Stvaralnik «Stałkiera» prahulaŭsia pa Majdanie z hieorhijeŭskaj stužkaj FOTA

Siarhiej Hryharovič vyrašyŭ panazirać za reakcyjaj haradžan.

Aŭtar dadzienaha daśledavańnia — viadomy kijeŭski prahramist Siarhiej Hryharovič, dyrektar kampanii GSG Gameworld, jakaja źjaŭlajecca stvaralnikam takich kampjutarnych hulniaŭ, jak «Kazaki» i S.T.A.L.K.E.R. Jon vyrašyŭ pašukać u Kijevie mifičnych banderaŭcaŭ mietadam «łoŭli na žyŭca». Dla hetaha pryčypiŭ sabie na adzieńnie hieorhijeŭskuju stužku, jakaja «ŭ aŭtarytecie» ŭ sieparatystaŭ Danbasa. Jakija pryhody zdarylisia ź im u toj čas, kali jon chadziŭ pa Kraščaciku ŭ takim vyhladzie?

«Žonka žudasna płakała»

Pačałosia ŭsio ranicaj. Staŭ šukać, dzie možna kupić stužačku, i pajechaŭ pa adrasie z pošukaviku. Stužku nie znajšoŭ. Abyšoŭ usich pradaŭcoŭ suvienirki na Majdanie, taksama nie znajšoŭ. Pajechaŭ u kramu tkanin i kupiŭ mietr stužki z hieorhijeŭskimi kolerami. Skłaŭ jaje ptušačkaj i špilkaj prymacavaŭ na hrudziej. Atrymałasia vielmi realistyčna.

Pradaŭščyca, pahladzieŭšy na mianie kvadratnym vačyma, spytałasia na ŭsiu kramu hučna: «Navošta heta patrebna hieorhijeŭskaja stužka?» Ja ŭśmichnuŭsia i skazaŭ, što samazabojca i lepšaha sposabu syści ŭ inšy śviet nie znajšoŭ, jak takim sposabam.

Dalej pajechaŭ na Majdan z žonkaj. Chacieŭ, kab jana mianie pazdymała. Pa šlachu jana raźniervavałasia i zakaciła isteryku, što znojducca niejkija durni, jakija mianie pabjuć.

Žudasna płakała. Ja ŭžo i paškadavaŭ, što ŭ ciahnuŭ jaje ŭ heta. Sprabavaŭ rastłumačyć, što ŭsio budzie dobra, ale jana nie słuchała. Advioz jaje dadomu, skazaŭ, što abiacaŭ chłopcam.

Pajechaŭ na Majdan. Pryjechaŭšy, pačaŭ šukać miesca na parkoŭcy pamiž Jeŭrapiejskaj płoščaj i Majdanam.

Daŭ intervju televizijnikam

Pabačyŭ televizijnikaŭ, jakija zdymajuć na kamieru i pakazvajuć na TB usich, chto choć niešta choča skazać narodu ŭ televizar. Adčyniŭšy akno ŭ mašynie, spytaŭ, ci buduć mianie zdymać. Dziaŭčyna z uśmieškaj adkazała, što buduć. Ja spytaŭ, ci nie biantežyć jaje stužka na maich hrudziach. Tut jana pierastała ŭśmichacca, navat niešta niadobraje ja pračytaŭ u vačach, ale spytała: «Vam jość, što skazać? Zapisvacca budziecie?» Adkazaŭ, tak, tolki zaparkujusia.

