Narod chočiet, čtob było viesieło!

Nie moh pavieryć, što amal u centry Miensku prachodzić takaja vystava! U apošni dzień vyrašyŭ naviedać. Pra habieleny pieršaha pavierchu nia treba raspaviadać, heta temy nie datyčycca.

Padniaŭšysia pa leśvicy, pieršaje, što vy mahli zaŭvažyć - poliptych NON-STOP. Možna razhladać chvilin 20. Ja navat sfotkaŭ jaho. Zatym adrazu kidajecca ŭ vočy vialiki zvon pasiaredzinie zały. Ź bieł-čyrvona-biełaj stužkaj naviersie. Jon taksama zastaŭsia ŭ mianie na fota. Apaśla hetaha, vočy zdalok sustrakajuć partret K. Kalinoŭskaha. A zatym jašče, i jašče... Možna šmat čaho napisać nakont ŭsich tvoraŭ. Ale voś čto taksama było cikava - chto prysutničaŭ na vystavie.

Narodu było nie šmat. Za tuju hadzinu, jakuju ja tam znachodziŭsia, pryjšli čałaviek dvaccać. Ja zaŭvažaŭ amal kožnaha. Niejkija žančyny -mastactvaznaŭcy. Zvyčajny mužčyna z žonkaj - śpiecyjalna pryjšli pahladzieć na "Ślazu Žyhimonta" dy "Admarozkaŭ". Niejkaja hlamurnaja dziaŭčyna - šmat času razhladała toj samy poliptych. Šmat studentaŭ było; dziciaci ŭzbudžana kamentavała niejkuju rabotu - "Hladzi, mama, jakija u cietki vializnyja nohi!". Piensijanierki intelihientnaha vyhladu. Ja navat ź imi pahutaryŭ pa-biełarusku. Mnie kazali, što na moładź tolki i nadzieja. Vielmi ŭzradavaŭsia ad takich słoŭ.

Ale voś prajšoŭ niejki čas, treba było iści dadomu, i ja šukaŭ albom dla zapisaŭ. Znajšoŭ - jon byŭ na stoliku, za jakim siadzieła niejkaja ciotka-piensijanierka - achoŭnik vystavy. Pieršaje, što jaje ŭraziła - jak heta ja mahu pisać levaj rukoj? Dy tak uraziła, nibyta miadźviedzia na vulicy pabačyła. A potym pačałosia:

Ciotka: Vy žie v oppozicii?

Ja: Da. No ja nie aktivist, prosto ja ich poddierživaju.

- I na płoŝad́ vy tožie choditie?

- Koniečno!

- Nu vot objaśnitie mnie, nu vot v čiom vaša ciel? Začiem vy konkrietno idiotie na płoŝad́?

- Čtoby vyraziť niedovolstvo vłasťju, vyraziť protiest!

- Niet, nu vot čiem vam płocho živiotsia? Vrodie i odiety vy niepłocho, i kušať jesť čto, i učitieś vy naviernoje! Tak začiem čto-to mieniať?

- Ponimajetie, u čiełovieka kromie potriebnostiej jesť jeŝio kakije-to cieli v žiźni, idiei...

- Nu chorošo, čto vot vy konkrietno chotitie u nas iźmieniť?

I voś tut mnie stała soramna... Ja tak šmat chacieŭ joj rastłumačyć, ale ź pieršaha razu nie viedaŭ što adkazać.

- Vo-piervych, u nas niekotoryje ludi, osobienno mołodyje, sidiat v tiuŕmach tolko potomu, čto dumajut inačie, čiem ostalnyje. Kak možno sažať za idiei?

- Nu počiemu - vot Kozulina posadili, i pravilno sdiełali, niečieho było na rožon lezť.

- Kozulin očień riezko vyskazałsia v otnošienii Łukašienko, i jeho diejstvitielno poddierživali mnohije. I jeŝio u nieho była konkrietnaja prohramma diejstvij.

Maje apošnija słova jana na adčuła. Ci nie žadała adčuvać. Ale havorka zajšła ab mitynhach.

- A kto u vas orhanizator?

- Kakoj orhanizator?

