Adzin sabaka na Vadochryšča paŭdnia prastajaŭ u čarzie pa śvianconuju vadu. Hraždan u hety ž dzień stajaŭ la začynienaj kramy pa harełku i radavaŭsia soncu, jak majski žučok.
Adzin sabaka pryjšoŭ na schod intelihiencyi i tam moŭčki prasiadzieŭ uvieś čas. A Hraždan źjaviŭsia pjany z paśviedčańniem Tavarystva ćviarozaści j učyniŭ skandał z achoŭnikami: «Nie puskać?! Miania?! Dy ja tut samy bolšy intelihient!..»
Adnamu sabaku skazali: zapłaci padatki j śpi spakojna. Hraždan, pačuŭšy napamin, zamknuŭsia ŭ prybiralni i ŭsiu noč pieraličvaŭ žončyn zarobak i cieščynu pensiju.
Adzin sabaka lubiŭ pierad snom pašpacyravać, pahladzieć na zorki. A Hraždan naziraŭ za sabakam u binokl, spadziejučysia zrazumieć, na jakuju raźviedku toj pracuje — na vijetnamskuju ci na etyjopskuju.
Adzin sabaka kupiŭ patrymany «Maskvič». Hraždan, daznaŭšysia pra heta, złaviŭ sabačaha kata i ŭsiu noč jaho katavaŭ: «Kocik-bracik, skažy, adkul u vas nieraboča-sialanskija hrošy?» U adkaz kot roŭ jak rezany, a Hraždan lapaŭ małatkom pa pustym rondali j hladzieŭ televizar.
U adnaho sabaki byli kańki, i jon uzimku chadziŭ zredku na katok. Hraždan abuvaŭ kańki, što zastalisia jamu ad dzieda, kładučysia spać, i kazaŭ: «Ja nie durny, kab nia viedać, dla čaho moj dzied pry palakach byŭ ulubiony ŭ pana Piłsudzkaha…»
VA
Kamientary