«Не ведаю, дзе ён жыве і што есць». У беларускай мадэлі ў Канадзе муж забраў сына
Вось ужо тры гады вядомая беларуская мадэль Крысціна Марцінкевіч не можа пакінуць Канаду. «Калі я з’еду, то, баюся, больш ніколі не ўбачу свайго маленькага сына Леа, якога ў мяне спрабуе забраць яго бацька, — кажа дзяўчына. — Паводле рашэння службы апекі мне дазваляюць бачыцца з дзіцем толькі тры разы на тыдзень і пры гэтым не кажуць, дзе ён жыве, не даюць кантактаў дзіцячага садка, куды яго аддалі. Гэта жахліва балюча». Гісторыю распавядае Onliner.
З 2023 года Крысціна жыве ў Манрэалі, родным горадзе мужа. Паводле яе слоў, пасля двух гадоў шлюбу муж без тлумачэння прычын пакінуў сям’ю, кінуўшы яе з паўтарагадовым Леа без сродкаў да існавання. Пасля гэтага адбыўся суд, які стаў на бок маці і прызначыў выплаты на яе ўтрыманне і ўтрыманне дзіцяці.
Аднак у чэрвені 2026 года служба апекі забрала ў Крысціны сына, і цяпер яна можа бачыцца з ім толькі паводле раскладу. Пры гэтым перадача дзіцяці адбываецца ў паліцэйскім участку.
«Ён зрабіў мне прапанову, і праз тыдзень мы распісаліся ў Мексіцы»
Пра Крысціну Марцінкевіч пісалі яшчэ ў 2018 годзе. На той момант яна была тытулаванай мадэллю — першай віцэ-міс Беларусь 2014 года — і заснавальніцай уласнай школы прыгажосці.
Крысціне было 29 гадоў, калі яна пазнаёмілася з будучым мужам. Гэта адбылося падчас адпачынку на Кубе ў лютым 2022 года.
— У вялікай кампаніі, якая збіралася па вечарах, ён быў адзіным, хто не размаўляў па-руску, і я пачала яму перакладаць. Так, па сутнасці, і завязалася наша зносіны. Літаральна праз некалькі дзён яго адпачынак скончыўся, і ён паляцеў у Канаду, а я на некаторы час затрымалася на Кубе: з-за геапалітычнай сітуацыі рэйсы пастаянна пераносілі. Крысціян увесь гэты час быў са мной на сувязі, супакойваў і падтрымліваў.
Пасля вяртання ў Беларусь Крысціна працягнула мець зносіны з новым знаёмым, хоць, паводле яе прызнання, не планавала развіваць гэтыя адносіны.
— Я ніколі не верыла ў адносіны на адлегласці. У Мінску ў мяне быў свой бізнес — мадэльная студыя эстэтычнага развіцця для дзяцей і падлеткаў, і мне не хацелася нічога мяняць у сваім жыцці. Але Крысціян не здаваўся: нягледзячы на розніцу ў часе, ён быў са мной на сувязі практычна кругласутачна. А калі я паміж іншым сказала, што для развіцця адносін трэба сустрэцца, ён ужо праз тры тыдні сустракаў мяне ў Сербіі. Там жа я падала дакументы на канадскую візу, і мы разам паляцелі ў Чарнагорыю.
Пасля вяртання ў Беларусь Крысціна, паводле яе слоў, паступова закінула бізнес. Яе выбраннік быў супраць таго, каб яна працавала, і пачаў рэгулярна дасылаць ёй грошы.
Праз некалькі месяцаў нявызначанасць стала напружваць: адказу адносна візы не было, а яны пастаянна размаўлялі па тэлефоне, не ведаючы, што будзе далей.
Тады Крысціна вырашыла паехаць у Мексіку — найбліжэйшую да Канады краіну, куды можна было ўехаць паводле еўрапейскай візы. Да таго часу яны ўжо афіцыйна былі парай.
1 верасня 2023 года Крысціян зрабіў Крысціне прапанову, а праз тыдзень яны распісаліся ў Мексіцы.
— На рэгістрацыі мы былі толькі ўдваіх. Вяселле хацелі згуляць пазней, калі будзе гатовая віза і я змагу прыляцець у Канаду. Таму пасля рэгістрацыі мы зноў раз’ехаліся: я вярнулася ў Беларусь, а Крысціян — да сябе дадому.
