Na ŭkrainska-biełaruskaj miažy mocna trasuć futbolnych zaŭziataraŭ
Biełaruskija pamiežniki dy mytniki bolš staranna praviarajuć ciahniki z Ukrainy, mužčyn raspytvajuć, ci nie zaŭziatary jany, dy pierapisvajuć ich dadzienyja ŭ niejkija śpisy.
«Viarnułasia ŭ Małarytu ciahnikom Zabałaćcie — Bieraście. Z nami jechali futbolnyja zaŭziatary, tyja, što byli ŭ Lvovie. Mytniki praviarali bolš daskanalna, čym zvyčajna. Amal na kaleni stanavilisia, kab kožnuju našuju torbu pieratreści. Pamiežniki pytali, ci zaŭziatary, dy zapisvali ŭ niejki śpis. U našym vahonie było čałaviek 20 zaŭziataraŭ, u tych, što bližej da vakzała — bolej. Pa ich adrazu było vidać, što zaŭziatary — z šalikami, siadziać pa 4—6 čałaviek, niavyspanyja, usie adnaho ŭzrostu. Dumaju, mytniki i pamiežniki byli naŭmysna skiravanyja na adsočvańnie zaŭziataraŭ», — raspaviała radyjo «Svaboda» Ludmiła Ramanovič.
5 vieraśnia ŭ Lvovie adbyŭsia futbolny matč Biełaruś — Ukraina. Pierad matčam adbyŭsia supolny marš ukrainskich dy biełaruskich fanataŭ pad łozunhami salidarnaści. Paviedamlałasia, što bolš za tysiaču kvitkoŭ na stadyjonie było vykuplena biełarusami. Matč zaviaršyŭsia ź likam 3:1 na karyść Ukrainy.
Ciapier čytajuć
Kala Safii ŭ Połacku pastavili pomnik lotčykam Ničyparčyku i Kukanienku. Ale navat nie samalot toj madeli, na jakoj jany zahinuli, a aerapłan stalinskaha času1818
Kamientary