Ці ёсць сярод сілавікоў у турмах і калоніях добрыя людзі? Адказвае Лосік
Мяне часта пытаюцца, а ці бачыў я сярод сілавікоў добрых людзей? Бачыў. Але вельмі ў невялікай колькасці. Я б мог падзяліць усіх на некалькі катэгорый, піша былы палітзняволены блогер Ігар Лосік.
Паталагічныя садысты. Такіх звычайна ўсяго некалькі чалавек на ўсю калонію альбо СІЗА.
Да такіх адносіўся начальнік Наваполацкай калоніі Пальчык. Які будынак ШІЗА называў «маё белае пекла» і «мой асабісты звярынец». Які сам не супраць быў каго-небудзь пабіць з ідэалагічных прычын ці проста для задавальнення.
Парачка такіх гідкіх чалавек была і сярод кантралёраў. Прыкметна, што адзін з іх таксама з Наваполацкай калоніі пад мянушкай «Шпрыц» — любіў проста здзекавацца і рабіць рознае паскудства. Пра яго хадзіла гісторыя, што ён вызваўся разганяць пратэсты па асабістай ініцыятыве і яму ў першым жа замесе прыляцеў камень у галаву. Пару гадоў таму ён здаваў нейкія нарматывы, каб пайсці ў спецназ, што паказальна. Звычайныя кантралёры самі яго пастаянна высмейвалі і лічылі недалёкім. Такіх не любяць свае ж, таму што яны ў большасці выпадкаў і з'яўляюцца стукачамі.
Да такіх жа садыстаў магу аднесці і некалькі дактароў з Жодзіна і Наваполацка. Якія нават медыцынскую дапамогу сабатавалі, каментуючы гэта «я экстрэмістам і тэрарыстам наогул нічога рабіць не абавязаны».
Памяркоўныя. Гэта абсалютная большасць.
Тыя, хто проста прыходзіць на працу, таму што трэба за штосьці есці, хто не любіць шмат працаваць, хто хоча раней пайсці на пенсію ці проста адкасіць ад войска.
Калі лодка гайдалася ў бок пратэстоўцаў — яны займалі нашу пазіцыю і добра ставіліся. Калі стала зразумела, што Лукашэнка ўсё задушыў — дыстанцыяваліся і сталі зноў жасціць. Але жасціць толькі тады, калі скажа адміністрацыя. Яны шчыра кажуць, што калі «мне скажуць цябе пабіць — я паб'ю». Не скажуць — вы мне не цікавыя, сядзіце ціха і ніхто вас чапаць не будзе.
Такія нават моцна за навінамі не сочаць, жывуць на плаву, недзе нешта краем вуха пачуюць — і склалася меркаванне. Яны таксама не любяць Лукашэнку, але затое ўсе балдзеюць ад Пуціна і мараць пра аб'яднанне з Расіяй, бо там «заработная плата ў мянтоў вышэйшая і пенсіі, і наогул!»
Тыя, якія спачуваюць. Яны ёсць, але яны вымушаныя вельмі моцна хаваць свае погляды. Таму што сярод саміх сілавікоў вельмі ў ходзе стукацтва.
Так, я сустракаў і такое, калі хтосьці прыходзіў і там, дзе няма камер, ціснуў руку, расказваў нейкія навіны ці нават перадаваў нейкія вестачкі на волю, але ўсё гэта вельмі небяспечна. Аказаць дапамогу яны могуць проста не выканаўшы нейкі загад ці папярэдзіўшы цябе пра штосьці.
Такія людзі знаходзіліся ва ўсіх СІЗА, дзе я сядзеў. Папярэджвалі, хто ў камеры падсадны, расказвалі навіны, перадавалі нешта камусьці, «забываліся» рапарты, проста маральна падтрымлівалі.
На жаль, пасля пачатку вайны такія людзі сталі яшчэ больш асцярожнымі, а многія з іх, не вытрымаўшы, звольніліся і ўжо знаходзяцца ў Еўропе. На іх жа месца прыходзяць тыя, хто гатовы выслужыцца любымі спосабамі.
Калі наогул сабраць вобраз сярэдняга беларускага вертухая, то гэта чалавек, які не здольны ніяк крытычна мысліць, гатовы па загадзе выканаць усё, што яму скажуць, сам ужо стаміўся ад Лукашэнкі, абажае Пуціна, крычыць «Адэса наша!», але ваяваць за яе ніколі не пойдзе, таму што тут ён дакладна не дурань.
Але якая б улада ні прыйшла, ён падладзіцца і будзе дакладна таксама служыць ёй. І нават без згрызотаў сумлення.
Статкевіч трос клетку, суддзя смяяўся, гучалі «Муры». Ігар Лосік расказаў, як судзілі фігурантаў «справы Ціханоўскага»
«Гары ў пекле, гніда!» Як Саладуха хадзіў скардзіцца ў КДБ на народную любоў
«Інкрымінавалі «здраду дзяржаве», а ён сам проста абстукваў колы ў цягнікоў»
Лосік расказаў, як эпічна спаліўся падсадны арыштант у камеры СІЗА КДБ
«З расіян-наведнікаў працэнтаў 70 аказваліся ватнікамі». Экс-гід з музея ВАВ, якога затрымлівалі яго ж экскурсанты, цяпер папулярны ў Варшаве — пагутарылі з ім1414
Каментары
[Зрэдагавана]