Zapyniŭšysia ŭ Vilni na ściežcy śviatła,
Ty ŭ Vialikaje Kniastva kniahiniaj pajšła...
(14.04.1961—9.04.2012)
Zapyniŭšysia ŭ Vilni na ściežcy śviatła,
Ty ŭ Vialikaje Kniastva kniahiniaj pajšła,
Bo była ty kniahiniaj, i rycary ŭśled
Za taboju chadzili, i vieršy paet
Sačyniaŭ dla ciabie, i na kryłach viatroŭ
Ich pisaŭ, kab krylała nad śvietam luboŭ
Da ziamli, dzie śsiviełyja zamki stajać,
Dzie dubam viekavym naša nieba trymać,
U jakim naša zołata — rossypy zor,
Dzie malitvy i pieśni, dzie volny prastor,
Pa jakim my idziom i my pryjdziem usie
Da adnoj Biełarusi, što ściah svoj niasie,
Niby sonca, jakoje ni ŭ niebie, a ŭ nas,
Niby našaja kroŭ, u jakoj novy čas,
Novy viek vyśpiavaje na ściežkach śviatła,
Pa jakich ty ź Vialikaha Kniastva pryjšła
Na ziamlu, na jakoj našy prodki žyli
I najlepšaj u śviecie nie znali ziamli.
Ty pryjšła, i z taboju pryjšła tałaka,
Kab, jak śmiećcie, nie zmyła nas času raka
I nie źnikli ŭ travie našych prodkaŭ kryžy.
Ty pryjšła, i pajšła praz suchmień i daždžy
U Vialikaje Kniastva, dzie žyć bieź biady,
I dzie budzieš kniahiniaju našaju ty…
10.04.2012
Kamientary