Экс-банкір, экс-палітвязень, былы ўдзельнік прэзідэнцкай кампаніі 2020 года Віктар Бабарыка падзяліўся сваім бачаннем будучыні краіны і тым, чым плануе «займацца ў час, што застаўся» яму. Ён падкрэсліў, што выступае не як палітык, а як менеджар. Сваёй галоўнай задачай ён бачыць стварэнне «нерасійскай» Беларусі, якая стане элементам бяспекі Еўропы. Прыводзім яго тэкст.
Гэта не будзе дэталёвая «дарожная карта» маіх крокаў — я паспрабую сфармуляваць мэту і абазначыць магчымасці яе дасягнення. Больш за тое, я не стану пісаць вялікі тэкст, а толькі пазначу стартавую кропку, з якой выйду «ў людзі»
Адразу хачу ўдакладніць: гэта не палітычная заява і не рашэнне «заставацца» ў палітыцы.
Я — менеджар. І калі я нешта сапраўды ўмею, дык гэта прапаноўваць бачанне будучыні, структураваць і фарміраваць шляхі руху да пастаўленай мэты, ацэньваць і знаходзіць неабходныя рэсурсы для яе дасягнення (людзей, каманды, інструментарый і г.д.), арганізоўваць працу, кантраляваць ход выканання, уносіць патрэбныя карэкціроўкі і справаздачыцца перад тымі, хто даў мне магчымасць спрыяць дасягненню ўзгодненых мэтаў.
Таму буду выкладаць паслядоўна.
Мэта
«Нерасійская» (незалежная), бяз’ядзерная, дэмакратычная Беларусь — неабходны элемент бяспекі Еўропы.
Патлумачу кожнае слова.
«Нерасійская» — амаль поўная залежнасць Беларусі ад сыравінных рэсурсаў Расіі, а таксама санкцыі з боку развітых краін за саўдзел у агрэсіі супраць Украіны прывялі да таго, што наша прадукцыя прадаецца пераважна на рынках «усходняга брата». Гэта істотна абмяжоўвае наш суверэнітэт і магчымасць жыць так, як хочам мы, а не так, як выгадна камусьці іншаму.
«Бяз’ядзерная» — выключэнне з Канстытуцыі артыкулаў пра бяз’ядзерны статус і нейтралітэт краіны фактычна прывяло да таго, што на нас павесілі «пояс шахіда» ў выглядзе «Арэшніка», пульт кіравання ад якога знаходзіцца ў Маскве. Акрамя таго, Беларусь зрабілі ворагам для нашых суседзяў і ўсёй Еўропы. У выніку нас успрымаюць як пагрозу, а не як дружалюбную нацыю, што зусім не спрыяе росквіту і паляпшэнню якасці жыцця кожнага чалавека.
«Дэмакратычная» — гэта краіна, у якой ёсць магчымасць выбіраць шлях развіцця праз фармаванне агульнага бачання ўсімі грамадзянамі, а не толькі тымі, хто лічыць, што мы яшчэ «не дараслі» да такога выбару і што толькі яны ведаюць, што патрэбна гэтаму «народцу». Мы павінны пабудаваць краіну, у якой народ фармулюе запыты да ўлады дзеля дабрабыту людзей, а не ўлада загадвае, што і як нам рабіць дзеля захавання самой сябе.
Ці можна «з’есці гэтага слана адразу і цалкам»?
У адрозненне ад 2020 года, калі мы былі вельмі блізкія да пачатку гэтага працэсу і мелі выразна ўсвядомлены час і інструменты, сёння сітуацыя выглядае значна горш. Але я не лічу яе безнадзейнай.
Менавіта таму я займаўся і буду займацца пабудовай такой краіны — незалежна ад сферы, у якой мае намаганні будуць найбольш запатрабаваныя.
Каментары
Z usimi tymi ž metami, tolki ū išych farmulioūkach, vystupajuc`, ulasna, usie, chto pchniecca na niejkaje lidarstva, jak sila (nazaviem heta tak), alternatyūnaja isnujučamu ū Bielarusi režymu.
Tut u Babaryki ūžo nie ekspromt biez padrychtoūki, nie blic(!), jaki adčyniaje sapraūdnyja dumki, a zakrytasc, pradumanasc i adaptacyja da sučasnych abstavinaū. I, jak bačym, supadzienniaū pamiž pieršym i druhim, nie adznačajecca. Pytannie prynaliežnasci Kryma zvilista abminajecca...
A heta ž važna, bo jak jon zbirajecca rabic svoj "management" biez viedaū heahrafii i palityčnaj karty Eūropy ?? :))
Магчымасць жыць па-людзку, Віця, абмяжоўваецца выключна губернскімі глуздамі большасці насельніцтва, у якіх пануе русскій мір і прыніжаецца сваё. І патрапленне гэткіх ментальных інвалідаў ва ўсе віды залежнасці (дзе эканамічная не на першым месцы) - гэта толькі заканамерны вынік.