Паглядзелі тую самую «Адысею» — якім выйшла самае спрэчнае кіно года
«Адысея» Нолана — самы скандальны фільм года з цемнаскурай Аленай Траянскай і плёткамі пра Ахілеса. Расказваем, ці спраўдзіліся на самой справе праклёны скептыкаў.

Калі вы хочаце пабачыць «Адысею» такой, як яе задумалі стваральнікі, зрабіць гэта ў Мінску (дый у суседніх сталіцах) не атрымаецца. «Адысея» — першы фільм у свеце, зняты на 70‑міліметровую плёнкавую камеру IMAX, і паказаць яго так, як задумаў рэжысёр Крыстафер Нолан, могуць толькі 41 кінатэатр ва ўсім свеце. Каб пабачыць стужку ў тым фармаце, некаторыя фанаты перасякалі акіян.
На ролю Адысея ўзялі Мэта Дэймана. У гэтай ролі цара Ітакі Дэйман вярнуўся да свайго традыцыйнага амплуа персанажа, які шукае шлях дадому: згадайце яго ранейшыя ролі ва «Уратаваць радавога Раяна», дзе Дэймана ратуюць з тылу ворага ў Другую сусветную, ці ў «Марсіяніне», калі яго персанажа «забылі» на Марсе.
Скончылася Траянская вайна, і Адысей-Дэйман выпраўляецца ў шматгадовае падарожжа дахаты, дзе яго чакае жонка Пенелопа і сын Целемах. Ён скончыць свой шлях праз 20 гадоў пасля таго, як выправіўся на вайну, і прыйдзе дахаты, такім чынам, ужо немаладым мужчынам.
Не дзіва бачыць у такой ролі 55‑гадовага Дэймана, але ж у сеціве многія абураліся — маўляў, Адысей мусіць быць маладзейшы. І тым не менш, Дэйман адпавядае Адысею і па ўзросце, і, што больш важна, па жыццёвым досведзе. Яго задача — сыграць зламанага жыццём чалавека, які страціў войска, царства і сям'ю, і гэта роля не для юнакоў.

Ледзь не самы папулярны міф пра ноланаўскую «Адысею» — гісторыя, нібыта на ролю Ахілеса, паплечніка Адысея, узялі Эліёта Пейджа. Пейдж — трансмужчына, які распачаў сваю кар’еру ў кіно яшчэ як Элен Пейдж і з блакбастарамі накшталт «Людзей Ікс». Апошнія ролі Пейдж у жаночым амплуа — канец 2010-х, далей у акцёра быў перапынак у кар’еры.
Хейтары параўноўвалі невысокага і далікатнага Пейджа з мускулістым Брэдам Пітам — сэкс-сімвал нулявых сыграў Ахілеса ў стужцы «Троя» 2004 года.
Але Пейдж сыграў не Ахілеса. Яму дасталася невялікая роля Сінона, сціплага і сумленнага ваяра, які пераконвае траянцаў увезці ў горад траянскага каня, і гендарная гісторыя Пейджа нічым яму ў той ролі не перашкаджае.

Тое, што Пейджу далі ролю Сінона — траянскі фокус, які Нолан зладзіў з хейтарамі, што паверылі ў чуткі пра Пейджа-Ахілеса. Не менш шуму нарабіла і гісторыя пра кенійку Лупіту Ньёнга. Нолан даверыў ёй ролю Алены Траянскай, і калі гэта стала вядома, зноў папаўзлі параўнанні са стужкай «Троя». Там Алену грае немка Дыяна Кругер — беласкурая бландынка, якую прасцей уявіць у скандынаўскім ці ўсходнееўрапейскім фільме, чым у ролі паўднёвай прыгажуні.

Кенійка ў ролі грэчаскай каралевы сапраўды выглядае экзатычна — калі не ўлічыць, што гэта міф. Не менш дзіўна і бачыць сярод галоўных герояў безліч амерыканцаў і брытанцаў ды ні аднаго грэка.
Пенелопу, жонку Адысея, грае Эн Хэтэўэй, яе сына Целемаха — кумір зумераў Том Холанд. Розніца паміж акцёрамі складае ўсяго 13 гадоў, але, як ні дзіва, гэта даволі праўдзівая дэталь: у старажытнай Грэцыі дзяўчаты выходзілі замуж і ўпершыню нараджалі, якраз калі ім было 13‑15 гадоў.
Жонка Холанда, маладая зорка Зендэя, таксама з'явіцца ў «Адысеі». У яе роля багіні Афіны, нашмат складанейшага персанажа, чым здаецца на першы погляд.
Яшчэ адзін складаны герой — Анціной, самы нахабны з жаніхоў, якія дамагаюцца рукі Пенелопы ў адсутнасць яе законнага мужа. Тую ролю аддалі Роберту Пацінсану. Для брытанца, які даўно адбіўся ад іміджу прыгожага вампіра са «Змяркання», выдатная праца ў «Адысеі» — кульмінацыя, магчыма, найлепшых гадоў у яго кар'еры: толькі за апошні год Пацінсан зняўся ў буйных праектах накшталт «Памры, маё каханне» з Джэніфер Лоўрэнс і «Вось гэта драма!» з Зендэяй.
За адсутнасць грэкаў у акцёрскім складзе Нолан ужо адхапіў багата крытыкі — маўляў, не паважае грэцкую культуру. А заадно і не паважае гістарычныя рэаліі, бо занадта вольна разумее, якімі маглі быць касцюмы старажытных грэкаў: напрыклад, шлем цара Агамемнана разляцеўся ў сеціве праз сваё падабенства з касцюмамі Бэтмена.

