Uhodki karanacyi Mindoŭha (u našym Navahradku) adznačajucca ŭ Litvie jak hałoŭnaje dziaržaŭnaje śviata. Voś ža narešcie padzieju 6 lipienia 1253 hodu ŭspomnili i ŭ nas.
Abjavili:
Narešcie viadoŭca abvieściŭ, što — zaraz budzie! A potym
pa-rasiejsku raskazaŭ historyju niezvyčajnaj padziei.
Prysutnyja na scenie rycary vykanali svaju zadaču: pradstaŭnik Papy patrymaŭ nad hałavoj Mindoŭha karonu, zatym novaśpiečany karol patrymaŭ karonu nad hałavoj žonki. Ura! Słava!
Ujaŭlaju, kali b litoŭcy trapili siudy, jak by jany rahatali!
Jany zabili ŭ zvany z nahody pastanoŭki ŭ Miensku baleta pra vialikaha kniazia Vitaŭta: «biełarusy kraduć u nas našu historyju!» A tut jašče na Mindoŭha, pieršaha i apošniaha karala ruku svaju słavianskuju ŭźniali! Možacie spać spakojna, maje litoŭskija siabry, kali b biełarusy sapraŭdy chacieli prysvoić siaredniaviečnaha Mindoŭha, dyk rabili b heta prynamsi
Što mnie, zdavałasia b, toj Mindoŭh? A voś što: pieršuju karcinu, jakuju ja nabyŭ u Horadni, byŭ partret Mindoŭha, i doŭhi čas jana ŭ mianie była adzinaj u chacie. Tak što ja žyŭ i pisaŭ pad jahonym partretam, što mnie samomu siońnia zdajecca dziŭnym. Ale vypadkovaściaŭ chiba nie byvaje ŭ takich spravach. Začapiŭ mianie karol svajoj historyjaj.
Kab umacavać uładu, Mindoŭh vyrašyŭ adnojčy zrabicca karalom. Karony tady razdavaŭ Papa Rymski. Mindoŭh ustupiŭ u kataliki. Atrymaŭ karonu, ale paźniej admoviŭsia ad katalickaj viery. Ad kryža, ad Chrysta. A značyć — i ad karony. Bo jaki moža być karol, kali ŭ jaho adzin Piarun u hałavie?
Uvohule heta ž jakim dzivakom treba być, kab karanavacca, a potym ad karony admovicca! Ciapierašni ruskamoŭny Mindoŭh hetaha zrabić nie paśpieŭ: paśla zapoźnienaj karanacyi treba było padumać pra načleh.
Kamientary