Наступная іх сустрэча адбылася ўжо ў лістападзе ў Калумбіі. Пара планавала пражыць там некалькі месяцаў, а пасля перабрацца ў Нідэрланды.
Аднак у сакавіку яны зноў раз’ехаліся па розных краінах.
— Я працягвала чакаць канадскую візу, але мне ўсё менш хацелася вяртацца да мужа. Я амаль не была знаёмая з яго бацькамі — бачыла іх толькі анлайн, — але ведала, што яны даўно разведзеныя і кожны жыве сваім жыццём. Пры гэтым сваякі пастаянна ўмешваліся ў справы мужа, бясконца яму тэлефанавалі.
У нейкі момант, кажа Крысціна, яна зразумела, што Крысціян не прымае рашэнняў, пакуль не атрымае адабрэння маці, бацькі і дзеда.
— Я проста заявіла яму, што не збіраюся будаваць сям’ю з мамчыным сынком. Але ён пачаў пераконваць мяне ў адваротным, і я паверыла.
У ліпені 2023 года Крысціна прыляцела ў Манрэаль па турыстычнай візе і з таго часу больш не пакідала Канаду.
«Пасля чарговага сеансу ў сямейнага псіхатэрапеўта ён моўчкі пакінуў сям’ю»
Беларуска прызнаецца, што ляцела за акіян з надзеяй, што іх жыццё нарэшце наладзіцца. Спачатку яны пасяліліся ў невялікай кватэры ў прыгарадзе Манрэаля і пачалі наладжваць побыт.
Аднак, паводле яе слоў, яны пастаянна спрачаліся нават праз элементарныя рэчы. У кватэры захоўваліся рэчы сям’і мужа, якімі пара не карысталася, але была вымушаная перавозіць іх пры кожным пераездзе.
Крысціна кажа, што муж часта маўчаў, замыкаўся ў сабе, быў халодным, курыў і прымаў нейкія таблеткі. Яна прапаноўвала звярнуцца да сямейнага псіхолага.
Праз паўгода заканчваўся тэрмін дзеяння турыстычнай візы, паводле якой яна магла законна знаходзіцца ў Канадзе.
— Я пачала прасіць мужа купіць мне квіткі дадому: набліжалася Каляды, і мне не хацелася сустракаць свята з яго сям’ёй у статусе турысткі. І толькі ў апошні момант Крысціян, як мой спонсар, падаў дакументы на від на жыхарства — гэта адбылося 31 снежня. Паколькі на момант падачы мая канадская віза ўжо скончылася, я страціла права пакідаць краіну: інакш мяне проста не ўпусцілі б назад.
У 2024 годзе пара зноў змяніла жыллё і пераехала ў кватэру Крысціяна. Крысціна кажа, што яшчэ да пачатку сумеснага жыцця не хавала, што хоча дзяцей, і муж таксама гэтага хацеў.
Іх сын Леа нарадзіўся 21 снежня 2024 года. Паводле слоў Крысціны, пасля яго нараджэння абстаноўка ў сям’і яшчэ больш абвастрылася.
— Усю цяжарнасць я прахадзіла лёгка, але ў маральным плане мне было цяжка праз татальны кантроль з боку блізкіх мужа. Яны лезлі ва ўсё — аж да таго, што я ем. Апошняй кропляй сталі партнёрскія роды, куды я ўмольвала не прыходзіць яго маму, але праз гадзіну яна ўжо была ў палаце…
У верасні 2025 года пара ўпершыню паспрабавала паехаць адпачываць утрох, без сваякоў мужа, але паездка сарвалася пасля сваркі.
Крысціна сказала, што стамілася і хоча забраць сына і вярнуцца ў Беларусь. Пасля гэтага Крысціян прапанаваў звярнуцца да сямейнага псіхатэрапеўта і сам знайшоў спецыяліста, які размаўляў па-руску і па-англійску.
— А пасля чарговага сеансу ён проста ўзяў і пакінуў сям’ю без тлумачэння прычын. Леа тады было ўсяго дзевяць месяцаў.
Муж падаў у суд
За ўвесь час жыцця ў Канадзе Крысціна не працавала. Сям’я існавала на грошы мужа і жыла ў яго кватэры. Паводле яе слоў, гэта было іх агульным рашэннем.
Пара планавала развіваць сумесны бізнес — продаж музычных інструментаў і выкладанне музыкі — і нават паспела афіцыйна зарэгістраваць кампанію.
