Jakaja biełaruskaja pieśnia vam najbolš darahaja? (Apytańnie "NN")

JAKAJA BIEŁARUSKAJA PIEŚNIA VAM NAJBOLŠ DARAHAJA?

Apytańnie «NN»

Viedama, što husty ŭ ludziej całkam roznyja. Na našu dumku, niama ničoha dziŭnaha ŭ tym, što bolšaść nazvała pieśni narodnyja. Bo najbolš dušeŭnyja jany. «Narodny Albom» ludzi zhadvajuć redka. Treba dumać, što jon usprymajecca jak niešta nieparyŭna-niepadzielna-sucelnaje. Aproč taho, jon niadaŭni — kab zaŭvažyć, patrebnaja peŭnaja adlehłaść. A adzin čadaviek skazaŭ tak: «Narodny Albom» — heta hulnia, i stałyja ludzi jaje mohuć prosta nie razumieć».

Aleś Asipcoŭ, namieśnik staršyni Maładoha frontu, Mahiloŭ: «A možna z žonkaj paraicca? Jana kaža, što joj padabajecca niejkaja pieśnia, jakaja zaviecca «A čort jaje viedaje jak», a kali surjozna, to dla jaje heta lubaja pieśnia ŭ vykanańni Dančyka. Nu, a što da mianie, dyk heta taki ŭźniosły tvor, jak «Mahutny Boža». Ja jaje ŭpieršyniu pačuŭ, kali słužyŭ na karabli ŭ Talinie ŭ 90-ym. Ja byŭ u zvalnieńni, a ŭ toj dzień biełarusy Estonii ładzili kancert na Ratušnaj płoščy i siarod inšych pieśniaŭ śpiavali «Mahutny Boža».

Vincuk Viačorka, namieśnik staršyni BNF: «Šmat, šmat pieśniaŭ. Ja tak schodu... Miarkuju, što «Ci ŭsie łuhi pakošany». Čamu? Prosta. No comments».

Ryhor Baradulin, paet: «»A ŭ poli viarba», jaje mnie matula zmałku śpiavała. Asabliva padabalisia słovy «oj, zdymu parču, nožki abviarču». Pieśnia hetaja — uražańni z majho malenstva».

Juraś Bušlakoŭ, filolah: «Kulašoŭska-łučankoŭskaja «Alesia» – nie zusim užo kiepski varyjant: jana hienijalna liryčnaja, strašenna sentymentalnaja i vielmi miłaja vuchu. Heta, biassprečna, biełaruskaja muzyčnaja klasyka XX st.».

Kłaŭs, hurt «Krama»: «Napeŭna, «Za tumanam» u vykanańni Vieraniki z «Kryviaŭ», choć nasamreč heta pieśnia palašuckaja, a nie biełaruskaja, dyj na Ŭkrainie jaje śpiavajuć. Ale ŭžo niejk kranaje jana nutranyja struny. Pieśnia ž narodnaja, starynnaja, śpiavanaja jašče našymi dziadami-pradziedami, a tut hołas Vieraniki dy novaja aranžyroŭka da taho ž. Ź inšaha boku, mnie i niekatoryja pieśni «Kramy» padabajucca, prykładam «Stefka», ale nazvać jakujuś ź ich ulubionaj było b niaścipła».

Hienadź Łastoŭski, historyk, Smalensk: «Mnie padabajucca pieśni «Siabroŭ», a najbolš — ichnaja «Pakłońnica». Moža, ichnyja pieśni j nia duža sučasnyja, ale jość u ich niešta dušeŭnaje, sapraŭdy biełaruskaje. U adroźnieńnie ad «Pieśniaroŭ», «Siabry» vytrymali styl, zadadzieny ad samaha pačatku, i mnie padabajucca i ichnaja muzyka, i ichnyja teksty».

Taisa Miščanka, nam. staršyni Tavarystva Biełaruskaj Kultury imia Skaryny, Maskva: «Mnie padabajecca «Aksamitny letni viečar» jak jaje śpiavaje Dančyk, bo pieśnia pryhožaja. A taksama pieśnia Sokałava-Vojuša «Błakitnaje Prydźvińnie», bo ja sama adtul rodam».

