«Я паўтары гадзіны нёс цела жонкі». Што расказваюць сваякі пратэстоўцаў, забітых у Іране
Жыхар Тэгерана Рэза вяртаўся дадому з акцыі пратэсту. Ён ішоў, абдымаючы і падтрымліваючы сваю жонку Марыям, — і раптам адчуў, што рука стала лёгкай.
У руцэ засталася толькі куртка, а Марыям упала, смяротна параненая куляй, якая прыляцела невядома адкуль.
Персідская служба Бі-бі-сі паразмаўляла са сваяком гэтай пары, імёны якіх зменены з меркаванняў бяспекі.
Рэза нёс цела Марыям паўтары гадзіны. Знясілены, ён прысеў у завулку. Адчыніліся дзверы аднаго з дамоў. Людзі, што там жылі, упусцілі яго ў свой гараж, прынеслі белую прасціну і загарнулі ў яе цела жанчыны.
За некалькі дзён да гэтага Марыям размаўляла з дзецьмі — ім сем і чатырнаццаць гадоў — пра тое, што адбываецца ў іх краіне.
«Часам бацькі ідуць на пратэсты і не вяртаюцца, — сказала яна тады. — Мая і ваша кроў ані не даражэйшая за кроў любога іншага чалавека».
Марыям — адна з тысяч пратэстоўцаў, якія павінны былі вярнуцца дадому, але так і не вярнуліся, бо ўлады Ірана адказалі на імклівае распаўсюджанне пратэстаў іх жорсткім падаўленнем.
Паводле інфармацыі праваабаронцаў з амерыканскага агенцтва Human Rights Activist News Agency (HRANA), пацверджана гібель ужо 2400 пратэстоўцаў, у тым ліку 12 дзяцей.
Вызначыць дакладную колькасць загінулых надзвычай складана, паколькі ўлады краіны адключылі інтэрнэт у мінулы чацвер увечары — чакаецца, што ў найбліжэйшыя дні гэтая лічба ўзрасце.
«Наш раён пахне крывёю», — распавёў адзін з мясцовых жыхароў. — «Яны забілі вельмі многіх».
Іншы відавочца паведаміў, што сілы бяспекі ў асноўным стралялі ў галаву і ў твар пратэстоўцам.
Каментары