Zorka i byk Łuis Albierta: biełarusy zhadvajuć mianuški karoŭ u svaich vioskach
Abmierkavańnie taho, jakija mianuški davali karovam, skłałasia ŭ strakatuju panaramu biełaruskaha viaskovaha žyćcia. Čaho tam tolki niama — ad zvykłych ź dziacinstva mianušak da niečakanych adsyłak da hierojaŭ łacinaamierykanskich sieryjałaŭ.
«Biełarusy, raptam stała vielmi cikava: a jakija imiony byli ŭ karoŭ u vašaj vioscy?» — z takim pytańniem źviarnuŭsia Jaŭhien da karystalnikaŭ Threads.
Post sabraŭ bolš za 400 kamientaroŭ.
Napačatku dyskusii zhadali pra «załaty standart» viaskovych mianušak.
«Zorka. Usie karovy byli Zorki», — napisała adna z žančyn.
Dalej kamientatary pačali nakidvać cełyja śpisy znajomych ź dziacinstva imionaŭ:
«Rabina, Biełka, Hałka, Krasula, Maluta, Zorka, Malina, Tarpieda».
«Žučka, Piaresta, Malina, Kałhaśnica».
«U nas była spačatku Pčołka, a potym Mucha».
«Łysucha, Višnia, Rabka».
«Lalka, Čubienia, Piarestka, Łastaŭka, Malva (Słonimski rajon)».
«Luta (naradziłasia ŭ lutym), Nočka, Zorka, Biełka».
«Kviatucha, Malva».
«Babula maja nazyvała karovu Kvietka».
«Łastaŭka, Biełka, Čaraŭnica».
Adna z karystalnic padzialiłasia ŭspaminami nie tolki pra imiony, ale i pra sistemu ich prysvajeńnia na kałhasnych fiermach:
«U babuli tolki Zorki byli. U susieda — Karcina. Susiedskaja babula ŭ dziacinstvie kazała, što na fiermie imiony davali karovam pa ałfavicie, u kožnaj dajarki svaja litara była».
Pobač sa zvykłymi imionami sustrakalisia i davoli ekzatyčnyja dla vioski varyjanty:
«Hanarusia, u śviakrovi była Ściuardesa».
«U majoj babuli była Macilda».
«Marcela».
«Kasmanaŭtka».
«Manida! Tak zvali babulinu karovu! Jana vielmi lubiła čorny chleb».
«Nie naša, ale ŭ vioscy była karoŭka Tajha».
Nie abyšłosia i biez humarystyčnych zamalovak pra kantrast pamiž imiem i realnaściu:
«Lalka! Vielmi dobraja karova była, a ŭ susiedki karovu zvali Pryncesa, była vielmi abasranaja, ale Pryncesa», — piša ŭdzielnica abmierkavańnia.
Asobny płast mianušak — heta adlustravańnie epochi papularnaści łacinaamierykanskich sieryjałaŭ u kancy 1980‑ch — pačatku 1990-ch:
«Patrymajcie majo piva: Havijota!» — pachvaliłasia adna z žančyn.
«Hrafinia. Hladzieli niejkaje kino z babulaj pra hrafaŭ».
«Roza (upłyŭ mieksikanskich sieryjałaŭ, dziakuj, što nie Izaura».
«Rakiel i Rut. Tady išoŭ sieryjał «Sakret trapikanki». Imiony byli adtul».
«U babuli była karova Łacifa (babula kazała, što vočy byli, jak u Łacify z «Kłona»)».
Dastałasia sieryjalnych imionaŭ i byčkam:
«U susiedziaŭ byŭ byk Łuis Albierta (pa matyvach sieryjała)».
«Paśla prahladu zamiežnaha sieryjała našaha maleńkaha byčka nazvali Fiederyka. Adzin taki ŭ vioscy byŭ».
Časam na vybar imia dla bykoŭ upłyvała i suśvietnaja palityka:
«Pamiataju, što byčka ŭ susiedziaŭ čamuści zvali Mao Dzedun».
Pryčym narodnaja havorka časta adaptavała takija imiony pad svoj ład:
«Macedun byŭ», — dadaje inšaja karystalnica.
A voś u vypadku z końmi ŭ vioscy časta panavaŭ surovy prahmatyzm z prysmakam čornaha humaru:
«Karovak — Miłka, Zoja, Marusia… A voś kabył i koniej — Paštet, Šynka, Kaŭbasa, Zielc (bo žarabiat dzieci «ratavali» płačam, kab nie pajšli na zaboj, a darosłyja nazyvali «nievykananymi» čakańniami)… Budučych «ciołak» i «karmicielek» usie łaskava nazyvali».
Mnohija kamientary prasiaknutyja nastalhijaj pa malenstvie i rodnych ludziach:
«U babuli žyli Buronka, Čarnuška i Zorka — adpaviedna matula, dačka i ŭnučka pa karovinym siamiejnym drevie. Pamiataju kožnuju karovu. Na žal, fota nie zastałosia, u maim dziacinstvie niejak nie pryniata było fatahrafavać chatnich žyvioł… Ale pamiataju kožnuju ź ich».
«U majoj babuli była Praleska. Rudaja karova z najpryhažejšymi sinimi vačyma. Prajšło z taho času bolš za 40 hadoŭ, a ja jaje pamiataju, jakaja jana była».
Zaviaršajuć hety histaryčny ekskurs pa chlavach i pašach nievialikija bytavyja zamaloŭki:
«U babuli była karova Malinka, a ŭ ciotki Zorka, u druhoj ciotki była — Łyska. Voś małako Łyski ja nie piła — i imia nie padabałasia, i vyhlad karovy (takaja rudaja ź biełaj mordaj)».
«Anžeła… nacisk na pieršaje A… heta vioska Rabcaŭščyna (Bułynki) Dziaržynskaha rajona… 1979-1982… ja z kuzinam (haradskija dzieci)… jeździli babuli dapamahać… PAŚVIĆ KAROVY… było vielmi prykolna…».
-
«Ja sapraŭdny linhvistyčny hik». 16‑hadovy školnik ź Indyi vyvučaje biełaruskuju movu
-
«Vusy Mulavina» i «Krynž Jeŭfrasińni»: błohier AjCiBarada zrabiŭ Alias pa-biełarusku
-
Biełaruski ličbavy hołas bolš nie budzie rezać słych niapravilnymi naciskami. Niejrasietku narešcie navučyli adroźnivać «mUku» ad «mukI»
Ciapier čytajuć
Administratarka «Štaba Anošak» vałodaje biełaruskaj kampanijaj, datyčnaj da pastavak sankcyjnych paŭpravadnikoŭ u vajujučuju Rasiju9
Administratarka «Štaba Anošak» vałodaje biełaruskaj kampanijaj, datyčnaj da pastavak sankcyjnych paŭpravadnikoŭ u vajujučuju Rasiju
Rasijski repier Jahor Kryd źniaŭsia ŭ majcy z vyjavaj hieroja filma «Idzi i hladzi», jakomu damalavali pirsinh i tatuiroŭki. Cišotku vypuścili krama biełaruski66
Rasijski repier Jahor Kryd źniaŭsia ŭ majcy z vyjavaj hieroja filma «Idzi i hladzi», jakomu damalavali pirsinh i tatuiroŭki. Cišotku vypuścili krama biełaruski6
«Zaprasiŭ mianie na spatkańnie i pryjechaŭ na jaho z pakietam pamidoraŭ zamiest kvietak». Što ŭspaminajuć pra Jana Pamiedora Reuckaha, admina šmattysiačnaj supołki biełarusaŭ Polščy77
Kamientary