- Nu vas žie kto-to na mitinhi vodit, kto žie vas sobirajet, orhanizovyvajet?

- Vy znajetie, ja sam chožu, po svojej vole, biezo vsiakich orhanizatorov. I voobŝie, vsie tie, kto prichodit na mitinhi, sami siebie choziajeva, nikto nikoho nie obiazyvajet.

Ja chacieŭ dadać - "My ž nie stada baranaŭ, kab nas chtości paśviŭ!", ale heta było b vielmi niepryjemna.

- A vot moj syn hovorit - nikohda nie pojdu na płoŝad́! Stojat tam, kričat čto-to! A rabotať kto budiet? I voobŝie - možiet vam prosto nravitsia vot tak chodiť i mitinhovať? Prosto tak, biezo vsiakoj cieli?

- Vsie mitinhi imiejut ciel - vyskazať niedovolstvo, protiest, dobiťsia konkrietnych cielej. Jesť žie 12 triebovanij ot ES, vot my i dobivajemsia, čtoby ich vypołnili. Ponimajetie, lično ja nie storońnik rievolucij, i ja ponimaju, počiemu na Ukrainie siejčas krizis. Nikto žie nie triebujet, čtoby Łukašienko vział i ušioł, ot nieho triebujut vypołniť tie 12 usłovij. A jeśli on ich vypołnit, tak i mitinhovať pieriestanut. Nastupit druhaja žizń.

Ja razumieŭ, što mianie pačało ŭžo chistać va ŭsie baki. Ale jak mnie joj, pražyŭšaj žyćcio u vioscy, rastłumačyć?

Ja žadaŭ raspavieści joj pra hetyja dvanaccać patrabavańniaŭ, ale navat sam zapamiatavaŭ pałovu ź ich. Hańba mnie:) Miž tym ja zaŭvažyŭ hazety, jakija jana čytała - SB, Kamsamołka. Ci jość sens dalej razmaŭlać?

Tym časam jana zmoŭkła, a ja siadzieŭ i dumaŭ, čto pisać u albomie. Jana zaŭvažyła heta.

- Nie znajetie, čto napisať?

- Nie znaju kak vyraziť.

- A vam vystavka ponraviłś?

- Koniečno! Vystavka takoj napravlennosti, da jeŝio v cientrie Minska. Ja dumał jejo kak obyčno zaprietiat.

- Niet, nu prijezžali žie iz KHB, posmotrieli, skazali jerunda kakaja-to, pusť visit. Nie znaju, čto tut intieriesnoho. Von etot (Maročkin) voobŝie Hitlera na stienu poviesił. Čto eto takoje... A eti fotohrafii s krasno-zielonoj provołokoj - čto k čiemu, nie pojmioš...

- Nu, vy znajetie, eto žie bolšie kak simvoły...

- Aj, vot ludi hovoriat čto vystavka skučnaja kakaja-to. Narod chočiet, čtob było viesieło!

Usio. Tut ja ŭsio zrazumieŭ. Hetaja fraza, adrazu raspluščyła mnie vočy na sapraŭdnyja mety, jakija naš narod, jak kazała žančyna, šukaje ŭ mastactvie. Nie, nikoli ŭ hetaj krainie ničoha nie adbudziecca, kali ŭsio sapraŭdy tak. Nam nikoli ničoha nie źmianć, kali ŭsie tak staviacca da mastactva. Kali isnujučaje pakaleńnie pensijanieraŭ nia moža pazbavicca ad staraha, saŭkovaha ładu myśleńnia, dyk chacia b dziaciej dy junakoŭ treba navučać, što mastactva robicca nie dziela viasiella, a dziela rozumu dy dušy čałaviečaj. I što pop-muzyka anijakich adnosin da mastactva nie maje, taksama treba tłumačyć. A hetaja žančyna šče ŭ muzei pracuje! Hańba takim pracaŭnikam. Viasiella joj zachaciełasia.

Da... Sumna ŭsio heta kaniešnie. Hladžu ja, jak šmat ludziej chodzić u muzei va ŭsim śviecie, dy dziŭlusia - čamu ŭ Biełarusi tak nie pavažajuć mastactva???

Jakija vašyja mierkavańni?

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0