Daŭ karotkaje intervju pra talerantnaść, pluralizm i pavahu da čužoha mierkavańnia. Vakoł stali spyniacca minaki, z pytańniami na tvary, ź niekatorymi razhavaryŭsia. Kamuści kazaŭ, što za ŁNR, ale suprać DNR. Kamuści, što heta maje pierakanańni, kamuści, što praviaraju ŭzrovień talerantnaści majdanaŭcaŭ. Uvohule, składaŭ svaje pramovy na chadu: i razmovy ni pra što, pa sutnaści, i ludzi sustrakalisia asabliva intelihientnyja. Ja razumieŭ, što ad ich mardaboju nie dačakaješsia ŭžo sapraŭdy, i pajšoŭ na Majdan, bližej da jełki. Tam pahulaŭ, pałaviŭ na siabie pohlady, pafatahrafavaŭ. Darečy, kožny druhi čamuści spyniaŭsia mianie fatahrafavać, paśla majho pytańnia «ci nie biantežyć ich maja hieorhijeŭskaja stužka na hrudziach?»

Jak adreahavali haradžanie

Pavialičyć

Uvohule, usio było, jak ja i čakaŭ. Usie vychavanyja i talerantnyja, ale kožny druhi byŭ vielmi zły, albo razhnievany, albo ździŭleńnie niezdarovaje čytałasia ŭ pozirku, ale ŭ bojku nichto nie palez. I nichto mnie nie pahražaŭ. Choć frazy «Išoŭ by ty chłopiec adsiul, pakul z taboj nie zdaryłasia čaho» hučali, ale nieśli papieradžalny, kłapatlivy, mirny charaktar.

Mnohija admaŭlalisia sa mnoj fatahrafavacca, na pytańnie «nu čamu?» nie mahli dać adkazu, niajomkaść pieramahała. Za adnym u vyšyvancy čorna-čyrvonaj ja ledź nie bieh z metaj sfatahrafavacca, ale jon schavaŭsia ŭ byłym muziei Lenina na Jeŭrapiejskaj płoščy z uśmieškaj na tvary, dzie chłopcy ŭ kamuflažy vyviešvali foty hierojaŭ niabiesnaj sotni. Paprasiŭ sfatahrafavać mianie nasuprać sotni. Pakinuŭ kvietki. Usie hladzieli kvadratnymi vačyma. Čałaviek z hieorhijeŭskaj stužačkaj uskłaŭ kvietki da ściany słavy zahinułych hierojaŭ Majdana. Ale ad pytańniaŭ utrymalisia.

«U nas navat kali ty biełaja varona, ciabie nie zadziaŭbuć»

Paśla pajechaŭ u elitny sportkłub. Tam zusim było ŭsio prystojna. Nichto navat nie tuzaŭ mianie za ruku z prapanovaj: a pahavaryć… U dziaŭčat na resiepšn spytaŭ, ci nie biantežyć ich stužka? Jany pierapytali: a što pavinna biantežyć? Uśmichnuŭsia i pajšoŭ na treniroŭku. Trochi dziŭnymi vačyma hladzieła achova kłuba, ale jana zaŭsiody tak hladzić. U mianie adčuvańnie, što navat kali ja pryjšoŭ by hoły, to pohlady byli tyja ž, ale nichto ničoha nie skazaŭ.

Uvohule, maja vysnova takaja: u Kijevie, dy i na Majdanie, dzie šmat pryjezdžych, panuje narmalnaja talerantnaja atmaśfiera pavahi i pluralizmu lubych mierkavańniaŭ, navat takich, jakija radykalna nie ŭpisvajucca ŭ ramki siońniašniaha Majdanu. Što i patrabavałasia dakazać. Dziela čaho ŭłasna i pravodziŭ hety ekśpierymient. U nas, navat kali ty biełaja varona, ciabie nie zadziaŭbuć. Tamu što ŭsie ludzi i kožny maje prava na ŭłasnuju pazicyju.

Pytaŭsia, dzie možna znajści fašystaŭ tut, pakrucili la skroni. Znoŭ fašystaŭ nie znajšoŭ, choć šukaju ŭžo vośmy miesiac. Razmaŭlaŭ z chłopcam u biercach, irakiezam i apranutym u čornaje z žoŭta-błakitnaj stužkaj (sam z zapadenščyny), ale hetyja zusim vychavany i dušeŭnyja ludzi.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0