Гэтая актрыса атрымала найбольш «Оскараў» у гісторыі — але ніколі не прыходзіла іх атрымліваць

На працягу амаль 50 гадоў яна чатыры разы атрымлівала гэтую ўзнагароду — але ні разу не прыйшла на цырымонію, каб забраць яе асабіста, піша Vogue.

Кэтрын Хепбёрн не ўпісвалася ў рамкі. Яна лёгка ішла на канфлікты з прэсай, не любіла публічнасць і ставілася да славы па-свойму. І разам з тым менавіта яна стала рэкардсменкай прэміі Оскар: чатыры ўзнагароды ў катэгорыі «Найлепшая актрыса» — больш, чым у каго-небудзь у гісторыі кіно.

Кэтрын Хепбёрн нарадзілася 12 мая 1907 года ў горадзе Хартфард.

Яна не была сваячкай Одры Хепбёрн, нягледзячы на супадзенне прозвішча.

Для свайго часу яна была актрысай новага тыпу — моцнай, незалежнай, без жадання адпавядаць чужым чаканням.

У 1920‑х гадах яна пачала кар’еру ў тэатры на Брадвеі. Пазней яе заўважылі прадзюсары, і яна атрымала сваю першую ролю ў кіно — у фільме «Біль аб разводзе» (1932). Ужо праз год, у 26 гадоў, яна атрымала свой першы «Оскар» за фільм «Ранішняя слава» (1933). Яшчэ тры ўзнагароды яна атрымала ў наступныя дзесяцігоддзі.

Чатыры «Оскары» Кэтрын Хепбёрн сведчаць пра яе шырокі акцёрскі дыяпазон і здольнасць працаваць з рознымі ролямі.

Павялічыць

Яна пастаянна развівалася, і гэта відаць не толькі ў фільмах, якія прынеслі ёй узнагароды, але і ў тых, за якія яна атрымлівала намінацыі. Усяго Хепбёрн намінавалі на «Оскар» 12 разоў. Больш намінацый сярод актрыс мае толькі Мэрыл Стрып — 21.

Вось чатыры фільмы, за якія Кэтрын Хепбёрн атрымала «Оскар»:

«Ранішняя слава» (1933)

У гэтым фільме яна грае Еву Лаўлейс — амбіцыйную акторку, якая пераязджае ў Нью-Ёрк, каб пабудаваць кар’еру на Брадвеі.

Павялічыць

У адной са сцэн яна абяцае сабе не паўтарыць лёс акцёраў, якія хутка становяцца вядомымі і гэтак жа хутка страчваюць славу. Гэтае рашэнне перагукаецца з кар’ерай самой Хепбёрн.

«Адгадай, хто прыйдзе на вячэру» (1967)

У гэтай сацыяльнай драме Кэтрын Хепбёрн грае Крысціну Дрэйтан — маці, якая ў ЗША 1960‑х гадоў даведваецца, што яе дачка хоча выйсці замуж за цёмнаскурага мужчыну. Фільм закранае тэмы расізму, канфлікту пакаленняў і розных уяўленняў пра ролю жанчыны.

Разам з ёй у стужцы здымаўся яе шматгадовы партнёр Спенсер Трэйсі. Падчас здымак ён быў цяжка хворы, і ўсе разумелі, што гэта яго апошні фільм. У сцэне з яго фінальным маналогам Хепбёрн плача — і гэтыя слёзы былі сапраўднымі. Праз 17 дзён пасля завяршэння здымак Трэйсі памёр.

Паводле слоў блізкіх, Хепбёрн так і не паглядзела фінальную версію фільма.

«Леў узімку» (1968)

Тут яна грае каралеву Элеанору Аквітанскую — моцную і разумную жанчыну, якая апынаецца ў цэнтры барацьбы за ўладу паміж сваім мужам Генрыхам II і іх сынамі. Яе гераіня складаная і шматгранная: упэўненая, дальнабачная, здольная ўплываць на іншых, але разам з тым уразлівая ў жаданні быць каханай і не страціць уладу.

«На залатым возеры» (1981)

У гэтым фільме Кэтрын Хепбёрн грае Этэль Тэер — сталую жанчыну, якая жыве з мужам Норманам (Генры Фонда) у доме каля возера. Этэль — цёплы, адкрыты чалавек, які спрабуе захаваць баланс у сям’і, нягледзячы на ўзрост і складаныя адносіны.

Гэта гісторыя пра сям’ю, старэнне і прыняцце змен. Роля стала адной з наймацнейшых у яе кар’еры, і менавіта за яе яна атрымала свой чацвёрты «Оскар».

Нягледзячы на свае дасягненні, Кэтрын Хепбёрн не наведвала цырымоніі. Яна казала: «Узнагароды нічога не значаць. Мая сапраўдная ўзнагарода — гэта праца».

Адзіны раз яна з’явілася на сцэне «Оскара» ў 1974 годзе — каб уручыць узнагароду прадзюсару Лоўрэнсу Вайнбергу.

Яна не хацела адпавядаць класічным уяўленням пра жаноцкасць у Галівудзе.

Хепбёрн адмовілася ад вобразу «слабай жанчыны» і выбірала ролі моцных, разумных і незалежных гераінь, што сфармавала новае ўяўленне пра жаночыя вобразы ў кіно.

Пасля поспеху ў пачатку 1930‑х яе папулярнасць ненадоўга знізілася — яе нават уключылі ў спіс «непрыбытковых» акцёраў. Але яна выкупіла правы на фільм «Філадэльфійская гісторыя» (1940) і выкарыстала яго для вяртання ў індустрыю. Гэта спрацавала — яна атрымала намінацыю на «Оскар». У 1940— 1950‑х гадах яна канчаткова замацавалася як адна з наймацнейшых актрыс Галівуду і працягвала здымацца да 1990-х.

Яна стала сімвалам андрагіннага стылю.

Павялічыць

У часы жорсткіх стандартаў прыгажосці яна часта насіла штаны — што было нетыпова для 1930— 1940‑х гадоў. Яе стрыманы стыль стаў пазнавальнай рысай і паўплываў на наступныя пакаленні жанчын.

Яна больш за 20 гадоў была ў адносінах са Спенсерам Трэйсі. Яны пазнаёміліся на здымках фільма «Жанчына года» (1942) і былі разам да яго смерці ў 1967 годзе.

Іх адносіны не былі афіцыйнымі, бо Трэйсі быў жанаты і не разводзіўся з рэлігійных прычын. Хепбёрн прымала гэта і называла яго каханнем усяго жыцця.

Яна была спартоўкай. Акрамя акцёрства, яна займалася тэнісам, плаваннем, гольфам, бейсболам і крыкетам. З маладосці вяла актыўны лад жыцця і захоўвала яго да старасці.

Яе голас быў унікальным. Кэтрын Хепбёрн мела выразную дыкцыю і характэрны новаанглійскі акцэнт, які стаў яе пазнавальнай рысай і ўзмацняў вобраз моцнай і ўпэўненай жанчыны як у жыцці, так і на экране.

• 20
• 0
• 0
• 0
• 0
• 1
• 0
• 4