Frahmient svajoj pramovy na Usiebiełaruskim narodnym schodzie Łukašenka pryśviaciŭ pytańniu vyzvaleńnia palitviaźniaŭ. Hety frahmient vytrymany ŭ zvyčajnym dla jaho styli — publičnaha apraŭdańnia pierad svaimi siłavikami, jakija nibyta nie razumiejuć jahonaj miakkaści. Taksama jon abvinavaciŭ apazicyju za miažoj, što jana sama nibyta nie viedaje, čaho choča.
«Ja prosta potym bolš padrabiazna pra heta skažu, kali my pačali hety dyjałoh z amierykancami, niekatoryja, ja navat Ivanu Kubrakovu skazaŭ: «Ty pahladzi na našych chłopcaŭ, tam amapaŭcaŭ i inšych, jakija ŭ pieršych šerahach stajali i abaraniali krainu». Jany: «Voś, navošta voś, jany takija-siakija, ich treba mačyć tam, nie vypuskać z turmy» i hetak dalej.
Nu, chłopcy… Nu dobra, nu pasiadziać jašče hod-dva. U niekatorych terminy zakančvajucca. Pamiatajecie, paśla čarhovaj partyi mianie ŭsie paprakali adtul: «A, Łuka ašukaŭ usich, jon vypuściŭ tych, jakija praz dva miesiacy pavinny byli vyjści».
Nu, chłopcy, vy mianie prasili — ja vypuściŭ. Ale jany ž majuć racyju, nu dva miesiacy zastavałasia. Tamu vy nie chvalujciesia.
Pa-pieršaje, farmujuć roznyja śpisy i inšaje, tak, mnie prychodzicca prymać rašeńni. Ja vam raskazvaŭ: hetaha admarozka, žonka jakoha siadzić u Litvie ź dziećmi [majecca na ŭvazie Siarhiej Cichanoŭski. — Red.], i jana prasiła siamju ŭźjadnać. Jašče štości, našy nie chacieli: «Dy chaj siadzić, taki-siaki, zabojca, vašaha syna chacieŭ tam zabić» i inšaje.
Nu chłopcy, nu što tam kazać, što było ŭčora? Heta treba pamiatać. Zabyvać nie treba. Nu, davajcie adpuścim. Nu, prosić žonka ŭźjadnacca. Uźjadnali.
Ale vy ž viedajecie, što adbyvajecca? Nie treba vam raskazvać. Kali b heta nie na takim forumie, nie ŭ adkrytym dostupie, ja b vam mnohaje što moh raspaviadać, toje, što my bačym i viedajem.
Zaraz kryčać: «Znoŭ Łuka ašukaŭ». Nu čaho ja vas ašukaŭ, vy ž prasili? Vy prasili — biarycie. Zaraz nie paśpieli hetych vypuścić — a, tam, jak jaje, Kaleśnikava, Babaryka, stvarajuć u Hiermanii asobny centr. Łatuški-Cichuški nie patrebnyja.
Nu, vy prasili ich vypuścić? A hrošaj nie chapaje, a dzialić treba toje, što jość. I pajšło-pajechała. Zaraz zamaŭčali — skazać niama čaho.
Ja rabiŭ toje, što vy prasili. Tamu vy mianie nie paprakajcie, kali ja dzieści štości tam zrabiŭ u siłu svaich paŭnamoctvaŭ. Ja śviata pamiataju, što nam siońnia treba. I ŭ pačatku vam skazaŭ: budzie ekanomika — budzie suvierennaja i niezaležnaja…»
Prapahandysty demanstrujuć, jak ludzi z entuzijazmam prychodziać słuchać Łukašenku FOTY
Łukašenka: Imknieńnie da impartu — vynik pramyvańnia mazhoŭ
Łukašenka: Nie valajusia ja ŭ prezidenckaj balnicy, supakojciesia vy! A ŭ pandemiju ŭ reanimacyi nivodnaha chudoha čałavieka nie było
«Nikoli nie byŭ suprać svabodnaha vybaru čałavieka». Łukašenka źmiakčyŭ pazicyju adnosna maršrutak
Kamientary