Alaksandr Fiaduta raskazaŭ pra reakcyju Łukašenki na knihu pra siabie

U 2005 hodzie były paplečnik Łukašenki Alaksandr Fiaduta vydaŭ jaho palityčnuju bijahrafiju. U vypusku prahramy TOK aŭtar zhadvaje, što kniha vyjšła ŭ Maskvie, a ŭ Minsku nabyć jaje było niemahčyma. Fiaduta sam zajmaŭsia raspaŭsiudam svajho tvora.

Adzin asobnik jon vyrašyŭ padaryć svajmu «starejšamu siabru, jaki pracavaŭ u vielmi ŭpłyvovaj dziaržaŭnaj haziecie». Palittechnołah i piśmieńnik zhadvaje hety epizod tak:

«Patelefanavaŭ jamu i skazaŭ, što chaču pryvieźci knižku ŭ padarunak. Jon skazaŭ: «Viedaju-viedaju, viazi! Tolki čamu dla mianie adnaho?». Nu, ja pryvioz pačak knih. Jon padziakavaŭ, spytaŭsia: «A hieroju knižku nie chočaš padaryć?» Ja kažu: «Chaču, ja navat podpis prydumaŭ».

Na pytańnie siabra pra toje, jakim budzie hety podpis, Fiaduta adkazaŭ:

«Nadpis budzie taki: «Hieroju knihi ad jaho aŭtara». Jon pahladzieŭ na mianie i skazaŭ: «Fiaduta, nu ty nie žartuj tak, zabyvaješsia».

U vyniku piśmieńnik pieradaŭ knihu dla Łukašenki, ale biez anijakaha podpisu. Na nastupny dzień siabar-redaktar patelefanavaŭ znoŭ i paprasiŭ pryvieźci jašče adzin pačak knih. Na pytańnie «navošta?», toj patłumačyŭ:

«Razumieješ, usie bačyli, što ja knižku jamu prynios, pieradaŭ. Nu a zaraz treba, kali jon spytajecca ŭ kahości ź bližejšaha atačeńnia, čytaŭ ci nie, kab ludzi mahli skazać, što čytali. Kab nie biehali, nie šukali, dzie nabyć».

Piśmieńnik vykanaŭ i hetuju prośbu. A praź niekatory čas, idučy pa centry stalicy, vypadkova sustreŭ znajomaha, jaki ŭ toj čas pracavaŭ u Administracyi prezidenta. Fiaduta apisvaje hetuju sustreču:

«Idziom, maŭčym. Paśla jon kaža: «Čytaŭ, čytaŭ». Ja kažu: «Nu i što, dzie knižku nabyli?». Jon kaža: «A kiraŭnictva dało». — «A navošta?» — «A pahladzieć, ci jość tam za što zavieści kryminalnuju spravu».

Na pytańnie Fiaduty pra vyniki hetaj pravierki surazmoŭca adkazaŭ:

«Pa dvuch-troch momantach možna».

«Dyk čamu nie zaviali?», — pierapytaŭ Fiaduta.

Pavialičyć

Adkaz čynoŭnika na pytańnie, jakuju mienavita rezalucyju pastaviŭ Łukašenka, vielmi raśśmiašyŭ aŭtara:

«Rezalucyju Alaksandr Ryhoravič pakłaŭ takuju, jakuju ja napiaredadni čytaŭ u spravach adnaho ź dziekabrystaŭ 1825 hoda: «Ostaviť biez pośledstvij». Ja čytaŭ hety rukapisny aŭtohraf impieratara Mikałaja Pieršaha. I voś mnie ŭ toj čas taksama ŭsio pakinuli biez nastupstvaŭ».

Na pytańnie, ci sapraŭdy ŭ peŭnym sensie Fiaduta adčuvaŭ siabie «aŭtaram Łukašenki», palittechnołah adkazaŭ: «Ja razumieju, što heta było nachabstva z majho boku». U jakaści paraleli jon pryhadaŭ epizod z udziełam inšaha paplečnika pa vybarčaj kampanii 1994 hoda — deputata Dźmitryja Bułachava.

Kali na adnoj z pres-kanfierencyj u adras Bułachava prahučała zaŭvaha: «Nu dyk vy ž stvaryli hetaha čałavieka», — toj adkazaŭ: «Pryroda-maci jaho satvaryła z usimi fluidami».

«Tamu ja taksama nie biaru na siabie adkaznaści», — reziumavaŭ Alaksandr Fiaduta.

• 2
• 2
• 1
• 1
• 0
• 0
• 0
• 0