Staršynia Prezidyuma Nacyjanalnaj akademii navuk Uładzimir Karanik paraiŭ biełarusam jeździć na mietro i pajšoŭ u narod.
«Zabudźciesia pra zatory i vybirajcie mietro. Heta nie tolki samy chutki sposab dabracca da miesca, ale jašče i kamfortny, biaśpiečny i biudžetny varyjant», — napisaŭ kiraŭnik Akademii navuk Uładzimir Karanik i apublikavaŭ sełfi z padziemki.
Karanik dadaŭ, što heta paśla zaviaršeńnia pracoŭnaha dnia jon vyrašyŭ skarystacca padziemnym transpartam.
Takoje apuskańnie ŭ narod vyklikała davoli iraničnuju reakcyju.
«Ja tak razumieju, heta jak pryhoda, niervy pakazytać?»
«Tolki nie rabicie z hetaha podźvih».
Častka kamientataraŭ vyrašyła znajści ŭčynku racyjanalnaje tłumačeńnie.
«Heta tamu, što most na praśpiekcie na ramoncie?»
«Most praź Śvisłač pierakryty. Asabisty kiroŭca tut nie vyratuje, kab chutka prajechać».
«Usio, bienzin kančajecca?»
«Vy nas da niečaha rychtujecie?»
«Potym za stojku «Centralnaha»?»
«Małajcy! Ludzi, jakija blizkija da naroda, vyklikajuć pavahu. Nie toje, što adzin hramadzianin», — baluča dziaŭbnuŭ čynoŭnika adzin z kamientataraŭ.
Kamientary
Karanik, - małajčynka, ž....aj adčuvaje, skul i kudy, dźmie viecier.
Zrazumieła, što, siamiejstva łukašenak, vyciśnie mahčymaje i niemahčymaje, ŭ svaje afšory, na pastaŭkach bienzinu, kierasinu i dyzelu ŭ Rasieju.
A durnym biełarusikam patrebien prykład na apieradžvańni, na čym i jak, tre jehdzić, kab afšory łukašenak byli poŭnyja, a łukašenki byli zadavolenyja karanikam.