭtar pra intervju Aleksijevič: Adkrytaja, nachabnaja i nieprychavanaja chłuśnia

Rasijskija ŚMI praciahvajuć kampaniju dyskredytacyi nobieleŭskaj łaŭreatki Śviatłana Aleksijevič. Ličym patrebnym znajomić biełaruskaha čytača z asnoŭnymi publikacyjami. Hety artykuł źjaviŭsia na papularnym rasijskim šavinistyčnym sajcie «Vzhlad». Piša Anton Kryłoŭ.

Pavialičyć

«Opiať staťja pro Aleksijevič! — vozmutitsia čitatiel. — Skolko možno užie pisať pro etu biestałannuju rusofobku!»

Ili, jeśli iz moralnoho mazochizma etot tiekst vdruh riešit počitať pokłońnik Aleksijevič, to jeho piervoj myslju, sootvietstvienno, budiet: «Nu kohda užie tupym vatnikam nadojest liť hriaź na sovriemiennoho kłaśsika, pośledniuju soviesť nacii!».

Priznajuś i tiem i druhim — ja do včierašnieho dnia voobŝie nie sobirałsia čto-libo pisať pro hospožu Aleksijevič, potomu čto na momient vručienija jej Nobielevskoj priemii połnosťju zabył o suŝiestvovanii takoho čiełovieka. V koncie 80-ch ja, kak i bolšinstvo intieriesovavšichsia politikoj podrostkov, čitał žurnał «Ohoniek» i, biezusłovno, dołžien był čto-to słyšať ob etom avtorie. No zabył. I frazu «U vojny nie žienskoje lico» privyk słyšať ot Jehora Letova, a nie vidieť na knižnoj połkie.

Riešienije Nobielevskoho komitieta počiemu-to nie vyzvało žiełanija oznakomiťsia s tvorčiestvom Aleksijevič — tak žie kak s proiźviedienijami kitajca Mo Jania. I znanije o tom, čto Mario Varhas Losa ili Iosif Brodskij javlajutsia nobielevskimi łaurieatami, nie zastavlajet pieriečityvať etich avtorov čaŝie ili riežie.

No, razumiejetsia, vsie ponimajut, čto k čiełovieku s Nobielevskoj priemijej, za kakije by zasłuhi on jeje ni połučił, budut prisłušivaťsia bolšie, čiem k hraždaninu biez onoj.

V koncie nojabria Aleksijevič dała obširnoje intierv́ju barsiełonskomu tabłoidu La Vanguardia. Na sajtie «Inopriessa» byli opublikovany vydieržki: «Putin sozdajet pravosłavnyj chalifat», «Łukašienko — absolutnyj monarch», «bolšieviki ostavili pośle siebia łuži krovi». Ničieho novoho ili nieobyčnoho.

«Sovsiem niedavno ja była v Moskvie i riešiła schodiť v chram na słužbu. Vižu voźle sobora bolšoje količiestvo policiejskich, bojcov podrazdielenij po boŕbie s biesporiadkami, mnoho narodu. Dumaju, čto-to słučiłoś: napadienije ili jeŝie čto-to takoje. No mnie hovoriat: «Niet, sieńora, my sobraliś pomoliťsia vo słavu russkoho jadiernoho oružija». Priedstavlajetie? Pomoliťsia za russkoje jadiernoje oružije! Policija, politiki i vojennyje! Eto otvratitielno!»

Riedaktory «Inopriessy» priedusmotritielno vyriezali passaž, hdie łaurieat rasskazyvajet o svojej «niedavniej pojezdkie v Moskvu». Ja, priznaťsia, uvidiev v «Fiejsbukie» pierievod, śpierva riešił, čto eto fiejk, klevieta na łaurieatku. Našieł piervoistočnik, śvierił tiekst. Citiruju:

«Na druhoj dień sažuś v taksi, voditiel mienia sprašivajet, pravosłavnaja li ja. «Niet», — otviečaju. «Tohda iźvinitie, vam pridietsia osvobodiť mašinu, poskolku eto pravosłavnoje taksi, i my obsłuživajem isklučitielno pravosłavnych».

Viečierom pošła v tieatr – i vižu hruppu kazakov s nahajkami, triebujuŝich otmieniť śpiektakl po Nabokovu. I eto ja hovoriu vsieho o nieskolkich dniach v Moskvie. Vy ponimajetie – krasnyj čiełoviek živ! My dołžny ot nieho izbaviťsia!»

Piervoje oŝuŝienije, čto avtor briedit. No radi intieriesa ja riešił provieriť, vdruh i vpriaḿ v niekotoryje taksi pieriestali sažať biez pročtienija «Simvoła viery», voźle tieatrov diežuriat kazaki, a v chramach vmiesto ikon — jadiernyje rakiety?

I vot čto vyjaśniłoś. Diejstvitielno, v 2012 hodu v Sankt-Pietierburhie kakije-to kazaki triebovali otmieniť śpiektakl «Łolita», pravda, nie v tieatrie, a v muzieje. Bolšie ni odnoho pochožieho słučaja nie było.

A v 2010 hodu opierator pozicionirujuŝiej siebia pravosłavnoj słužby taksi «Moskovskaja trojka» diejstvitielno otkazałsia prinimať zakaz u vieduŝieho radio «Sieriebrianyj dožd́», kotoryj, imitiruja kavkazskij akcient, prosił zabrať jeho ot miečieti. Pośle etoho rukovodstvo «Moskovskoj trojki» publično iźviniłoś za «hruboje narušienije principov raboty słužby» i objaviło ob uvolnienii opieratora. I snova nikakich zafiksirovannych poiskovikami riecidivov.

Nakoniec, ni odnoho upominanija o molebnie vo słavu imienno jadiernoho oružija najti nie udałoś, a vot molebny prosto «vo słavu russkoho oružija» provodiatsia riehularno na protiažienii poślednich sotien let vo mnohich horodach Rośsii. Jedinstviennoje, čto boleje-mienieje pochožie na opisannoje Aleksijevič, — eto sostojavšijsia v 2007 hodu v chramie Christa Spasitiela molebien i konciert v čiesť 60-letija jadiernoho oružiejnoho kompleksa Rośsii. Opiať-taki druhich mieroprijatij podobnoho roda nie našłoś.

To jesť vy poniali. Vsie tri sobytija imieli miesto. No oni proischodili s raźniciej v nieskolko let, v raznych horodach, nie tak, kak eto rasskazano, i sovsiem nie s Aleksijevič! «Nieskolko dniej v Moskvie», za kotoryje jakoby eto vsie s niej słučiłoś, — otkroviennaja, nahłaja i nieprikrytaja łoż.

Ja nie čitał ni «dokumientalnyje» knihi Aleksijevič, ni jeje nobielevskuju rieċ. Mnie chvatiło triech abzaciev iz katałonskoj haziety, čtoby poniať — ona vriet. Dla toho, čtoby poniať, čto ryba protuchła – nie nado jesť jeje cielikom, dostatočno poniuchať žabry. Jeśli Aleksijevič vriet v małoznačitielnom intierv́ju — značit, ona vriet i v ostalnom.

Hladzicie taksama: Žychary biełaruskaha miastečka, dzie budujecca AES, vinšujuć Aleksijevič

• 1
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0