У Вялікабрытаніі і Францыі ультраправыя сілы ў чаканні выбараў стараюцца адмежавацца ад Пуціна
Як піша выданне Politico, у Брытаніі партыя Reform UK, якую ўзначальвае Найджэл Фарадж, прыкладае намаганні, каб пазбавіцца іміджу палітычнай сілы, што сімпатызуе расійскаму лідару. Гэта робіцца як для брытанскіх выбаршчыкаў, якія ў большасці падтрымліваюць Украіну, так і для еўрапейскіх партнёраў.
Reform UK, якая мае шанцы на поспех на выбарах на фоне крызісу ў кансерватараў і лейбарыстаў, за апошнія паўгода неаднаразова кантактавала з еўрапейскімі дыпламатамі. Прадстаўнікі партыі запэўнівалі, што падтрымліваюць суверэнітэт Украіны і ролю НАТА ў супрацьстаянні расійскай агрэсіі. Таксама была арганізаваная сустрэча з украінскімі прадстаўнікамі, каб выказаць салідарнасць з іх намаганнямі ў вайне.
Сам Фарадж у кастрычніку 2025 года назваў Пуціна «вельмі кепскім хлопцам», выступіў за больш жорсткія меры супраць Расіі і падтрымаў выкарыстанне замарожаных расійскіх рэзерваў на карысць Украіны. Яго намеснік Рычард Тайс публічна ахарактарызаваў пуцінскі рэжым як жорсткую тыранію. Пры гэтым раней Фарадж неаднаразова выказваўся пра Пуціна з захапленнем і нават сцвярджаў, што Захад сам «справакаваў» вайну праз пашырэнне НАТА і ЕС.
Нядаўна партыя паспрабавала канчаткова разарваць з мінулымі сувязямі, замяніўшы кіраўніка свайго аддзялення ва Уэльсе пасля таго, як папярэднік быў асуджаны на працяглы тэрмін зняволення за атрыманне грошай з Расіі.
Нягледзячы на гэта, еўрапейскія дыпламаты ставяцца да змены рыторыкі Reform UK з асцярогай. Іх турбуе не столькі магчымасць прарасійскіх сувязяў, колькі невыразнасць партыйнай пазіцыі і адсутнасць выразных заяў у падтрымку Украіны.
Падобныя працэсы адбываюцца і ў Францыі. Маладое пакаленне палітыкаў ультраправай партыі «Нацыянальнае аб’яднанне», звязанае з яе лідарам Жарданам Бардэла, імкнецца не асацыявацца з Пуціным. Бардэла, якога лічаць магчымым фаварытам прэзідэнцкіх выбараў 2027 года, ужо ў 2024 годзе падтрымаў пастаўкі зброі Украіне і адкрыта асудзіў расійскую агрэсію.
Паводле слоў крыніц Politico, унутры партыі існуе падзел: старэйшыя члены часта паўтараюць аргументы Крамля, а новая каманда Бардэла разглядае Расію як пагрозу для Францыі і Еўропы.
Разрыў з Пуціным стаў для кіраўніцтва «Нацыянальнага аб’яднання» важнай часткай стратэгіі выхаду ў палітычны мэйнстрым і спробай прыцягнуць больш шырокі электарат.
Каментары
Справа не ў тым падабацца гэта ці не, але такія факты. Напрыклад Мелоні таксама абзывалі прарасейскай і крайнеправай, у тым ліку тут і тое цытаванае выданне, але ў выніку выявілася, што гэта зусім не так. І нават Politico было вымушана прызнаць яе палітыкам года.
Няўжо выбарцы падтрымліваюць такія ўльтраправыя пастулаты як вяртанне ранейшай бяспекі ў сваіх ЕЎРАПЕЙСКІХ краінах?
Напрыклад тут быў артыкул пра скандалы з вязніцы з няправільныя каментары ў UK? Або пра тое, як некаторыя прагрэсіўныя ўжо ў бел-чырвоным сцягу Англіі спрабавалі пабачыць расізм? Не? Дык можа варта было б напісаць, каб беларускія чытачы крыху зразумелі сітуацыю там.
Хіба, што лічыце, што хопіць абазваць ворагаў так і так ды людзі схаваюць, нібым беларуская і расейскія прапаганда, якая яшчэ з савецкіх часоў любіць абзываць фашыстамі іншадумцаў.