Joj było 79 hadoŭ.
Raisa Baravikova pamierła ŭ noč na 26 maja 2026 hoda. Pra heta paviedamili ŭ sacsietkach jaje rodnyja.
Raisa Baravikova naradziłasia ŭ 1947‑m u vioscy Pieški Biarozaŭskaha rajona ŭ siamji słužačaha. Pracavała litaraturnym supracoŭnikam u bychaŭskaj rajonnaj haziecie «Majak Prydniaproŭja». Skončyła adździaleńnie mastackaha pierakładu Litaraturnaha instytuta ŭ Maskvie (1971). Pracavała redaktaram kinastudyi «Biełaruśfilm» (1971—1972). U 1972—1977 hadach — karespandentka haziety «Litaratura i mastactva», u 1983—88 — litaraturnaja kansultantka redakcyi haziety «Čyrvonaja źmiena».
U 1996—2000 hadach namieśnica, u 2000—2002 hadach hałoŭnaja redaktarka časopisa «Alesia». Hałoŭnaja redaktarka časopisa «Maładość» (2002—2011). Supracoŭnica haziety «Litaratura i mastactva» (2011—2012).
Aŭtarka zbornikaŭ paezii «Ramonkavy bierah» (1974), «Słuchaju serca» (1978), «Takoje karotkaje leta» (1981), «Adhuknusia hołasam žalejki» (1984), «Kachańnie» (1987), «Pad niebam pieršaha spatkańnia» (1990), «Lusterka dla samotnaj» (1992).
Aŭtarka pjes «Barbara Radzivił» (past. 1994), «Piatla času» (1996).
Vydała knižku kazak i apaviadańniaŭ dla dziaciej «Halenčyny «Ja», albo Płanieta Cikaŭnych Chłopčykaŭ» (1990), zbornik apaviadańniaŭ «Viačera maniekienaŭ» (2002).
Uznaharodžanaja Litaraturnaj premijaj Sajuza piśmieńnikaŭ BSSR imia Arkadzia Kulašova (1988) za knihu liryki «Kachańnie», a taksama Dziaržaŭnaj premijaj Biełarusi ŭ halinie litaratury, mastactva i architektury (1994) — za knihu paezii «Lusterka dla samotnaj».
Ciapier čytajuć
«Kali vy pazakryvajecie ja**lniki»: złoŭleny na dopinhu amapaviec z Hrodna pakazaŭ svajo vysokakulturnaje abličča7
Kamientary