Рэаніматолаг Мартаў расказаў, як выратаваў жанчыну з чатырма скразнымі раненнямі сэрца
«Вось гэта была весялосць. Поўны, зразумела, пердыманокль. Але мы ратавалі да апошняга. Яна выжыла. На сваіх нагах сышла».
Загадчык аддзялення анестэзіялогіі і рэанімацыі Віцебскай бальніцы хуткай дапамогі Уладзімір Мартаў адным з першых агучыў сапраўдную смертнасць ад кавіду. У красавіку 2021 года ён быў звольнены з працы, а ў 2024 годзе затрыманы на тэрыторыі Расіі. Пазней стала вядома, што мужчына змог выехаць у Літву.
У інтэрв'ю ютуб-каналу Вольгі Вялічка Мартаў расказаў пра неардынарны выпадак з сваёй трыццацігадовай практыкі.
Як згадвае доктар, аднойчы да іх у аддзяленне паступіла жанчына з чатырма раненнямі сэрца.
«Жанчына пакутуе на цяжкую дэпрэсію, патрапіла ў псіхіятрычную бальніцу, ёй выпісалі лекі, падабралі схему [лячэння], выпісваюць. Выдалі на тры дні таблетак. Яна прымае тры дні таблеткі, ідзе ў псіханеўралагічны дыспансер. Ёй гавораць: «Ваша выпіска не прыйшла, прыходзьце заўтра», — расказвае акалічнасці доктар.
Па словах доктара, на наступны дзень жанчына здзейсніла спробу зрабіць сабе смерць:
«Яна ранкам пайшла ў ванную, падумала: «У чым сэнс?» — і пачала тыкаць сябе вострым доўгім стылетам у жывот. Вельмі важна, што спачатку ў жывот. Зразумела, што не памірае, і пачала тыкаць у сэрца. Тры раненні ў жывот (там пячонка, усё), і чатыры ў сэрца, усе скразныя».
У выніку жанчына патрапіла ў рэанімацыю да Мартава.
«Вось гэта была весялосць. Поўны, зразумела, пердыманокль (моцнае здзіўленне — НН). Але мы ратавалі да апошняга. Яна выжыла. На сваіх нагах сышла», —
заўважае доктар і тлумачыць, што выратаванню жыцця паспрыяла тое, што жанчына спачатку параніла сябе ў жывот:
«З жывата пацякла кроў, упаў ціск. І калі яна тыкала ў сэрца, кроў ужо не біла струменем, а выцякала. І мы паспелі».
Па словах Мартава, у пацыенткі яшчэ не адбылася тампанада — гэта азначала, што кроў з пашкоджанага сэрца не паспела цалкам запоўніць перыкард (абалонку сэрца).
Хірург тэрмінова ўскрыў перыкард, каб выпусціць назапашаную кроў і зняць ціск з сэрца. Паралельна пачалося масіўнае пераліванне крыві, каб стабілізаваць ціск і кампенсаваць страту крыві.
Пакуль каманда працавала над падтрыманнем жыццёва важных функцый, прыбыў кардыяхірург. Ён адразу прыступіў да аперацыі: зашываў раны на сэрцы.
«Там быў такі смешны эпізод, які запомніўся. Калі пасярод аперацыі яна ўсё-такі пачала паміраць, і спынілася сэрца. А сэрца ў руках. І кардыяхірург пачынае ўжо адкрыты масаж. Тын-тын-тын. А ў яго яшчэ дзіркі не ўсе зашытыя. І ў яго з сэрца [кроў] тыкае ў твар — прысь, прысь, прысь.
А ў мяне на маніторы бачна, што выкіду няма. То-бок там CO₂ нуль. То-бок у арганізм [кісларод] не паступае, мозг зараз загіне. Я кажу: «Давай, карацей, адзін там прысь (працягвае сціскаць сэрца — НН), другі там [зашывае]»,
— згадвае з спецыфічным гумарам Мартаў і дадае:
«Яна выйшла. На сваіх нагах, з мазгамі».
Каментары