Śpiłbierh vypuskaje «Dzień vykryćcia» — novy film pra inšapłanietnikaŭ

Jašče za niekalki dzion da premjery pra «Dzień vykryćcia» (Disclosure Day) amal ničoha nie było viadoma. Režysior stužki Styvien Śpiłbierh dadavaŭ intryhi ŭ intervju i ŭ finalnym trejlery — maŭlaŭ, jon ciapier hladzić na pryšelcaŭ nie jak na istot z navukovaj fantastyki, a jak na niešta, što, moža, užo pačynaje raskryvać siabie.

«Dzień vykryćcia» jaŭna paraduje kanśpirołahaŭ. Tam dva hałoŭnyja hieroi, mietearołah Marharet Fejrčajłd (Emili Błant, zorka «Djabał nosić Prada») i ekśpiert pa kibierbiaśpiecy Denieł Kiełnier (Džoš O'Konar), jakija daviedvajucca pra doŭhuju zmovu ŭradaŭ i karparacyj datyčna inšapłanietnikaŭ. I vyrašajuć heta ŭsio raskryć.

Denieł źviazany z upłyvovaj arhanizacyjaj Wardex, padazrona padobnaj da «Ludziej u čornym» z adnajmiennaj franšyzy. Toj arhanizacyjaj kiruje Noa Skenłan (Kolin Fiort), čyja meta — schavać ad ludziej praŭdu pra inšapłanietnikaŭ. Nie dziva, što ludzi z Wardex raspačynajuć palavańnie na Kiełniera.

Pavialičyć

Śpiłbierh źniaŭ svoj pieršy vialiki film pra inšapłanietnikaŭ ažno 49 hadoŭ tamu, u 1977-m. Heta byli «Blizkija kantakty treciaj stupieni», kultavy saj-faj pra elektryka, jaki źmianiajecca paśla sustrečy z NŁA. U 1982‑m Śpiłbierh prezientavaŭ «Inšapłanietnika» — dušeŭnuju historyju samotnaha chłopčyka i jahonaha siabra-pryšelca. A ŭ 2005‑m vypuściŭ svaju viersiju «Vajny suśvietaŭ» pa Hierbiercie Uełsie z Tomam Kruzam u hałoŭnaj roli.

Ciapier tema inšapłanietnikaŭ modnaja, i Śpiłbierh schapiŭ momant. Viasnoj 2022‑ha ŭ amierykanskim Kanhresie ŭpieršyniu za 50 hadoŭ prajšli publičnyja słuchańni pa toj temie, ich ładzili i ŭ nastupnyja hady. U 2023‑m na adnym z takich słuchańniaŭ były amierykanski raźviedčyk i dva byłyja vajskoŭcy pad prysiahaj raskazali pra dośvied kantaktaŭ z NŁA. A ŭ mai 2026‑ha amierykanskija śpiecsłužby rassakrecili dziasiatki hihabajtaŭ danych pa temie NŁA, i musić rassakreciać jašče bolej.

«Ja ciapier našmat bolš schilny, čym kali zdymaŭ «Blizkija kantakty», ličyć, što my nie adzinaja razumnaja cyvilizacyja ŭ Suśviecie», — kaža Śpiłbierh u finalnym trejlery «Dnia vykryćcia». I dadaje:

«Ja raniej kazaŭ sabie, ci nie było b cudoŭna, kali b usio heta akazałasia praŭdaj? Ci nie budzie cudoŭna dla ludziej viedać, što heta ŭsio — praŭda?»

Novy film zdymali ŭ vialikaj sakretnaści. Džoš O'Konar raskazvaŭ žurnalistam, jak heta prajaŭlałasia:

«Kali mnie pryvieźli scenar, ja jakraz zdymaŭsia ŭ novaj častcy «Dastać nažy» i byŭ u hateli. Tudy pryjechaŭ kurjer na matacykle, addaŭ mnie scenar, a na nastupny ranak kurjer znoŭ pryjechaŭ i zabraŭ scenar. Za čas karjery ja z takim nikoli nie sutykaŭsia».