— Калі я ляцела ў Канаду і развітвалася са сваім бізнесам, я ведала, што еду фактычна ў нікуды. У мяне не было патрэбнага ўзроўню англійскай і дазволу на працу: я двойчы падавалася на працоўную візу і атрымлівала адмовы. Але і быць утрыманкай я не збіралася. Мы дамовіліся з мужам, што нейкі час я буду весці гаспадарку, а пасля мы пачнём будаваць сумесны музычны бізнес.
Пасля сыходу мужа, кажа Крысціна, усё далейшае зносіны сталі магчымымі толькі праз адвакатаў.
— Так я засталася адна з маленькім дзевяцімесячным дзіцем і без грошай. На шчасце, да таго часу я паспела стварыць жаночую супольнасць, і дзяўчаты з яе пачалі прыносіць нам ежу і дзіцячыя рэчы. Мама і сябры дасылалі пасылкі з Беларусі.
У лістападзе 2025 года муж Крысціны падаў пазоў у суд. Ён хацеў атрымаць аднаасобную апеку над сынам.
Крысціна сцвярджае, што гэты суд муж прайграў, але пасля высунуў новыя патрабаванні: развесціся, прымусова выселіць яе з яго кватэры і забраць мабільны тэлефон, за які ён плаціў.
Паміж пазовамі, паводле яе слоў, Крысціян шэсць разоў выклікаў да яе паліцыю, сцвярджаючы, што ў яе ёсць праблемы з псіхічным здароўем. Жанчына гэтыя праблемы адмаўляе.
Што вырашыў суд
Крысціна пацвердзіла сваю гісторыю дакументамі, якія прадаставіла рэдакцыі. Згодна з рашэннем Вышэйшага суда Квебека ад 7 лістапада 2025 года, дзіця павінна было заставацца з маці.
Бацьку дазвалялася бачыцца з сынам тры дні на тыдзень па чатыры гадзіны — у аўторак, пятніцу і суботу з 10:00 да 14:00.
Паколькі Крысціна — іншаземка без даходаў, суд абавязаў Крысціяна выплачваць ёй 1000 канадскіх долараў на ўтрыманне жонкі, уключаючы аплату камунальных паслуг і мабільнай сувязі, а таксама яшчэ 733 канадскія долары на ўтрыманне сына. Усяго — 1733 долары на месяц.
За Крысцінай таксама захавалі права карыстацца кватэрай мужа.
Для вырашэння спрэчных пытанняў, звязаных з выхаваннем дзіцяці, пары прапанавалі прайсці праграму бацькоўскай каардынацыі. Яе сутнасць — дапамагчы былым партнёрам выконваць судовыя рашэнні і дамоўленасці адносна выхавання дзяцей без бясконцых і дарагіх судовых спрэчак.
Аднак, паводле слоў Крысціны, муж цалкам адмовіўся ад непасрэдных кантактаў з ёй.
— Я не магу проста падысці і пагаварыць з ім па-чалавечы. Ён забараняе мне набліжацца і размаўляе толькі праз адвакатаў.
У кватэры мужа яна можа жыць да чарговага судовага пасяджэння, якое прызначана на 26 лістапада 2026 года.
Але цяпер, кажа Крысціна, яна ўжо не ведае, якую пазіцыю зойме суд, бо 16 чэрвеня 2026 года служба апекі забрала ў яе Леа.
«Прыехала апека і забрала сына проста ў мяне з рук»
Паводле слоў Крысціны, у снежні 2025 года прыйшло адабрэнне на від на жыхарства, якога яна чакала тры гады.
Аднак Крысціян, паводле яе сцвярджэння, адмяніў гэты працэс, заявіўшы, што яна нібыта стварыла яму праблемы. Крысціне ён даслаў электронны ліст, назваўшы гэта сваім «калядным падарункам».
Пазней, сцвярджае яна, муж пачаў рэгулярна пісаць заявы ў службу апекі, паведамляючы, што яна дрэнная маці.
Аднойчы Крысціна не магла падняцца з ложка з-за моцнага болю ў спіне. Паводле яе слоў, раней яна перанесла дзве аперацыі на пазваночніку.
Суд пасля гэтага, кажа Крысціна, пакінуў сына з ёй, але вызначыў новыя ўмовы: час, які Леа будзе праводзіць з бацькам, павінен быў паступова павялічвацца, пакуль да снежня 2026 года не дасягнуў бы фармату «50 на 50».
Пасля праблем са спінай служба апекі пачала рэгулярна наведваць Крысціну дома.
