Ludmiła Karpienka: Jość ludzi, jakija nie bajacca
Ja vyrašyła adhuknucca na zaciemku «Honar za horad, dzie žyvu» («NN» №42'2007) i padziakavać za pamiać i vodhuki pra majho muža Hienadzia Karpienku.
Čałaviečaja pamiać karotkaja. Kali zabyvajuć siabry, ludzi, jakim jon dapamoh u žyćci, dyk što kazać pra inšych. Vy žyviacie ŭ krainie dyktatury «łukašyzmu», u sietkach čałaviečaha strachu za svajo žyćcio, za žyćcio svaich blizkich. Navat praz vosiem hadoŭ tam bajacca vymaŭlać imia Karpienki. Čamu? Tamu što byŭ strašny, niebiaśpiečny dla kiraŭnictva krainy. Heta ja adčuvaju i ciapier, ludzi bajacca sa mnoj razmaŭlać, patelefanavać, pahutaryć, a maje listy kali i dacho¬dziać, to abaviazkova adkrytyja. Ale jość i inšyja ludzi, ich mała, ale jany jość.
Ja nie mahu pryjechać, schadzić na mahiłu svajho muža, svaich baćkoŭ, ale jość ludzi, jakija naviedvajuć ich, prynosiać kvietki. Ja viedaju, jość ludzi, u jakich stajać partrety Karpienki. Jość ludzi, jakija, niahledziačy ni na što, pišuć mnie, pieradajuć artykuły i navat maleńkija padarunki.
Sioleta spoŭniłasia dvaccać hadoŭ partnerskich suviaziaŭ haradoŭ‑pabracimaŭ — horadu Maładečna i horadu Jeślinhien u Niamieččynie. Ja była zaprošanaja na hanarovy viečar. I mer horadu Jeślinhien pryśviaciŭ bolšuju častku svajho vystupu tamu ŭniosku, jaki zrabiŭ Karpienka ŭ partnerskija dačynieńni. A na Radzimie? U rodnym Maładečnie? Bo ž dla jaho Maładečna byŭ druhoj radzimaj, a ludzi z Maładečna — samymi rodnymi, jon im dapamahaŭ, navat kali ŭžo nia byŭ meram. Vy hanaryciesia horadam, u jakim źmienienyja vulicy im, Karpienkam. A čamu ž niama vulicy imia Karpienki?
-
Navumčyk pra nastupstvy 2020 hoda: Trahiedyja nacyjanalnaha maštabu
-
«U kaho z mastakoŭ možna zakazać svoj partret, a nie kamień u šklanym kubie?»
-
Fiaduta rezka adkazaŭ Kaleśnikavaj: Za što vy zmahalisia ŭ 2020 hodzie, nie cikavić nikoha, akramia miadźviedziaŭ ź bierlinskaha zaaparka, jakija vas atačajuć
Kamientary