Але ведаеце што? Канкрэтна для гэтага фільма ўсе тыя дэталі абсалютна не важныя. Не здзівіла б нават, калі б ноланаўскія грэкі адзелі джынсы і кеды, бо гэта гісторыя зусім не пра гістарычную рэканструкцыю, і такія рэчы Нолана як рэжысёра мала цікавяць.
Нашмат важней яму расказаць «Адысею» як тую гісторыю, якая паўтараецца і праз тысячы гадоў пасля Гамера. Гэта гісторыя пра вайну і спакусы, якія пазбаўляюць людзей чалавечага аблічча, пра сумленне і падман, пра вернасць і сорам, праз які страшна і паглядзець у каханыя вочы, і пра боль, які прасцей забыць, чым прыняць.
Маюць рацыю і тыя, хто называе «Адысею» своеасаблівым прыквелам іншага ноланаўскага шэдэўра, «Апенгеймера». Калі «Апенгеймер» расказвае, як вайна здольная знішчыць свет, то «Адысея» — магчымасць зазірнуць туды, дзе чалавецтва толькі вучылася гвалту і вайне. І пабачыць, як ужо тады цывілізацыя заклала пад сябе бомбу запаволенага дзеяння.
Заходнія крытыкі ў захапленні ад стужкі. The New York Times ужо цяпер называе «Адысею» «класікай ва ўсіх сэнсах», а Washington Post адказвае хейтарам фільма, што гэта надзвычайная версія «Адысеі», зробленая для нашых часоў.

The Observer адзначае дваістасць стужкі і тое, што гэта не проста гісторыя са старажытнай Грэцыі:
«Гэта эпічнае, міфічнае відовішча, зробленае з павагай да старажытнагрэцкай першакрыніцы, са сваімі монстрамі і магіяй. Але яно звяртаецца і да больш актуальных тэм выгнання, ваеннай траўмы і віны таго, хто выжыў.
У нейкім сэнсе гэты фільм — траянскі конь. Гэта экстравагантная, прыгожая прыгода, праз якую нам расказваюць, як сябе паводзіць з незнаёмымі людзьмі, пра цяжкую вагу спадчыны і тое, што немагчыма вярнуцца з вайны такім жа, якім ты туды пайшоў».
Rolling Stone прагназуе, што «Адысея» выкліча ў гледачоў трапятанне, а Esquire піша, што шэдэўр ад Нолана можа і ўвогуле змяніць ваша жыццё. Фільм Нолана, падобна, з'яўляецца галоўнай стужкай года.
Пабачыць яе ў Беларусі, хутчэй за ўсё, можна будзе з 25 ліпеня.
Ноланаўская «Адысея» адкрыецца тым, хто можа бачыць за формай змест, бачыць агульнае, нягледзячы на адрозненні часу, нацый і рас. Але не трэба баяцца складаных сэнсаў і амаль 3‑гадзіннай даўжыні фільма — мяркуючы па рэйтынгах, «Адысея» лёгка скарае кінаманаў. На буйным сайце Rotten Tomatoes праект мае на сёння рэйтынг 97% ад гледачоў, на рэсурсе IMDb — 8,4 бала з 10.
«Наша Нiва» — бастыён беларушчыны
ПАДТРЫМАЦЬ«Адысея» Нолана сабрала за ўік-энд рэкордныя для рэжысёра $264 мільёны
Як здымалі «Адысею» — такі маштаб уражвае нават Галівуд. Мэту Дэйману і Роберту Пацінсану давялося прайсці праз сапраўдныя выпрабаванні
Вячэра, пасля якой ужо не будзе як раней
Кінастудыі ўсё часцей здымаюць трохгадзінныя фільмы. Чаму?
Цяпер чытаюць
«Галоўнае не забываць падзараджаць не толькі тэлефон, але і сябе самога». Як украінскі вайсковец жыве з двума электрастымулятарамі. І што ў яго з сэксам?
«Галоўнае не забываць падзараджаць не толькі тэлефон, але і сябе самога». Як украінскі вайсковец жыве з двума электрастымулятарамі. І што ў яго з сэксам?
«Галандскі архітэктар», які адбудаваў Вострую браму і паставіў сабе дом-крэпасць у Гайцюнішках, аказаўся ніякім не галандцам. Але яго спадчына захапляе
«Галандскі архітэктар», які адбудаваў Вострую браму і паставіў сабе дом-крэпасць у Гайцюнішках, аказаўся ніякім не галандцам. Але яго спадчына захапляе
Таццяна Заміроўская першы раз за 11 гадоў вярнулася з ЗША ў Еўропу. Многія манеры, звычкі і нават птушкі, якіх мы не прыкмячаем, выклікалі ў яе буру ўспамінаў
Каментары
И вообще Европе повезло с ее греческим прошлым и наследием.