Julija Andrejeva. Oh, patria mia!..

Oh, patria mia!..

ahlad muzyčnaha žyćcia

U Opery pazaŭčora davali “Aidu” ŭ honar 20-hodździa tvorčaj dziejnaści narodnaj artystki Biełarusi Natali Rudnievaj. Prabicca ŭ teatar było niemahčyma.

Ciopły, krychu sa ślazoj, pryhoža afarbavany hołas spn.Natali jak najlepiej pasuje da opery. Adnak jana nie zabyvajecca i pra kamernuju muzyku, vykonvaje skarby suśvietnaj liryki, solnyja partyi ŭ aratoryjach i kantatach...

Daskanała zaśpiavała jana j na svaim jubilei. Rola Amnerys u “Aidzie”, vidać, najlepšaja ŭ jejnym repertuary. Jejnymi partnerami byli narodnaja artystka Biełarusi Tamara Hłaholeva (rodam z Barysava) — znakamitaja Aida, małady tenar, vypusknik Kijeŭskaj kanservatoryi Ŭładzimier Rajeŭski (rodam z Maładečna) — daskanały Radames, narodny artyst SSSR Arkadź Saŭčanka (ź Viciebsku) — nieparaŭnany Amanasra. U treciaj i čaćviertaj dziei spektakl nabraŭ takuju vyšyniu, što jaho nia soramna było b pakazvać na lepšych scenach śvietu. Kali razdaŭsia žałobny hołas haboju, i Tamara Hłaholeva zaśpiavała: “Oh, patria mia, mai piŝ, mai piŝ ti rivedrt...” (“O, kraj rodny, užo nia ŭbaču bolej ja ciabie…”), — mnohija ŭ zali pačali płakać, niby słuchajučy Palanez Ahinskaha.

A filarmaničny sezon razhortvajecca pavolna. Siły Dziaržaŭnaha symfaničnaha arkiestru kinutyja na padrychtoŭku da zamiežnych hastrolaŭ — na pačatku kastryčnika stoasabovy biełaruski muzyčny desant vysadzicca ŭ Irlandyi, na Ŭeksfardzskim festyvali.

Adnak za ciažkaj padrychtoŭkaj arkiestar nie zabyvajecca pra abaviazki pierad mienskaju publikaj. 25 vieraśnia ŭ Filarmonii adbyŭsia symfaničny kancert z udziełam anhielskaj pijanistki Jań Čuń Park. Dyryhavaŭ Andrej Hałanaŭ, hałoŭny dyryžor Rastoŭskaje filarmonii, jaki ŭ 1992 h. byŭ pieršym vypusknikom adździaleńnia operna-symfaničnaha dyryhavańnia našaj Akademii muzyki. Paśla talenavity mahiloviec pracavaŭ u Biełaruskaj opery jak asystent Anisimava, paśpiachova vystupaŭ z symfaničnym i kamernym arkiestrami. U 98-m jon udzielničaŭ u tvorčym konkursie na zamiaščeńnie pasady hałoŭnaha dyryžora Symfaničnaha arkiestru. Adnak u Ministerstvie kultury jaho, vidać, usurjoz nie ŭsprymali.

Tamu Hałanaŭ adhuknuŭsia na zaprašeńnie z Rastova. Tym bolš, što dyrektar tamtejšaha muzyčnaha teatru — narodny artyst Biełarusi Ŭładzimier Eknadyjosaŭ, jaki byŭ adzinym vykanaŭcam partyi Dubatoŭka ŭ opery Ŭ.Sołtana “Dzikaje palavańnie karala Stacha” i zahałoŭnaj partyi ŭ opery Ž.Afenbacha “Kazki Hofmana”. Biez Eknadyjosava hetyja spektakli pierastali isnavać.

Letaś rehijanalny Fond abarony pravoŭ tvorčaje intelihiencyi dy Administracyja Rastoŭskaj vobłaści ŭhanaravali Andreja Hałanava pačesnym tytułam Čałavieka hodu. Tamu jahonaha vystupu ŭ našaj Filarmonii čakali z asablivaj cikavaściu. Mianie jon całkam rasčaravaŭ. “Niaskončanaja” symfonija Šuberta była vykananaja alapavata i biezhustoŭna, z ahromnistaj kolkaściu dyryžorskich niedakładnaściaŭ. Krychu lepiej prahučała Andante Cantabile Čajkoŭskaha i novy tvor anhielskaha kampazytara Džona Metkałfa “Tancy zabytych miaścinaŭ”. Hety tvor, napisany ŭ 1998 h., śviedčyć, što anhielcy siońnia pišuć muzyku prostuju, miakkuju, meladyjnuju, z adčuvalnym prysmakam ekalahizmu (Džon Metkałf zachaplajecca sadoŭnictvam). Prykancy Jań Čuń Park — minijaturnaja, jak kalibry, apranutaja ŭ styli “ekstremał” — zrabiła niaŭdałuju sprobu vykanać Piaty (“Imperatarski”) kancert Betchovena. Jana nia zdoleła navat dajhrać tvor da kanca, adnak heta jaje nie źbiantežyła. Za kulisami, jana z uśmieškaj abviaściła žurnalistam, što vielmi zadavolenaja svaim vystupam, što rajal u Filarmonii stary, a akustyka — drennaja, što ŭ zali chałodna (apošniaje — čystaja praŭda), što mienskaja publika — sardečnaja i vietlivaja, a Hałanaŭ — hienijalny dyryžor, tamu jana abaviazkova zajhraje ź im jašče.

Julija Andrejeva