16 чэрвеня 2026 года ў кватэры адключылі электрычнасць.
— Крысціян, як высветлілася, проста перастаў аплачваць рахункі, і 16 чэрвеня нам адсеклі электрычнасць. Выявілася, што назапасіўся доўг у тры тысячы долараў, пра які я нават не падазравала. Разумеючы, што з-за адсутнасці электрычнасці апека можа забраць дзіця, я ў той жа дзень звярнулася ў дабрачынную арганізацыю Casa C.A.F.I. з просьбай знайсці мне жаночы прытулак.
Аднак, паводле яе слоў, уратаваць сына не ўдалося.
— У той жа дзень прыехала апека і забрала яго проста ў мяне з рук.
Крысціна сцвярджае, што адсутнасць электрычнасці стала адзінай прычынай, па якой у яе забралі дзіця.
Праз пяць дзён яна вярнулася дадому, вымыла халадзільнік і яшчэ паўтара месяца жыла без электрычнасці, пакуль Крысціян не аплаціў доўг.
«Не ведаю, як жыць далей»
Усе гэтыя падзеі адбываліся напярэдадні новага судовага пасяджэння. Са спасылкай на адваката Крысціна кажа, што муж мае намер цалкам пазбавіць яе бацькоўскіх правоў.
Цяпер, паводле яе слоў, яна можа бачыцца з сынам толькі тры разы на тыдзень, а перадача дзіцяці адбываецца выключна ў паліцэйскім участку.
Кожная такая сустрэча і развітанне, кажа Крысціна, «разрываюць сэрца» ім абодвум.
З 16 чэрвеня, сцвярджае жанчына, ёй амаль нічога не вядома пра жыццё сына. Паводле яе слоў, хлопчыка аддалі ў дзіцячы садок, але кантактаў установы ёй не паведамляюць.
— Я не ведаю, што ён есць, дзе спіць. Спачатку мне дазвалялі бачыцца з ім тры разы на тыдзень з 9:00 да 18:00, без начлегу. Я пачала прасіць, каб мне аддавалі яго хаця б на 40% часу, як пастанавіў суд, але апека толькі разводзіць рукамі і нічога не тлумачыць.
Крысціна кажа, што вельмі хоча вярнуцца дадому, у Беларусь, але не можа з’ехаць без сына.
— Без віду на жыхарства я рызыкую больш ніколі яго не ўбачыць. Як выйсці з гэтай сітуацыі, я не ведаю.
Паводле яе слоў, як чалавек, які фактычна знаходзіцца ў Канадзе ў статусе турыста, яна мае вельмі абмежаваныя магчымасці атрымаць дапамогу.
З мясцовых арганізацый ёй дапамагае Casa C.A.F.I. — лацінаамерыканская супольнасць, якая спрабуе разабрацца ў яе сітуацыі са службай апекі. Паводле прызнання прадстаўнікоў арганізацыі, кажа Крысціна, падобны выпадак стаў для іх першым за 30 гадоў працы.
— Я дагэтуль не магу паверыць, што ўсё гэта адбываецца са мной і маім дзіцем. Гэта сапраўды страшна. Каб не з’ехаць з глузду і не заставацца сам-насам са сваімі думкамі, я загружаю сябе да мяжы: іду валанцёрыць, раблю ранішнюю зарадку, паглыбляюся ў вывучэнне чужой мовы — раблю ўсё, каб проста не заставалася часу на разважанні.
— Не таму, што я ўцякаю ад праблем. У мяне проста больш няма сіл.
Крысціна кажа, што не здаецца, хоць і не разумее, «як гуляць у гэтыя жорсткія шахматы».
— Я ў пастцы. І я вельмі прашу дапамогі ў Рэспублікі Беларусь, каб проста вярнуцца дадому, да бацькоў, разам з сынам.
Яна просіць беларускія ўлады выкарыстоўваць даступныя дыпламатычныя, консульскія і прававыя механізмы, каб яе сітуацыя была вывучаная і каб знайшоўся законны шлях яе вырашэння ў інтарэсах дзіцяці.
Рэдакцыя таксама звярнулася па каментар да бацькі хлопчыка. Калі ён выйдзе на сувязь, яго пазіцыю абяцаюць апублікаваць.
Цяпер чытаюць
«Чакаем у Мінску +1 славутасць!» Блогераў прывезлі ў былую турму на Валадарскага13
Каментары