Uład Prastora Rubanaŭ vypuściŭ novy reliz — jon pra toje žyvoje, što jość u kožnym i kožnaj z nas, pra śviatło lubovi i svabodu ad acenki ŭ chaatyčnym śviecie kultu rozumu.
«Žyvoje» pačynajecca ź mietalovaha hučańnia kampazicyi «Kali-juha» (sinonim epochi zaniapadu). U joj muzyka dazvalaje sabie ahresiju i krytykuje kapitalistyčny paradak śvietu, u jakim važniejšymi za čałavieka stali ličby — kolkaść prahladaŭ i hrošy, havorycca ŭ pres-relizie.
«Ci zmoža ciabie sahreć heta papiera? Chiba što prosta zhareć», — refleksuje Prastora i zaklikaje słuchačoŭ da kaapieracyi zamiest kankurencyi. Bo salidarnaść — heta toje, što moža padtrymlivać nas nie tolki ŭ momanty kryzisaŭ, ale i ŭ paŭsiadzionnaści.
Astatnija šeść piesien — šlach ad unutranaj ciemry da śviatła. Muzyka zaprašaje da sumiesnaj miedytacyi. Trek «Dzieci» nahadaje: «Tvoj šlach nie patrabuje dadatkovaj redaktury», dosyć prosta vieryć u toje, što lubiš. Napačatku heta moža być niaprostym, ale kali jość mocny ŭnutrany namier, strachi i pieraškody sychodziać na zadni płan. Hałoŭnaje — być ščyrym, bo «muzyka bieź lubovi — hukaŭ nabor», śpiavaje artyst u kampazicyi «Łotas».
«Žyvoje» — humanistyčny albom. Centralnaje miesca ŭ relizie zajmaje trek «Čałaviek». U im muzyka prymaje svaju čałaviečuju pryrodu i daje sabie prava na pamyłki, uśviedamlajučy, što ŭ dośviedu niama znaku, a ŭsie «dobra i drenna» skanstrujavanyja rozumam. Fiłasofskaja «Vyspa biaśpieki», esteckaje «Cudoŭnaje», a taksama fentezijny «Čałaviek-tavierna» — čarhovaje pryznańnie ŭ lubovi ludziam, tvorčaści, suśvietu i pryhažości, jakaja navokał nas.
Novy albom Prastora dapamahaje viarnuć adčuvańnie hulni, pierastać być zvyšsurjoznym, dazvolić sabie składanyja emocyi i ŭśviadomić siabie jak čałavieka, a nie jak ideju. Bo ŭ rešcie rešt heta i jość toje žyvoje ŭnutry nas, na što my, na žal, časam zabyvajemsia, havorycca ŭ pres-relizie.
Kamientary