Kohda pośle etoj dołhoj surovoj zimy piervyje niežnyje viesiennije łuči sołnca probuždajut biełorusskoho diespota, ot tiažiełoho sna, Aleksandru Łukašienko nieožidanno prichodit v hołovu mysl: "Sobstvienno, za eti dvienadcať let ja vied́ niepłocho porabotał. Prieśledovał ili izhnał iz strany političieskich inakomyślaŝich. Zastavił zamołčať oppoziciju, zatknuł rot niezavisimym sriedstvam massovoj informacii. Na vyborach ja postojanno mošieńničał, tak čto był niepobiedimym. V zapadnom mirie sčitajuś poślednim diktatorom Jevropy. Ja žiełannyj hosť tolko v Moskvie, Piekinie, Pchieńjanie ili v Havanie".
"Sobstvienno, počiemu, - dumajet daleje Łukašienko, - ja prodołžaju vsie eto diełať? Političieskaja altiernativa oživiła by tvorčieskije siły biełorusskoho obŝiestva. Otkrytosť strany priniesła by novyje idiei i inviesticii i pozvoliła by mołodym ludiam nabiraťsia opyta po vsiemu miru. Biełoruśsija była by bolšie nie strannym hosudarstvom, a uvažajemym vsiemi v Vostočnoj Jevropie partnierom". No tut diespota snova pronizyvajet do mozha kostiej staryj strach potieriať vłasť, i on prosypajetsia ot utrieńnieho sna najavu. "Vyzovitie ko mnie načalnika KHB, - prikazyvajet on svoim sotrudnikam. - On dołžien otkrutiť oppozicionnomu sbrodu šiei".
Pierakład InoSMI
Aryhinał: Der seltsame Traum des A. Lukaschenko
Ciapier čytajuć
«Kali vy pazakryvajecie ja**lniki»: złoŭleny na dopinhu amapaviec z Hrodna pakazaŭ svajo vysokakulturnaje abličča15
Kamientary