O'Konar miarkuje, što taki ŭzrovień sakretnaści moža być źviazany z asobaj Śpiłbierha — maŭlaŭ, usim cikava, što ž novaje zdymaje toj hienij.

Asabliva ad hledačoŭ chavali apošniuju častku filma. Śpiłbierh sam paćvierdziŭ, što ni siekundy ź finała stužki nie vykarystoŭvałasia ŭ jaje markietynhu.

U proma-kampanii da «Dnia vykryćcia» režysior uvohule nahavaryŭ šmat zahadkavaha, što ciapier abmiarkoŭvajuć. Naprykład, razvažaje — kali inšapłanietniki i isnujuć, to, pa siužecie filma, tuju praŭdu treba davać aściarožna. Miarkujučy pa pieršych vodhukach, u «Dni vykryćcia» dobra pastavilisia da chryścijanstva, ale ŭ svaim intervju Śpiłbierh biaźlitasny — šmat kaho praŭda pra inšapłaniecian prymusiła b pierahledzieć staŭleńnie da svajoj relihii:

«Kali b taja praŭda ŭsia stała viadomaja imhnienna, kali b urad abviaściŭ «tak, my chavali heta ad vas z 1947-ha», heta b naškodziła šmat kamu.

Pavialičyć

Film taksama daśleduje pazicyju carkvy. Što heta ŭsio zrobić z fundamientalnymi pierakanańniami, jakija jość šmat u kaho z nas? I Boh źjaŭlajecca Boham tolki na našaj płaniecie abo jon źjaŭlajecca Boham dla kožnaj sistemy, dzie jość cyvilizacyja, razumnaje žyćcio ci žyćcio, jakoje raźvivajecca?»

I nibyta hetaha było mała, Śpiłbierh znoŭ i znoŭ namiakaje, što vydumki ŭ stužcy nie tak i šmat:

«Na majo ścipłaje mierkavańnie, film pabudavany na asnovie praŭdy».

Śpiłbierh — nie adziny ŭ kamandzie «Dnia vykryćcia», chto pastaraŭsia adyści ad fantazij u hetaj temie, nakolki heta mahčyma. U tych siekundach filma, jakija pakazvali ŭ trejlerach, jość dziŭny epizod z aktrysaj Emili Błant. Jaje hierainia, viadučaja prahnozu nadvorja, sprabuje zapisać čarhovy prahnoz, ale zamiest raskazaŭ pra tempieraturu i apadki ź jaje horła vyryvajucca dziŭnyja niečałaviečyja huki.

Pavialičyć

Błant pryznavałasia žurnalistam, što taja dziŭnaja scena — nie ŠI, i huki jana pramaŭlała sama. U pracy nad filmam aktrysa natchniałasia sapraŭdnymi śviedčańniami ludziej, jakija ličać, što pieražyli sustreču ź inšapłanietnikami. Bo zrešty, adkul jašče joj brać infarmacyju? 

Pavialičyć

Vyhladaje, što na zdymačnaj placoŭcy pracavaŭ i biełarus. U śpisie stvaralnikaŭ filma jość zahadkavy Ales Brodsky, mastak-dekaratar, jaki taksama pracavaŭ u bujnych prajektach nakštałt «Džokiera» i «Viestsajdskaj historyi».

Mahčyma, mienavita Aleś adkazny za nievialičkuju zhadku Biełarusi ŭ «Dni vykryćcia». U pieršaj pałovie filma vam, akramia inšaha, pakažuć štab-kvateru Wardex ź vielizarnymi elektronnymi ekranami, jakija arhanizacyja vykarystoŭvaje, kab manitoryć svaje drennyja spravy. Budźcie ŭvažlivyja, bo ŭ vuhłu adnaho z tych ekranaŭ jość nadpis Belarus.

• 6
• 0
• 1
• 0
• 0
• 0
• 0
• 2