Viktar Muchin, Zadzinočańnie Biełaruskich Studentaŭ: «»Prostyja słovy, prostyja rečy» z «Narodnaha Albomu».

Aleś Puškin, mastak, miastečka Bobr: «Dla mianie heta «Alesia» i «Vieranika» ŭ vykanańni «Pieśniaroŭ», kali jašče Bartkievič byŭ. Asabliva «Alesia», bo jana adpaviadaje majmu nastroju: mnie padabajecca pachmurnaje nadvorje, a tam mienavita pra «sosny i tumany» i śpiavajecca. Tumany, ci razumiejecie, heta typova biełaruskaje nadvorje, adsiul filazofija tumannaści, «sfumata», jak kazaŭ Leanarda. Mnie nie padabajecca soniečnaje nadvorje, kali kalarovyja plamy majuć rezkija hranicy. Šeraść pryciemkaŭ — voś heta našaje».

Aleh Trusaŭ, historyk: «Duža padabajucca dźvie pieśni ChVII st.: «Sabrałasia biedna basota» i «Oj, całuje ruža kvietku». Śpiavajem ich pad čas roznych vyciečak, zastollaŭ, pad liryčny nastroj. Heta staryja pieśni, ale aktualnyja j dasiul, asabliva «Basota», dzie robiacca peŭnyja vysnovy pra dziadźku bahataha, kab nie chadziŭ aby-dzie. Nu, a z sučasnych — «Žłobskaja nacyja» majho lubimaha barda Šałkieviča, bo nacyja našaja sapraŭdy samaja žłobskaja ŭ śviecie. I hetym treba hanarycca: nacyja zdradnikaŭ, lichviaroŭ, prystasavancaŭ. Tamu j vyžyli, nia vymierli. A lepšych za dźvieście hadoŭ vyniščyli».

Siarhiej Čysłaŭ, lider «Biełaha Lehijonu»: «Mnie asabista padabajecca «Drobna drabnica». Daŭniaja pieśnia. Spačatku my śpiavali jaje «Sabrałasia biedna basota», potym «mienska studenctva», a ciapier — «Sabralisia fajnyja chłopcy dy harełku pjuć», a zamiest dziadźki bahataha ŭ nas «dziadźka łukavy»: «Nie chadzi ž ty, dziadźka łukavy, tam, dzie draby pjuć». Čas karektuje teksty. Ale chutka ŭ mianie budzie inšaja ŭlubionaja pieśnia, bo my tut sprabujem svoj marš zrabić. Užo jość 5—6 varyjantaŭ, ale tyja, nacyjanalizm jakich poŭny jenku, płaču, nam nie padychodziać. Tamu zaraz spynilisia na čatyrochradkoŭi Karatkieviča z «Maci ŭrahanu»:

Dudy nad chłopcami vyjuć tryvožna,

Nad polem bitvy śpiavaje roh.

Tapčycie ziamlu, lehijony božyja!

Napieradzie — vorah! Nad vami — Boh!»

Viktar Šałkievič, bard, Horadnia: «Napeŭna, niama ŭ mianie takoj pieśni. Kab za stałom śpiavać? Dyk mianie zaŭsiody prosiać zaśpiavać svajo. Mo', «Bieły šalik» Dzimy Bartosika, asabliva lublu jaje słuchać, kali jon sam jaje hraje. Vielmi daścipnaja, pryjemnaja, šlachietnaja, z humaram».

Siamion Šarecki, staršynia VS RB: «»Lublu naš kraj, staronku hetu» na słovy Kanstancyi Bujło. Ja sam lublu zaśpiavać jaje, bo kali śpiavaješ, to adrazu pierad vačyma paŭstajuć i viosny, i zimy našyja — usia Biełaruś, jak jaje zdoleła apisać 16-hadovaja paetka».

Apytvaŭ Anatol Prasałovič