Siarhiej Pryłucki. Dyvertysment dla IK

1

Ja pišu tabie ź ciemry – vydatki raboty.

Moj kamputar šaleje, pačućci – taksama.

Bieź ciabie pražyvaju žyćcio ź nieachvotaj:

daj, hałubka, mnie, nyju, chacia b telehramu,

kab ja moh daciahnuć da nastupnaje dozy,

kab hladzieć na ludziej nie z ahidaj, a žalem.

Naplavać na vyhody, prybytak, rołz-rojsy,

aby ty na maje nie pakłała skryžali.

2

Ja – arfej, słavabłud, maciuhalnik zaŭziaty –

u pamiežnaj pravincyi kraju absurdu,

čas i rozum hublajučy ŭ porna i čatach,

paratunak znachodžu u słovach. Zaŭsiody

ŭ paluboŭnym razładzie z byćciom i saboju

ŭsio adno pakachać, niby łoch, ciabie zdoleŭ.

Nie lublu, majo sonca, zdavacca biaz boju:

pahulajma – pamučym svaju niespatolu!

3

Hutentak, majne klajne vandroŭnaja kotka!

U Berlinie – łahoda, a ŭ nas tut – šyza:

kormiać piernikam i – nie škadujučy – plotkaj

(pra jaje niechta Frydrych cudoŭna kazaŭ).

Padarožžy jość ježaj dušy: azirnisia

i spaznaješ dahetul niaźviedany drajv.

Navat ja tut, u piekle, na dnie, samym nizie

suziraju cikaŭna tatalny razdraj.

4

Mnie niama što skazać, ja maŭču. Ŭ maim ciele

ani kropli sił, u dušy – raspad.

Kab zabycca, nyrcuju u radyjo- j tele-

akijan. Padkažy mnie darohu nazad.

Moj tupik – biezabličnyja lohkija budni,

što mianie pryručajuć, ad žarściaŭ i snoŭ

adłučyŭšy. Moj čas – nadta brydki dy brudny.

Ažyvi svajoj javaj žyćciovaje šoŭ.

5

O, marlen maja, dytrych, zima ŭžo minuła,

a my ŭsio paasobku – ty niešta śpiavaješ,

ja ž, pa zvyčcy, – maŭču, ni da čoha nia čuły,

akramia jak da słovaŭ dy rymaŭ. Ci maryš

adračysia ad słabaściaŭ j niepastajanstva,

što zanosiać pad skuru ŭtrapieńnia chvarobu?

Sami piekła sabie j pasłuchmianaja pastva;

my z taboju – badziahi niaznanaje proby.

6

Voś iznoŭ zabuchali siabry dy susiedzi,

ŭ karnavałach śviatočnych znajšoŭšy ratunak

ad siabie i ad bližnich. Ci ty, maja łedzi,

hetaksama niaviečyš svoj rozum i šłunak?

Zachavajma svajoj bieskłapotnaści lochi,

dzie – duša, a nia duch zabradziłaha zbožža.

Viesiałości i torču niama ani trochi

ŭ ichnim cichim i patryjarchalnym biazbožžy.

7

Novy mer pakazaŭ siabie vielmi prystojnym.

Pani M. padaryli kvateru j kalasku.

U Bahdadzie j Ńju-Jorku usio niespakojna.

Adčyniłasia krama «Kanservy j kiłbaski».

Voś kałaž: jon realny, tamu j biessensoŭny.

By paštoŭka ź luboha ź piacioch kantynentaŭ.

Majoj pamiaci miech skarbam hetakim poŭny.

Ty ž – źniščaješ jaho kožnaj nočy daščentu.

8

Kanśpiratar ułasnych paraz i žadańniaŭ,

jak lublu ja pračnucca adzin u kvatery –

smakavać cyharetu hadzinaju rańniaj,

słuchać lalečak złych u ajčynnym etery;

addavacca karotkim ščaślivym imhnieńniam,

u jakija ty čovien paŭźvierch akijanu;

pić harbatu j sačyć, jak paŭzuć pa kalenie

i ciapłom spavivajuć pramieńni-lijany.

9

Pakazalna-uzorny ansambl alkaholikaŭ,

što ad baru nudy da ryhałaŭki radaści

niesupynna drejfuje, mianiajučy stoliki

j, niby plaški, – hady. Da najhłybšaha dna dajści,

kali ŭsio ŭžo svajo, – voś uciecha adzinaja.

Iranisty, jurliŭcy, hulcy apantanyja...

U chmialnym virtuale čaroŭnaj undzinaju

ty prychodziš i ŭmiranaść doryš žadanuju.

10

Jak tabie ŭ Banhkoku, tajlandzkija cudy

ci dajuć asałodu vačom, ci ŭzrušeńnie

robić verchał u dumkach? Miž našych sparudaŭ

fih ty farbaŭ takich suziraćmieš bradžeńnie.

Tam ty, kotka, svabodnaja ŭ dziejach i słovach,

što tubylcam tamtejšym, napeŭna, da sraki.

Zrešty, jak i tutejšym. Verbalny moj społach

nie pakiń biez adkazu – dašli fatakartki!

11

Šmat pryvabnaha majuć byłyja kalonii:

seksualnaści słodyčy, pošapt archaiki...

Tam kali i kanaješ, dyk tolki ŭ ahonii.

U dalokich miaścinach šalonaj arhaniki

zaŭvažaješ na tvarach znajomyja pryciemki

(ich i ŭdoma chapaje ŭ vačoch suajčyńnikaŭ).

Zaniasi ŭsio ŭ svaje štoviačernija zaciemki,

u maleńki noŭtbuk padarožnaha kinika.

12

Zavučyŭšy na pamiać ŭsie sutry i mantry,

ty narešcie viartajeśsia z doŭhich vajažaŭ.

Jak sustrenie ciabie tvaja rodnaja kantry?

Ci ŭściešycca voka znajomym pejzažam?

Doŭhi son. Za aknom – pył i huł aŭtabanu.

Ty hatovaja zdochnuć z nudy abo hrypu.

Ale heta minaje, j ty znoŭ zakachana

i z azartam hladziš na naściennuju mapu.

studzień – sakavik, 2006

Fota Iryny Darafiejčuk

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0