Fenomen Juščanki jak reakcyja drobnaha buržua na žachi bujnoha kapitału
Kali vy sapraŭdy padtrymlivajecie Juščanku, nia viešajcie na rukavie «pamarančavu stryčku», nia psujcie ścianu znakam tryzuba abo słohanom «Tak!». Pajdzicie ŭ najbližejšy kamok i nabudźcie cukierki kramiančuskaj fabryki «Rašel». Jaje dyrektar Parašenka — hałoŭny sponsar «Našaj Ukrainy» i 5-ha telekanału. Jak, darečy, i kampanija Julii Cimašenki, hałoŭny ofis jakoj znachodzicca nie ŭ nacyjanalistyčnym Lvovie, a ŭ rasiejskamoŭnym Dnieprapiatroŭsku. Mała taho, padčas apošniaj pryvatyzacyi «Kryvarožstali» Juščanka prapanavaŭ pradać były flahman ajčynnaj metalurhii rasiejskamu biznesmenu Mardašovu. Asnoŭny pafas juščanaŭskaj krytyki tenderu, jaki dosyć skandalna vyjhrali «dony», — «Tanna pradali! Abo pradavać maskalam doraha, abo ŭvohule nie pradavać». Narešcie, Juščanku siońnia nastolki patrebny levy elektarat, što apošnim časam jon, akramia vieršaŭ i tekstaŭ Biblii, pačaŭ cytavać Lenina i, u adroźnieńnie ad Janukoviča, paabiacaŭ za try miesiacy vyvieści ŭkrainskich žaŭnieraŭ ź Iraku.
Pahadziciesia, hetyja prybambasy słaba pasujuć tyražavanamu ŭ rasiejskich ŚMI mitu: Juščanka — banderaviec-zachodnik, jaki nia moža zasnuć, nie zabiŭšy za dień chacia b adnaho maskala.
Poŭny varyjant artykułu hladzicie ŭ hazecie "Naša Niva".
Lolik Uškin
Kamientary